Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Septuagint (Greek Old Testament), second edition
1Quando Mardoqueu soube do que havia sido feito, rasgou suas roupas, vestiu pano de saco e cobriu-se de pó. Saiu correndo pela praça aberta da cidade e clamou em alta voz: “Uma nação que não fez mal algum está prestes a ser destruída!”
1Ο δὲ Μαρδοχαῖος ἐπιγνοὺς τὸ συντελούμενον διέρρηξεν τὰ ἱμάτια ἑαυτοῦ καὶ ἐνεδύσατο σάκκον καὶ κατεπάσατο σποδὸν καὶ ἐκπηδήσας διὰ τῆς πλατείας τῆς πόλεως ἐβόα φωνῇ μεγάλῃ· αἴρεται ἔθνος μηδὲν ἠδικηκός.
2Chegou ao portão do rei e ficou ali, pois não lhe era permitido entrar no palácio vestido de pano de saco e coberto de cinzas.
2καὶ ἦλθεν ἕως τῆς πύλης τοῦ βασιλέως καὶ ἔστη· οὐ γὰρ ἦν αὐτῷ ἐξὸν εἰσελθεῖν εἰς τὴν αὐλὴν σάκκον ἔχοντι καὶ σποδόν.
3Em cada província onde as cartas foram publicadas, houve entre os judeus clamor, lamentação e grande luto. Eles vestiam pano de saco e se cobriam de cinzas.
3καὶ ἐν πάσῃ χώρᾳ, οὗ ἐξετίθετο τὰ γράμματα, κραυγὴ καὶ κοπετὸς καὶ πένθος μέγα τοῖς Ἰουδαίοις, σάκκον καὶ σποδὸν ἔστρωσαν ἑαυτοῖς.
4As criadas e os camareiros da rainha entraram e lhe contaram. Quando Ester soube do que havia acontecido, ficou profundamente angustiada. Mandou roupas para Mardoqueu, a fim de que tirasse o pano de saco, mas ele as recusou.
4καὶ εἰσῆλθον αἱ ἅβραι καὶ οἱ εὐνοῦχοι τῆς βασιλίσσης καὶ ἀνήγγειλαν αὐτῇ, καὶ ἐταράχθη ἀκούσασα τὸ γεγονὸς καὶ ἀπέστειλε στολίσαι τὸν Μαρδαχαῖον καὶ ἀφελέσθαι αὐτοῦ τὸν σάκκον· ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη.
5Então Ester chamou seu camareiro Hataque, que a servia, e o enviou para saber de Mardoqueu a verdade sobre o que estava acontecendo.
5ἡ δὲ Ἐσθὴρ προσεκαλέσατο Ἀχραθαῖον τὸν εὐνοῦχον αὐτῆς, ὃς παρειστήκει αὐτῇ, καὶ ἀπέστειλε μαθεῖν αὕτη παρὰ τοῦ Μαρδοχαίου τὸ ἀκριβές.
7Mardoqueu mostrou-lhe tudo o que havia sido feito e falou da promessa de dez mil talentos que Hamã havia feito ao rei, para serem pagos ao tesouro, a fim de destruir os judeus.
7ὁ δὲ Μαρδοχαῖος ὑπέδειξεν αὐτῷ τὸ γεγονὸς καὶ τὴν ἐπαγγελίαν, ἣν ἐπηγγείλατο Ἀμὰν τῷ βασιλεῖ εἰς τὴν γάζαν ταλάντων μυρίων, ἵνα ἀπολέσῃ τοὺς Ἰουδαίους·
8Também lhe deu uma cópia do decreto publicado em Susã acerca da destruição deles, para mostrá-la a Ester. Mandou que Hataque lhe ordenasse entrar na presença do rei, suplicar-lhe e interceder pelo povo. “Lembre-se”, disse ele, “dos dias de sua condição humilde, de como você foi criada por minhas mãos, porque Hamã, que ocupa a posição imediatamente abaixo do rei, falou contra nós para causar nossa morte. Clame ao Senhor e fale ao rei a nosso respeito, para nos livrar da morte.”
8καὶ τὸ ἀντίγραφον τὸ ἐν Σούσοις ἐκτεθὲν ὑπὲρ τοῦ ἀπολέσθαι αὐτοὺς ἔδωκεν αὐτῷ δεῖξαι τῇ Ἐσθήρ. καὶ εἶπεν αὐτῷ, ἐντείλασθαι αὐτῇ εἰσελθούσῃ παραιτήσασθαι τὸν βασιλέα καὶ ἀξιῶσαι αὐτὸν περὶ τοῦ λαοῦ μνησθεῖσα ἡμερῶν ταπεινώσεώς σου, ὡς ἐτράφης ἐν χειρί μου, διότι Ἀμὰν ὁ δευτερεύων τῷ βασιλεῖ ἐλάλησε καθ᾿ ἡμῶν εἰς θάνατον· ἐπικάλεσαι τὸν Κύριον καὶ λάλησον τῷ βασιλεῖ περὶ ἡμῶν ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ θανάτου.
