Marcum 7

EEt conveniunt ad eum pharisæi, et quidam de scribis, venientes ab Jerosolymis.

2Et cum vidissent quosdam ex discipulis ejus communibus manibus, id est non lotis, manducare panes, vituperaverunt.

3Pharisæi enim, et omnes Judæi, nisi crebro laverint manus, non manducant, tenentes traditionem seniorum:

4et a foro nisi baptizentur, non comedunt: et alia multa sunt, quæ tradita sunt illis servare, baptismata calicum, et urceorum, et æramentorum, et lectorum:

5et interrogabant eum pharisæi et scribæ: Quare discipuli tui non ambulant juxta traditionem seniorum, sed communibus manibus manducant panem?

6At ille respondens, dixit eis: Bene prophetavit Isaias de vobis hypocritis, sicut scriptum est: [Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me:

7in vanum autem me colunt, docentes doctrinas, et præcepta hominum.]

8Relinquentes enim mandatum Dei, tenetis traditionem hominum, baptismata urceorum et calicum: et alia similia his facitis multa.

9Et dicebat illis: Bene irritum facitis præceptum Dei, ut traditionem vestram servetis.

10Moyses enim dixit: Honora patrem tuum, et matrem tuam. Et: Qui maledixerit patri, vel matri, morte moriatur.

11Vos autem dicitis: Si dixerit homo patri, aut matri, Corban (quod est donum) quodcumque ex me, tibi profuerit:

12et ultra non dimittitis eum quidquam facere patri suo, aut matri,

13rescindentes verbum Dei per traditionem vestram, quam tradidistis: et similia hujusmodi multa facitis.

14Et advocans iterum turbam, dicebat illis: Audite me omnes, et intelligite.

15Nihil est extra hominem introiens in eum, quod possit eum coinquinare, sed quæ de homine procedunt illa sunt quæ communicant hominem.

16Si quis habet aures audiendi, audiat.

17Et cum introisset in domum a turba, interrogabant eum discipuli ejus parabolam.

18Et ait illis: Sic et vos imprudentes estis? Non intelligitis quia omne extrinsecus introiens in hominem, non potest eum communicare:

19quia non intrat in cor ejus, sed in ventrum vadit, et in secessum exit, purgans omnes escas?

20Dicebat autem, quoniam quæ de homine exeunt, illa communicant hominem.

21Ab intus enim de corde hominum malæ cogitationes procedunt, adulteria, fornicationes, homicidia,

22furta, avaritiæ, nequitiæ, dolus, impudicitiæ, oculus malus, blasphemia, superbia, stultitia.

23Omnia hæc mala ab intus procedunt, et communicant hominem.

24Et inde surgens abiit in fines Tyri et Sidonis: et ingressus domum, neminem voluit scire, et non potuit latere.

25Mulier enim statim ut audivit de eo, cujus filia habebat spiritum immundum, intravit, et procidit ad pedes ejus.

26Erat enim mulier gentilis, Syrophœnissa genere. Et rogabat eum ut dæmonium ejiceret de filia ejus.

27Qui dixit illi: Sine prius saturari filios: non est enim bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus.

28At illa respondit, et dixit illi: Utique Domine, nam et catelli comedunt sub mensa de micis puerorum.

29Et ait illi: Propter hunc sermonem vade: exiit dæmonium a filia tua.

30Et cum abiisset domum suam, invenit puellam jacentem supra lectum, et dæmonium exiisse.

31Et iterum exiens de finibus Tyri, venit per Sidonem ad mare Galilææ inter medios fines Decapoleos.

32Et adducunt ei surdum, et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.

33Et apprehendens eum de turba seorsum, misit digitos suos in auriculas ejus: et exspuens, tetigit linguam ejus:

34et suscipiens in cælum, ingemuit, et ait illi: Ephphetha, quod est, Adaperire.

35Et statim apertæ sunt aures ejus, et solutum est vinculum linguæ ejus, et loquebatur recte.

36Et præcepit illis ne cui dicerent. Quanto autem eis præcipiebat, tanto magis plus prædicabant:

37et eo amplius admirabantur, dicentes: Bene omnia fecit: et surdos fecit audire, et mutos loqui.