Jonas 4
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Tongan Bible, Revised West Version
1Mas isso desagradou profundamente a Jonas, e ele ficou irado.
1Ka naʻe mamahi ʻaupito ai ʻa Siona, pea lahi ʻaupito ʻa ʻene ʻita.
2Ele orou ao SENHOR e disse: “Por favor, SENHOR, não foi isso que eu disse quando ainda estava na minha terra? Por isso me apressei em fugir para Társis, pois eu sabia que o Senhor é um Deus gracioso e misericordioso, lento para a ira e rico em amor leal, e que desiste de trazer a desgraça.
2Pea naʻa ne lotu kia Sihova, ʻo ne pehē, “ʻE Sihova ʻoku ou kole kiate koe, ʻikai naʻaku pehē, ʻe pehē pe, ʻi heʻeku kei ʻi hoku fonua? Ko ia ia naʻaku hola leva ai ki Tasisi; he naʻaku ʻilo ko e ʻOtua angaʻofa koe, pea faʻa ʻaloʻofa, ʻo tuai ki he houhau, pea angalelei ʻaupito, mo ke faʻa liliu mei he kovi.
3Portanto agora, SENHOR, peço que tire a minha vida, pois é melhor para mim morrer do que viver.”
3Ko ia ko eni, ʻe Sihova ʻoku ou kole kiate koe toʻo ʻa ʻeku moʻui meiate au, he ʻoku lelei lahi kiate au ke u mate ʻi heʻeku moʻui.”
4O SENHOR disse: “É certo você ficar irado?”
4¶ Pea naʻe toki folofola ʻa Sihova, “ʻOku lelei koā ʻa hoʻo ʻita?”
5Então Jonas saiu da cidade e sentou-se no lado leste da cidade. Ali ele fez para si uma tenda e sentou-se debaixo dela, à sombra, até ver o que aconteceria com a cidade.
5Ko ia naʻe mahuʻi atu ʻa Siona mei he kolo, pea ne nofo ki he potu fakahahake ʻoe kolo, pea naʻa ne ngaohi ʻi ai! ʻae fale louʻakau, pea ne nofo ia ʻi lalo ʻi hono malumalu, ko ʻene tatali kaeʻoua ke ne mamata pe ko e hā ʻe hoko ki he kolo.
6O SENHOR Deus preparou uma trepadeira e fez com que ela crescesse sobre Jonas, para que fosse uma sombra sobre a sua cabeça, a fim de livrá-lo do seu desconforto. E Jonas ficou extremamente alegre por causa da trepadeira.
6Pea naʻe teuteu ʻe Sihova ko e ʻOtua, ʻae ʻakau, mo ne ngaohi ia ke tupu hake ʻo fakamalumalu ʻa Siona, koeʻuhi ke malu ai hono ʻulu, ke ʻoua naʻa ne mamahi. Ko ia naʻe fiefia ʻaupito ʻa Siona koeʻuhi ko e ʻakau.
7Mas Deus preparou um verme ao amanhecer do dia seguinte, e ele roeu a trepadeira, de modo que ela secou.
7Ka ʻi he hoko ki he pongipongi ʻoe ʻaho ʻe taha, naʻe teuteu ʻe he ʻOtua ʻae kelemutu, pea ne maumauʻi ʻae ʻakau, pea mae ai ia.
8Quando o sol nasceu, Deus preparou um vento leste abrasador; e o sol bateu na cabeça de Jonas, de modo que ele desfaleceu e pediu para morrer. Ele disse: “É melhor para mim morrer do que viver.”
8Pea naʻe hoko ʻo pehē, ʻi heʻene hopo hake ʻae laʻā, naʻe teuteu ʻe he ʻOtua ʻae matangi vela mei he potu hahake; pea ne vela hifo ʻae laʻā ki he ʻulu ʻo Siona, ko ia ne pongia ai ia, pea naʻa ne holi ʻi hono loto ke ne mate, ʻo ne pehē, “ʻOku lelei hake ʻeku mate ʻi heʻeku moʻui.”
9Deus disse a Jonas: “É certo você ficar irado por causa da trepadeira?” Ele disse: “Eu tenho razão para ficar irado, até a morte.”
9Pea naʻe pehē ʻe he ʻOtua kia Siona, “ʻOku lelei koā ʻa hoʻo ʻita koeʻuhi ko e ʻakau?” Pea naʻa ne pehē, “ʻOku ou tonuhia ʻi heʻeku ʻita, ʻo aʻu ki he mate.”
10O SENHOR disse: “Você se importou com a trepadeira, pela qual você não trabalhou, nem a fez crescer; que nasceu em uma noite e pereceu em uma noite.
10Pea naʻe toki pehē ʻe Sihova, “Kuo ke ʻofa mamahi ki he ʻakau, ʻaia naʻe ʻikai te ke ngāue ki ai pe te ke fakatupu; ʻaia ne tupu hake ʻi he pō ʻe taha, pea mate ʻi he pō ʻe taha:
11Não deveria eu me importar com Nínive, aquela grande cidade, na qual há mais de cento e vinte mil pessoas que não sabem discernir entre a sua mão direita e a sua mão esquerda, e também muitos animais?”
11Pea ʻoku ʻikai totonu koā ʻa ʻeku fakamoʻui ʻa Ninive, ʻae kolo lahi ko ia, ʻaia ʻoku nofo ai ʻae kakai tokolahi hake ʻi he toko ono mano, ʻoku ʻikai faʻa ʻilo honau nima toʻomataʻu mei honau nima toʻohema; pea ʻi ai mo e fanga manu lahi ʻaupito?”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.