9Hataque entrou e contou a Ester todas essas palavras.
9εἰσελθὼν δὲ ὁ Ἀχραθαῖος ἐλάλησεν αὐτῇ πάντας τοὺς λόγους τούτους.
10Ester disse a Hataque: “Vá até Mardoqueu e diga:
10εἶπε δὲ Ἐσθὴρ πρὸς Ἀχραθαῖον· πορεύθητι πρὸς Μαρδοχαῖον καὶ εἰπόν,
11‘Todos os povos do império sabem que qualquer homem ou mulher que entrar no pátio interno para falar com o rei sem ter sido chamado deverá morrer, a menos que o rei estenda para essa pessoa o cetro de ouro; então ela viverá. Faz trinta dias que não sou chamada para entrar na presença do rei.’”
11ὅτι τὰ ἔθνη πάντα τῆς βασιλείας γινώσκει, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ἢ γυνή, ὃς εἰσελεύσεται πρὸς τὸν βασιλέα εἰς τὴν αὐλὴν τὴν ἐσωτέραν ἄκλητος, οὐκ ἔστιν αὐτῷ σωτηρία· πλὴν ᾧ ἐκτείνῃ ὁ βασιλεὺς τὴν χρυσῆν ράβδον, οὗτος σωθήσεται· κἀγὼ οὐ κέκλημαι εἰσελθεῖν πρὸς τὸν βασιλέα, εἰσὶν αὗται ἡμέραι τριάκοντα.
12Hataque relatou a Mardoqueu todas as palavras de Ester.
12καὶ ἀπήγγειλεν Ἀχραθαῖος Μαρδοχαίῳ πάντας τοὺς λόγους Ἐσθήρ,
13Então Mardoqueu disse a Hataque: “Vá e diga a ela: ‘Ester, não pense que, por estar no palácio, você será a única entre todos os judeus a escapar.
13καὶ εἶπε Μαρδοχαῖος πρὸς Ἀχραθαῖον· πορεύθητι καὶ εἶπον αὐτῇ· Ἐσθήρ, μὴ εἴπῃς σεαυτῇ, ὅτι σωθήσῃ μόνη ἐν τῇ βασιλείᾳ παρὰ πάντας τοὺς Ἰουδαίους·
14Pois, se você ficar calada nesta ocasião, socorro e proteção virão para os judeus de outro lugar, mas você e a casa de seu pai perecerão. E quem sabe se você não se tornou rainha justamente para uma ocasião como esta?’”
14ὡς ὅτι ἐὰν παρακούσῃς ἐν τούτῳ τῷ καιρῷ, ἄλλοθεν βοήθεια καὶ σκέπη ἔσται τοῖς Ἰουδαίοις, σὺ δὲ καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρός σου ἀπολεῖσθε· καὶ τίς οἶδεν, εἰ εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον ἐβασίλευσας;
15Ester enviou de volta a Mardoqueu o mensageiro que tinha vindo até ela, dizendo:
15καὶ ἐξαπέστειλεν Ἐσθὴρ τὸν ἥκοντα πρὸς αὐτήν, πρὸς Μαρδοχαῖον λέγουσα·
16“Vá, reúna os judeus que estão em Susã e jejuem por mim. Não comam nem bebam durante três dias, noite e dia. Eu e minhas criadas também jejuaremos. Depois irei à presença do rei, embora isso seja contra a lei; e, se eu tiver de morrer, morrerei.”
16βαδίσας ἐκκλησίασον τοὺς Ἰουδαίους τοὺς ἐν Σούσοις καὶ νηστεύσατε ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ μὴ φάγητε μηδὲ πίητε ἐπὶ ἡμέρας τρεῖς νύκτα καὶ ἡμέραν, κἀγὼ δὲ καὶ αἱ ἅβραι μου ἀσιτήσομεν, καὶ τότε εἰσελεύσομαι πρὸς τὸν βασιλέα παρὰ τὸν νόμον, ἐὰν καὶ ἀπολέσθαι με δέῃ.
17Então Mardoqueu foi e fez tudo o que Ester lhe havia ordenado.
