Ester 4
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Tongan Bible, Revised West Version
1Quando Mardoqueu soube de tudo o que havia sido feito, rasgou as suas roupas, vestiu-se de pano de saco com cinzas, e saiu pelo meio da cidade, lamentando em alta voz e com amargura.
1Pea ʻi he ʻilo ʻe Motekiai ʻaia kotoa pē kuo fai, naʻe haehae hono ngaahi kofu ʻe Motekiai, pea ʻai ʻae kofu tauangaʻa mo e efuefu, pea ʻalu ia kituʻa ki he loto kolo, pea tangi kalanga ia mo fakamamahi:
2Ele foi até a porta do rei, pois a ninguém era permitido entrar pela porta do rei vestido de pano de saco.
2Pea naʻe haʻu ia, ʻio, ki he mata ʻoe matapā ʻoe tuʻi: he naʻe ʻikai ngofua ke hū ha tokotaha ki ai kuo kofu ʻi he kofu tauangaʻa.
3Em cada província, aonde quer que chegasse a ordem do rei e o seu decreto, havia grande luto entre os judeus, com jejum, choro e lamento; e muitos se deitavam em pano de saco e cinzas.
3Pea ko e potu puleʻanga kotoa pē naʻe hoko ki ai ʻae fekau ʻae tuʻi mo ʻene tuʻutuʻuni, naʻe ʻi ai ʻae mamahi lahi ʻi he kakai Siu, mo e ʻaukai, mo e tangi, mo e tangilāulau; pea naʻe tokoto ʻae tokolahi ʻi he kofu tauangaʻa mo e efuefu.
4As servas de Ester e os seus eunucos vieram e lhe contaram isso, e a rainha ficou profundamente angustiada. Ela enviou roupas para Mardoqueu, para substituir o seu pano de saco, mas ele não as aceitou.
4¶ Ko ia naʻe haʻu ai ʻae kau fefine ʻa Eseta mo ʻene kautauhi ʻo tala ia kiate ia. Pea naʻe mamahi lahi ʻaupito ai ʻae tuʻi fefine; pea ne fekau ke ʻave ʻae ngaahi kofu ke fakakofuʻaki ʻa Motekiai, pea ke toʻo ʻo ʻave hono ngaahi kofu tauangaʻa meiate ia: ka naʻe ʻikai te ne maʻu ia.
5Então Ester chamou Hatá, um dos eunucos do rei, que ele havia designado para servi-la, e ordenou-lhe que fosse a Mardoqueu para descobrir o que era aquilo e por que estava acontecendo.
5Pea naʻe fekau ʻe Eseta ke haʻu ʻa Hataki, ko e tokotaha ʻoe kau tangata tauhi ʻae tuʻi, ʻaia naʻe tuʻutuʻuni ia ʻe he tuʻi ke tauhi ia, pea ne tuku kiate ia ʻae fekau kia Motekiai, ke ʻilo pe ko e hā ia, pea kuo tupu ʻi he hā.
6Então Hatá saiu para encontrar Mardoqueu na praça da cidade, que ficava em frente à porta do rei.
6Ko ia naʻe ʻalu atu ai ʻa Hataki kia Motekiai ki he hala lahi ʻoe kolo, ʻaia naʻe ʻi he mata ʻoe matapā ʻoe tuʻi.
7Mardoqueu lhe contou tudo o que lhe havia acontecido, e a quantia exata de dinheiro que Hamã havia prometido pagar aos tesouros do rei pela destruição dos judeus.
7Pea naʻe fakahā kiate ia ʻe Motekiai ʻae meʻa kotoa pē kuo hoko kiate ia, pea mo e ngaahi paʻanga naʻe fakahā ʻe Hamani ke totongi ki he fale koloa ʻoe tuʻi koeʻuhi ko e kakai Siu, ke fakaʻauha ʻakinautolu.
8Ele também lhe deu a cópia do texto do decreto que foi publicado em Susã para destruí-los, para mostrá-lo a Ester e explicá-lo a ela, e para exortá-la a ir ao rei para suplicar-lhe e fazer um pedido diante dele em favor do seu povo.
8Pea naʻa ne ʻatu foki kiate ia hono hiki ʻoe tohi ʻae fono naʻe fai ʻi Susani ke fakaʻauha ʻakinautolu, ke ne fakahā ia kia Eseta, pea ke fakahā ia kiate ia, pea ke fekau kiate ia ke ʻalu ia ki he tuʻi, ke fai ʻae hū kiate ia, pea ke fai ʻae kole ʻi hono ʻao maʻa hono kakai.
