מְלָכִים ב 10
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)Original language
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
Freedom Bible (Thai)
1וּלְאַחְאָ֛ב שִׁבְעִ֥ים בָּנִ֖ים בְּשֹׁמְרֹ֑ון וַיִּכְתֹּב֩ יֵה֨וּא סְפָרִ֜ים וַיִּשְׁלַ֣ח שֹׁמְרֹ֗ון אֶל־שָׂרֵ֤י יִזְרְעֶאל֙ הַזְּקֵנִ֔ים וְאֶל־הָאֹמְנִ֥ים אַחְאָ֖ב לֵאמֹֽר׃
1อาหับมีบุตรชายเจ็ดสิบคนอยู่ในสะมาเรีย เยฮูเขียนจดหมายหลายฉบับส่งไปสะมาเรีย ถึงพวกผู้ปกครองเมืองยิสเรเอล คือพวกผู้อาวุโส และถึงบรรดาผู้ที่เลี้ยงดูบุตรของอาหับว่า
2וְעַתָּ֗ה כְּבֹ֨א הַסֵּ֤פֶר הַזֶּה֙ אֲלֵיכֶ֔ם וְאִתְּכֶ֖ם בְּנֵ֣י אֲדֹנֵיכֶ֑ם וְאִתְּכֶם֙ הָרֶ֣כֶב וְהַסּוּסִ֔ים וְעִ֥יר מִבְצָ֖ר וְהַנָּֽשֶׁק׃
2“ทันทีที่จดหมายฉบับนี้ไปถึงพวกท่าน ในเมื่อบุตรของนายของพวกท่านอยู่กับพวกท่านและพวกท่านมีรถศึก ม้า เมืองที่มีป้อมปราการ และเครื่องอาวุธ
3וּרְאִיתֶ֞ם הַטֹּ֤וב וְהַיָּשָׁר֙ מִבְּנֵ֣י אֲדֹנֵיכֶ֔ם וְשַׂמְתֶּ֖ם עַל־כִּסֵּ֣א אָבִ֑יו וְהִֽלָּחֲמ֖וּ עַל־בֵּ֥ית אֲדֹנֵיכֶֽם׃
3จงเลือกบุตรของนายพวกท่านคนที่ดีที่สุดและเหมาะสมที่สุด ตั้งเขาบนบัลลังก์ของบิดา แล้วต่อสู้เพื่อวงศ์ของนายพวกท่าน”
4וַיִּֽרְאוּ֙ מְאֹ֣ד מְאֹ֔ד וַיֹּ֣אמְר֔וּ הִנֵּה֙ שְׁנֵ֣י הַמְּלָכִ֔ים לֹ֥א עָמְד֖וּ לְפָנָ֑יו וְאֵ֖יךְ נַעֲמֹ֥ד אֲנָֽחְנוּ׃
4แต่พวกเขากลัวอย่างยิ่ง และพูดว่า “ดูสิ กษัตริย์สององค์ยังต้านเขาไม่ได้ แล้วพวกเราจะต้านได้อย่างไร?”