17Καὶ βαδίσας Μαρδοχαῖος ἐποίησεν ὅσα ἐνετείλατο αὐτῷ Ἐσθήρ. 17α καὶ ἐδεήθη Κυρίου μνημονεύων πάντα τὰ ἔργα Κυρίου καὶ εἶπε· 17β Κύριε Κύριε, βασιλεῦ πάντων κρατῶν, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ σου τὸ πᾶν ἐστι, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἀντιδοξῶν σοι ἐν τῷ θέλειν σε σῶσαι τὸν Ἰσραήλ· 17γ ὅτι σὺ ἐποίησας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ πᾶν θαυμαζόμενον ἐν τῇ ὑπ᾿ οὐρανὸν καὶ Κύριος εἶ πάντων, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀντιτάξεταί σοι τῷ Κυρίῳ. 17δ σὺ πάντα γινώσκεις· σὺ οἶδας, Κύριε, ὅτι οὐκ ἐν ὕβρει οὐδὲ ἐν ὑπερηφανίᾳ οὐδὲ ἐν φιλοδοξίᾳ ἐποίησα τοῦτο, τὸ μὴ προσκυνεῖν τὸν ὑπερήφανον Ἀμάν, ὅτι ηὐδόκουν φιλεῖν πέλματα ποδῶν αὐτοῦ πρὸς σωτηρίαν Ἰσραήλ· 17ε ἀλλ᾿ ἐποίησα τοῦτο, ἵνα μὴ θῶ δόξαν ἀνθρώπου ὑπεράνω δόξης Θεοῦ, καὶ οὐ προσκυνήσω οὐδένα, πλὴν σοῦ τοῦ Κυρίου μου καὶ οὐ ποιήσω αὐτὰ ἐν ὑπερηφανίᾳ. 17ζ καὶ νῦν, Κύριε ὁ Θεός, ὁ βασιλεύς, ὁ Θεὸς Ἁβραάμ, φεῖσαι τοῦ λαοῦ σου, ὅτι ἐπιβλέπουσιν ἡμῖν εἰς καταφθορὰν καὶ ἐπεθύμησαν ἀπολέσαι τὴν ἐξ ἀρχῆς κληρονομίαν σου· 17η μὴ ὑπερίδῃς τὴν μερίδα σου, ἣν σεαυτῷ ἐλυτρώσω ἐκ γῆς Αἰγύπτου· 17θ ἐπάκουσον τῆς δεήσεώς μου καὶ ἱλάσθητι τῷ κλήρῳ σου καὶ στρέψον τὸ πένθος ἡμῶν εἰς εὐωχίαν, ἵνα ζῶντες ὑμνῶμέν σου τὸ ὄνομα, Κύριε, καὶ μὴ ἀφανίσῃς στόμα αἰνούντων σε, Κύριε. 17ι καὶ πᾶς Ἰσραὴλ ἐκέκραξεν ἐξ ἰσχύος αὐτῶν, ὅτι θάνατος αὐτῶν ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτῶν. 17κ Καὶ Ἐσθὴρ ἡ βασίλισσα κατέφυγεν ἐπὶ τὸν Κύριον ἐν ἀγῶνι θανάτου κατειλημμένη, καὶ ἀφελομένη τὰ ἱμάτια τῆς δόξης αὐτῆς ἐνεδύσατο ἱμάτια στενοχωρίας καὶ πένθους, καὶ ἀντὶ τῶν ὑπερηφάνων ἡδυσμάτων, σποδοῦ καὶ κοπριῶν ἐνέπλησε τὴν κεφαλὴν αὐτῆς καὶ τὸ σῶμα αὐτῆς ἐταπείνωσε σφόδρα καὶ πάντα τόπον κόσμου ἀγαλλιάματος αὐτῆς ἔπλησε στρεπτῶν τριχῶν αὐτῆς καὶ ἐδεῖτο Κυρίου Θεοῦ Ἰσραήλ, καὶ εἶπε· 17λ Κύριέ μου, βασιλεὺς ἡμῶν σὺ εἶ μόνος· βοήθησόν μοι τῇ μόνῃ καὶ μὴ ἐχούσῃ βοηθὸν εἰ μὴ σέ, ὅτι κίνδυνός μου ἐν χειρί μου. 17μ ἐγὼ ἤκουον ἐκ γενετῆς μου ἐν φυλῇ πατριᾶς μου ὅτι σύ, Κύριε, ἔλαβες τὸν Ἰσραὴλ ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν καὶ τοὺς πατέρας ἡμῶν ἐκ πάντων τῶν προγόνων αὐτῶν εἰς κληρονομίαν αἰώνιον καὶ ἐποίησας αὐτοῖς ὅσα ἐλάλησας. 