9Hatá voltou e relatou a Ester as palavras de Mardoqueu.
9Pea naʻe haʻu ʻa Hataki ʻo tala kia Eseta ʻae ngaahi lea ʻa Motekiai.
10Então Ester falou a Hatá e lhe deu uma mensagem para Mardoqueu:
10¶ Pea naʻe toe lea ʻa Eseta kia Hataki, ʻo ne tuku kiate ia ʻae fekau kia Motekiai;
11“Todos os servos do rei e o povo das províncias do rei sabem que para qualquer pessoa, seja homem ou mulher, que se aproximar do rei no pátio interno sem ser chamado, existe uma única lei: que seja morto, exceto aqueles a quem o rei estender o cetro de ouro, para que vivam. E eu não fui chamada para ir ao rei nestes trinta dias.”
11“ʻOku ʻilo ʻe he kau tamaioʻeiki kotoa pē ʻae tuʻi, mo e kakai kotoa pē ʻoe ngaahi puleʻanga ʻoe tuʻi ʻoku nau ʻilo, ke ʻilonga ha tokotaha, pe ko ha tangata pe ha fefine, ʻe hū ia ki he tuʻi ʻi he fale ʻi loto fale, pea naʻe ʻikai fekau, ʻoku ai ʻae fono pe taha ʻaʻana ke tāmateʻi ia, ka ko ia pe ʻe mafao atu ki ai ʻe he tuʻi ʻae tokotoko koula ke moʻui ai ia; pea kuo ʻikai ui au ke hū atu ki he tuʻi ʻi he ʻaho ʻe tolungofulu kuo hili ni.”
12Relataram as palavras de Ester a Mardoqueu.
12Pea naʻa nau tala kia Motekiai ʻae ngaahi lea ʻa Eseta.
13Então Mardoqueu pediu que dessem esta resposta a Ester: “Não pense consigo mesma que, por estar na casa do rei, você escapará mais do que todos os outros judeus.
13Pea naʻe fekau ʻe Motekiai ke tala kia Eseta, “ʻOua naʻa ke mahalo te ke muʻaki hao koe ʻi he kakai Siu kotoa pē koeʻuhi ko hoʻo ʻi he fale ʻoe tuʻi.
14Pois, se você ficar calada agora, alívio e livramento virão para os judeus de outro lugar, mas você e a casa de seu pai perecerão. E quem sabe se não foi para um momento como este que você chegou ao reino?”
14He kapau te ke mātuʻaki longo pe koe ʻi he kuonga ni, ʻe hoko ai ʻae fakaʻataʻatā mo e fakamoʻui ʻoe kakai Siu mei ha potu ʻe taha: ka ko koe mo e fale ʻo hoʻo tamai ʻe fakaʻauha; pea ko hai ʻoku ne ʻiloʻi naʻa kuo ke hoko ai koe ki he puleʻanga koeʻuhi ko ha kuonga pehē ni?”
15Então Ester pediu que respondessem a Mardoqueu:
15¶ Pea naʻe toki fekau ʻe Eseta kiate kinautolu ke ʻave kia Motekiai ʻae tali ni,
16“Vá, reúna todos os judeus que estão presentes em Susã, e jejuem por mim; não comam nem bebam por três dias, nem de noite nem de dia. Eu e as minhas servas também jejuaremos da mesma forma. Depois, irei ao rei, o que é contra a lei; e se eu perecer, pereci.”
16“ʻAlu pea fakakātoa fakataha ʻae ngaahi Siu kotoa pē ʻoku nofo ʻi Susani, pea ke mou ʻaukai koeʻuhi ko au, pea ʻoua naʻa mou kai pe inu ʻi he ʻaho ʻe tolu, ʻi he pō , pe ʻi he ʻaho: Ko au mo ʻeku kau fefine te mau ʻaukai foki: pea ko ia te u hū ai ki he tuʻi, ʻaia ʻoku ʻikai taau mo e fono: pea kapau te u mate ai, te u mate pē.”
17Então Mardoqueu seguiu o seu caminho e fez de acordo com tudo o que Ester lhe havia ordenado.
17Ko ia naʻe ʻalu ai ʻa Motekiai ʻi hono hala, pea fai ia ʻo fakatatau ki he fekau kotoa pē ʻa Eseta kiate ia.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.