5וַיִּשְׁלַ֣ח אֲשֶׁר־עַל־הַבַּ֣יִת וַאֲשֶׁ֪ר עַל־הָעִ֟יר וְהַזְּקֵנִים֩ וְהָאֹמְנִ֨ים אֶל־יֵה֤וּא ׀ לֵאמֹר֙ עֲבָדֶ֣יךָ אֲנַ֔חְנוּ וְכֹ֛ל אֲשֶׁר־תֹּאמַ֥ר אֵלֵ֖ינוּ נַעֲשֶׂ֑ה לֹֽא־נַמְלִ֣יךְ אִ֔ישׁ הַטֹּ֥וב בְּעֵינֶ֖יךָ עֲשֵֽׂה׃
5ผู้ดูแลวัง ผู้ดูแลเมือง พวกผู้อาวุโสและผู้ที่เลี้ยงดูบุตรของกษัตริย์ต่างส่งข่าวไปหาเยฮูว่า “พวกเราเป็นผู้รับใช้ของท่าน และจะทำทุกอย่างที่ท่านสั่ง พวกเราจะไม่ตั้งใครเป็นกษัตริย์ ขอให้ท่านทำตามที่เห็นสมควร”
6וַיִּכְתֹּ֣ב אֲלֵיהֶם֩ סֵ֨פֶר ׀ שֵׁנִ֜ית לֵאמֹ֗ר אִם־לִ֨י אַתֶּ֜ם וּלְקֹלִ֣י ׀ אַתֶּ֣ם שֹׁמְעִ֗ים קְחוּ֙ אֶת־רָאשֵׁי֙ אַנְשֵׁ֣י בְנֵֽי־אֲדֹנֵיכֶ֔ם וּבֹ֧אוּ אֵלַ֛י כָּעֵ֥ת מָחָ֖ר יִזְרְעֶ֑אלָה וּבְנֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ שִׁבְעִ֣ים אִ֔ישׁ אֶת־גְּדֹלֵ֥י הָעִ֖יר מְגַדְּלִ֥ים אֹותָֽם׃
6เยฮูเขียนจดหมายถึงพวกเขาเป็นครั้งที่สองว่า “ถ้าพวกท่านอยู่ฝ่ายข้าและจะเชื่อฟังคำสั่งของข้า จงเอาศีรษะของบุตรชายของนายพวกท่านมาหาข้าที่ยิสเรเอลพรุ่งนี้เวลานี้” บุตรของกษัตริย์ทั้งเจ็ดสิบคนอยู่กับคนสำคัญของเมืองซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดูพวกเขา
7וַיְהִ֗י כְּבֹ֤א הַסֵּ֙פֶר֙ אֲלֵיהֶ֔ם וַיִּקְחוּ֙ אֶת־בְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַֽיִּשְׁחֲט֖וּ שִׁבְעִ֣ים אִ֑ישׁ וַיָּשִׂ֤ימוּ אֶת־רָֽאשֵׁיהֶם֙ בַּדּוּדִ֔ים וַיִּשְׁלְח֥וּ אֵלָ֖יו יִזְרְעֶֽאלָה׃
7เมื่อจดหมายไปถึงพวกเขา พวกเขาก็จับบุตรของกษัตริย์ทั้งเจ็ดสิบคนฆ่าเสีย ใส่ศีรษะของพวกเขาลงในตะกร้า แล้วส่งไปให้เยฮูที่ยิสเรเอล
8וַיָּבֹ֤א הַמַּלְאָךְ֙ וַיַּגֶּד־לֹ֣ו לֵאמֹ֔ר הֵבִ֖יאוּ רָאשֵׁ֣י בְנֵֽי־הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֗אמֶר שִׂ֣ימוּ אֹתָ֞ם שְׁנֵ֧י צִבֻּרִ֛ים פֶּ֥תַח הַשַּׁ֖עַר עַד־הַבֹּֽקֶר׃
8ผู้นำสารคนหนึ่งมาบอกเขาว่า “พวกเขานำศีรษะของบุตรกษัตริย์มาแล้ว” เยฮูสั่งว่า “วางเป็นสองกองไว้ตรงทางเข้าประตูเมืองจนถึงเช้า”
9וַיְהִ֤י בַבֹּ֙קֶר֙ וַיֵּצֵ֣א וַֽיַּעֲמֹ֔ד וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־כָּל־הָעָ֔ם צַדִּקִ֖ים אַתֶּ֑ם הִנֵּ֨ה אֲנִ֜י קָשַׁ֤רְתִּי עַל־אֲדֹנִי֙ וָאֶהְרְגֵ֔הוּ וּמִ֥י הִכָּ֖ה אֶת־כָּל־אֵֽלֶּה׃
9ตอนเช้าเขาออกไปยืนและพูดกับประชาชนทั้งหมดว่า “พวกท่านไม่มีความผิด ดูสิ ข้าสมคบคิดต่อต้านนายของข้าและฆ่าเขา แต่ใครฆ่าคนทั้งหมดเหล่านี้?