17ν καὶ νῦν ἡμάρτομεν ἐνώπιόν σου, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν, ἀνθ᾿ ὧν ἐδοξάσαμεν τοὺς θεοὺς αὐτῶν· δίκαιος εἶ, Κύριε. 17ξ καὶ νῦν οὐκ ἱκανώθησαν ἐν πικρασμῷ δουλείας ἡμῶν, ἀλλ᾿ ἔθηκαν τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τὰς χεῖρας τῶν εἰδώλων αὐτῶν ἐξάραι ὁρισμὸν στόματός σου καὶ ἀφανίσαι κληρονομίαν σου καὶ ἐμφράξαι στόμα αἰνούντων σοι καὶ σβέσαι δόξαν οἴκου σου καὶ θυσιαστηρίου σου, 17ο καὶ ἀνοῖξαι στόμα ἐθνῶν εἰς ἀρετὰς ματαίων καὶ θαυμασθῆναι βασιλέα σάρκινον εἰς αἰῶνα. 17π μὴ παραδῷς, Κύριε, τὸ σκῆπτρόν σου τοῖς μὴ οὖσι, καὶ μὴ καταγελασάτωσαν ἐν τῇ πτώσει ἡμῶν, ἀλλὰ στρέψον τὴν βουλὴν αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτούς, τὸν δὲ ἀρξάμενον ἐφ᾿ ἡμᾶς παραδειγμάτισον. 17ρ μνήσθητι, Κύριε, γνώσθητι ἐν καιρῷ θλίψεως ἡμῶν καὶ ἐμὲ θάρσυνον, βασιλεῦ τῶν θεῶν καὶ πάσης ἀρχῆς ἐπικρατῶν· 17σ δὸς λόγον εὔρυθμον εἰς τὸ στόμα μου ἐνώπιον τοῦ λέοντος καὶ μετάθες τὴν καρδίαν αὐτοῦ εἰς μῖσος τοῦ πολεμοῦντος ἡμᾶς εἰς συντέλειαν αὐτοῦ καὶ τῶν ὁμονούντων αὐτῶ· 17τ ἡμᾶς δὲ ρῦσαι ἐν χειρί σου καὶ βοήθησόν μοι τῇ μόνῃ καὶ μὴ ἐχούσῃ εἰς μὴ σέ, Κύριε· 17υ πάντων γνῶσιν ἔχεις καὶ οἶδας ὅτι ἐμίσησα δόξαν ἀνόμων καὶ βδελύσσομαι κοίτην ἀπεριτμήτων καὶ παντὸς ἀλλοτρίου. 17φ σὺ οἶδας τὴν ἀνάγκην μου, ὅτι βδελύσσομαι τὸ σημεῖον τῆς ὑπερηφανίας μου, ὅ ἐστιν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου ἐν ἡμέραις ὀπτασίας μου· βδελύσσομαι αὐτὸ ὡς ράκος καταμηνίων καὶ οὐ φορῶ αὐτὸ ἐν ἡμέραις ἡσυχίας μου. 17χ καὶ οὐκ ἔφαγεν ἡ δούλη σου τράπεζαν Ἀμὰν καὶ οὐκ ἐδόξασα συμπόσιον βασιλέως, οὐδὲ ἔπιον οἶνον σπονδῶν· 17ψ καὶ οὐκ ηὐφράνθη ἡ δούλη σου ἀφ᾿ ἡμέρας μεταβολῆς μου μέχρι νῦν, πλὴν ἐπὶ σοί, Κύριε, ὁ Θεὸς Ἁβραάμ. 17ω ὁ Θεὸς ὁ ἰσχύων ἐπὶ πάντας, εἰσάκουσον φωνὴν ἀπηλπισμένων καὶ ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ χειρὸς τῶν πονηρευομένων, καὶ ρῦσαί με ἐκ τοῦ φόβου μου.