10דְּע֣וּ אֵפֹ֗וא כִּי֩ לֹ֨א יִפֹּ֜ל מִדְּבַ֤ר יְהוָה֙ אַ֔רְצָה אֲשֶׁר־דִּבֶּ֥ר יְהוָ֖ה עַל־בֵּ֣ית אַחְאָ֑ב וַיהוָ֣ה עָשָׂ֔ה אֵ֚ת אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּיַ֖ד עַבְדֹּ֥ו אֵלִיָּֽהוּ׃
10ดังนั้นจงรู้ว่าพระดำรัสของพระยาห์เวห์ที่ตรัสเกี่ยวกับวงศ์ของอาหับไม่มีสักคำเดียวที่จะไม่เป็นจริง เพราะพระยาห์เวห์ทรงทำสิ่งที่พระองค์ตรัสผ่านเอลียาห์ผู้รับใช้ของพระองค์แล้ว”
11וַיַּ֣ךְ יֵה֗וּא אֵ֣ת כָּל־הַנִּשְׁאָרִ֤ים לְבֵית־אַחְאָב֙ בְּיִזְרְעֶ֔אל וְכָל־גְּדֹלָ֖יו וּמְיֻדָּעָ֣יו וְכֹהֲנָ֑יו עַד־בִּלְתִּ֥י הִשְׁאִֽיר־לֹ֖ו שָׂרִֽיד׃
11เยฮูจึงฆ่าทุกคนในวงศ์ของอาหับที่ยังเหลืออยู่ในยิสเรเอล รวมทั้งคนสำคัญ คนสนิท และปุโรหิตทั้งหมดของวงศ์อาหับจนไม่เหลือใครเลย
12וַיָּ֙קָם֙ וַיָּבֹ֔א וַיֵּ֖לֶךְ שֹׁמְרֹ֑ון ה֛וּא בֵּֽית־עֵ֥קֶד הָרֹעִ֖ים בַּדָּֽרֶךְ׃
12แล้วเยฮูก็ออกเดินทางไปสะมาเรีย ขณะอยู่ที่โรงเรือนตัดขนแกะของคนเลี้ยงแกะระหว่างทาง
13וְיֵה֗וּא מָצָא֙ אֶת־אֲחֵי֙ אֲחַזְיָ֣הוּ מֶֽלֶךְ־יְהוּדָ֔ה וַיֹּ֖אמֶר מִ֣י אַתֶּ֑ם וַיֹּאמְר֗וּ אֲחֵ֤י אֲחַזְיָ֙הוּ֙ אֲנַ֔חְנוּ וַנֵּ֛רֶד לִשְׁלֹ֥ום בְּנֵֽי־הַמֶּ֖לֶךְ וּבְנֵ֥י הַגְּבִירָֽה׃
13เยฮูพบพวกพี่น้องของอาหัสยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ จึงถามว่า “พวกเจ้าเป็นใคร?” พวกเขาตอบว่า “พวกเราเป็นพี่น้องของอาหัสยาห์ กำลังลงไปทักทายพวกบุตรของกษัตริย์และบุตรของราชินี”
14וַיֹּ֙אמֶר֙ תִּפְשׂ֣וּם חַיִּ֔ים וַֽיִּתְפְּשׂ֖וּם חַיִּ֑ים וַֽיִּשְׁחָט֞וּם אֶל־בֹּ֣ור בֵּֽית־עֵ֗קֶד אַרְבָּעִ֤ים וּשְׁנַ֙יִם֙ אִ֔ישׁ וְלֹֽא־הִשְׁאִ֥יר אִ֖ישׁ מֵהֶֽם׃ ס
14เยฮูสั่งว่า “จับเป็น!” พวกเขาจึงจับคนเหล่านั้นเป็น แล้วฆ่าที่บ่อของโรงเรือนตัดขนแกะทั้งหมดสี่สิบสองคน เยฮูไม่ไว้ชีวิตสักคน
15וַיֵּ֣לֶךְ מִשָּׁ֡ם וַיִּמְצָ֣א אֶת־יְהֹונָדָב֩ בֶּן־רֵכָ֨ב לִקְרָאתֹ֜ו וַֽיְבָרְכֵ֗הוּ וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו הֲיֵ֧שׁ אֶת־לְבָבְךָ֣ יָשָׁ֗ר כַּאֲשֶׁ֤ר לְבָבִי֙ עִם־לְבָבֶ֔ךָ וַיֹּ֨אמֶר יְהֹונָדָ֥ב יֵ֛שׁ וָיֵ֖שׁ תְּנָ֣ה אֶת־יָדֶ֑ךָ וַיִּתֵּ֣ן יָדֹ֔ו וַיַּעֲלֵ֥הוּ אֵלָ֖יו אֶל־הַמֶּרְכָּבָֽה׃
15เมื่อเยฮูออกจากที่นั่น เขาพบเยโฮนาดับบุตรเรคาบกำลังมาพบเขา เยฮูทักทายเขา แล้วถามว่า “ใจของเจ้าซื่อตรงต่อข้าเหมือนที่ใจของข้าซื่อตรงต่อเจ้าหรือไม่?” เยโฮนาดับตอบว่า “ซื่อตรง” เยฮูพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นยื่นมือให้ข้า” เขายื่นมือให้เยฮู และเยฮูก็ดึงเขาขึ้นมาบนรถศึก
16וַיֹּ֙אמֶר֙ לְכָ֣ה אִתִּ֔י וּרְאֵ֖ה בְּקִנְאָתִ֣י לַיהוָ֑ה וַיַּרְכִּ֥בוּ אֹתֹ֖ו בְּרִכְבֹּֽו׃
16เยฮูพูดว่า “มากับข้าและดูความมุ่งมั่นแรงกล้าของข้าที่มีต่อพระยาห์เวห์” พวกเขาจึงให้เยโฮนาดับนั่งรถศึกไปกับเยฮู
17וַיָּבֹא֙ שֹֽׁמְרֹ֔ון וַ֠יַּךְ אֶת־כָּל־הַנִּשְׁאָרִ֧ים לְאַחְאָ֛ב בְּשֹׁמְרֹ֖ון עַד־הִשְׁמִידֹ֑ו כִּדְבַ֣ר יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּ֖ר אֶל־אֵלִיָּֽהוּ׃ פ
17เมื่อเยฮูมาถึงสะมาเรีย เขาฆ่าทุกคนที่ยังเหลืออยู่ของวงศ์อาหับในสะมาเรีย จนทำลายพวกเขาหมดตามพระดำรัสของพระยาห์เวห์ซึ่งพระองค์ตรัสแก่เอลียาห์
18וַיִּקְבֹּ֤ץ יֵהוּא֙ אֶת־כָּל־הָעָ֔ם וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֔ם אַחְאָ֕ב עָבַ֥ד אֶת־הַבַּ֖עַל מְעָ֑ט יֵה֖וּא יַעַבְדֶ֥נּוּ הַרְבֵּֽה׃
18เยฮูเรียกประชาชนทั้งหมดมารวมกัน และพูดกับพวกเขาว่า “อาหับรับใช้บาอัลเพียงเล็กน้อย แต่เยฮูจะรับใช้เขามาก
19וְעַתָּ֣ה כָל־נְבִיאֵ֣י הַבַּ֡עַל כָּל־עֹבְדָ֣יו וְכָל־כֹּהֲנָיו֩ קִרְא֨וּ אֵלַ֜י אִ֣ישׁ אַל־יִפָּקֵ֗ד כִּי֩ זֶ֨בַח גָּדֹ֥ול לִי֙ לַבַּ֔עַל כֹּ֥ל אֲשֶׁר־יִפָּקֵ֖ד לֹ֣א יִֽחְיֶ֑ה וְיֵהוּא֙ עָשָׂ֣ה בְעָקְבָּ֔ה לְמַ֥עַן הַאֲבִ֖יד אֶת־עֹבְדֵ֥י הַבָּֽעַל׃