18[Ele orou ao Senhor, lembrando todas as obras do Senhor.
no verse 18 in this text
19Disse: “Senhor Deus, tu és o Rei que governa sobre tudo, pois todas as coisas estão em teu poder, e ninguém pode se opor a ti quando decides salvar Israel.
no verse 19 in this text
20Pois tu fizeste os céus, a terra e todas as maravilhas que existem debaixo do céu.
no verse 20 in this text
21Tu és Senhor de todas as coisas, e ninguém pode resistir a ti, Senhor.
no verse 21 in this text
22Tu conheces todas as coisas. Tu sabes, Senhor, que não foi por insolência, arrogância ou amor à glória que fiz isso, recusando-me a me curvar diante do arrogante Hamã.
no verse 22 in this text
23Pois eu teria beijado com prazer a sola de seus pés pela segurança de Israel.
no verse 23 in this text
24Mas fiz isso para não colocar a glória de um homem acima da glória de Deus. Não adorarei ninguém além de ti, meu Senhor, e não faço isso por arrogância.
no verse 24 in this text
25Agora, ó Senhor Deus, Rei, Deus de Abraão, poupa teu povo, pois nossos inimigos planejam nossa destruição e desejam destruir tua antiga herança.
no verse 25 in this text
26Não desprezes teu povo, que resgataste para ti da terra do Egito.
no verse 26 in this text
27Ouve minha oração. Tem misericórdia de tua herança e transforma nosso luto em alegria, para que vivamos e cantemos louvores ao teu nome, ó Senhor. Não destruas por completo a boca dos que te louvam, ó Senhor.”
no verse 27 in this text
28Todo Israel clamou com todas as suas forças, pois a morte estava diante de seus olhos.
no verse 28 in this text
29A rainha Ester buscou refúgio no Senhor, tomada como que pela agonia da morte.
no verse 29 in this text
30Tirou suas roupas esplêndidas e vestiu roupas de aflição e luto. Em vez de perfumes preciosos, cobriu a cabeça com cinzas e esterco. Humilhou profundamente seu corpo e deixou os cabelos desalinhados cobrirem os lugares antes adornados para a alegria.
no verse 30 in this text
31Ela suplicou ao Senhor, Deus de Israel, dizendo: “Ó meu Senhor, somente tu és nosso Rei. Ajuda-me. Estou desamparada e não tenho outro auxílio além de ti,
no verse 31 in this text
32pois meu perigo está muito próximo.
no verse 32 in this text
33Desde meu nascimento, ouvi entre o povo de minha família que tu, Senhor, escolheste Israel dentre todas as nações e nossos pais dentre todos os seus antepassados para serem tua herança perpétua, e fizeste por eles tudo o que disseste.
no verse 33 in this text
34Agora pecamos diante de ti, e tu nos entregaste nas mãos de nossos inimigos,
no verse 34 in this text
35porque honramos os deuses deles. Tu és justo, ó Senhor.
no verse 35 in this text
36Mas agora eles não se contentaram com a amargura de nossa escravidão. Deram a mão aos seus ídolos
no verse 36 in this text
37para anular o decreto de tua boca, destruir completamente tua herança, calar a boca dos que te louvam e apagar a glória de tua casa e de teu altar;
no verse 37 in this text
38e para abrir a boca dos gentios a fim de proclamar os louvores de coisas vãs e fazer com que um rei mortal seja admirado para sempre.
no verse 38 in this text
39Ó Senhor, não entregues teu cetro aos que não existem e não permitas que zombem de nossa queda. Em vez disso, volta os planos deles contra si mesmos e faz daquele que começou a nos ferir um exemplo.
no verse 39 in this text
40Lembra-te de nós, ó Senhor! Manifesta-te no tempo de nossa aflição. Dá-me coragem, ó Rei dos deuses e soberano de todo poder!
no verse 40 in this text
41Põe em minha boca palavras harmoniosas diante do leão e volta o coração dele para odiar aquele que luta contra nós, para a completa destruição dele e dos que concordam com ele.
no verse 41 in this text
42Livra-nos por tua mão e ajuda-me, pois estou sozinha e não tenho ninguém além de ti, ó Senhor.
no verse 42 in this text
43Tu conheces todas as coisas e sabes que odeio a glória dos transgressores e abomino o leito dos incircuncisos e de todo estrangeiro.
no verse 43 in this text
44Tu conheces minha necessidade, pois abomino o símbolo de minha posição orgulhosa que está sobre minha cabeça nos dias de meu esplendor. Eu o abomino como um pano menstrual e não o uso nos dias de minha tranquilidade.
no verse 44 in this text
45Tua serva não comeu à mesa de Hamã. Não honrei o banquete do rei nem bebi vinho oferecido em libações.
no verse 45 in this text
46Desde o dia de minha elevação até agora, tua serva não se alegrou em nada, exceto em ti, ó Senhor, Deus de Abraão.
no verse 46 in this text
47Ó Deus, que tens poder sobre tudo, ouve a voz dos desesperados e livra-nos das mãos dos que tramam o mal. Livra-me do meu medo.]
no verse 47 in this text

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.