19เพราะฉะนั้นตอนนี้จงเรียกผู้เผยพระวจนะของบาอัลทั้งหมด ผู้นมัสการเขาทั้งหมด และปุโรหิตของเขาทั้งหมดมาหาข้า อย่าให้ขาดสักคน เพราะข้าจะถวายเครื่องบูชาครั้งใหญ่แก่บาอัล ใครที่ไม่มาจะไม่ได้มีชีวิตอยู่” แต่เยฮูทำเช่นนี้ด้วยอุบาย เพราะตั้งใจจะทำลายผู้นมัสการบาอัล
20וַיֹּ֣אמֶר יֵה֗וּא קַדְּשׁ֧וּ עֲצָרָ֛ה לַבַּ֖עַל וַיִּקְרָֽאוּ׃
20เยฮูสั่งว่า “จงจัดการชุมนุมศักดิ์สิทธิ์สำหรับบาอัล!” พวกเขาจึงประกาศให้มีการชุมนุมนั้น
21וַיִּשְׁלַ֤ח יֵהוּא֙ בְּכָל־יִשְׂרָאֵ֔ל וַיָּבֹ֙אוּ֙ כָּל־עֹבְדֵ֣י הַבַּ֔עַל וְלֹֽא־נִשְׁאַ֥ר אִ֖ישׁ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־בָ֑א וַיָּבֹ֙אוּ֙ בֵּ֣ית הַבַּ֔עַל וַיִּמָּלֵ֥א בֵית־הַבַּ֖עַל פֶּ֥ה לָפֶֽה׃
21เยฮูส่งคนไปทั่วอิสราเอล ผู้นมัสการบาอัลทั้งหมดก็มาจนไม่เหลือสักคนที่ไม่มา พวกเขาเข้าไปในวิหารบาอัล จนวิหารบาอัลเต็มจากด้านหนึ่งถึงอีกด้านหนึ่ง
22וַיֹּ֗אמֶר לַֽאֲשֶׁר֙ עַל־הַמֶּלְתָּחָ֔ה הֹוצֵ֣א לְב֔וּשׁ לְכֹ֖ל עֹבְדֵ֣י הַבָּ֑עַל וַיֹּצֵ֥א לָהֶ֖ם הַמַּלְבּֽוּשׁ׃
22เยฮูพูดกับผู้ดูแลคลังเสื้อผ้าว่า “เอาเสื้อคลุมออกมาให้ผู้นมัสการบาอัลทุกคน!” เขาจึงเอาเสื้อคลุมออกมาให้พวกเขา
23וַיָּבֹ֥א יֵה֛וּא וִיהֹונָדָ֥ב בֶּן־רֵכָ֖ב בֵּ֣ית הַבָּ֑עַל וַיֹּ֜אמֶר לְעֹבְדֵ֣י הַבַּ֗עַל חַפְּשׂ֤וּ וּרְאוּ֙ פֶּן־יֶשׁ־פֹּ֤ה עִמָּכֶם֙ מֵעַבְדֵ֣י יְהוָ֔ה כִּ֛י אִם־עֹבְדֵ֥י הַבַּ֖עַל לְבַדָּֽם׃
23เยฮูกับเยโฮนาดับบุตรเรคาบเข้าไปในวิหารบาอัล แล้วเยฮูพูดกับผู้นมัสการบาอัลว่า “ตรวจดูให้แน่ว่าที่นี่ไม่มีผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์อยู่กับพวกเจ้า มีแต่ผู้นมัสการบาอัลเท่านั้น”
24וַיָּבֹ֕אוּ לַעֲשֹׂ֖ות זְבָחִ֣ים וְעֹלֹ֑ות וְיֵה֞וּא שָׂם־לֹ֤ו בַחוּץ֙ שְׁמֹנִ֣ים אִ֔ישׁ וַיֹּ֗אמֶר הָאִ֤ישׁ אֲשֶׁר־יִמָּלֵט֙ מִן־הָאֲנָשִׁ֗ים אֲשֶׁ֤ר אֲנִי֙ מֵבִ֣יא עַל־יְדֵיכֶ֔ם נַפְשֹׁ֖ו תַּ֥חַת נַפְשֹֽׁו׃
24พวกเขาจึงเข้าไปถวายเครื่องบูชาและเครื่องเผาบูชา เยฮูได้จัดชายแปดสิบคนไว้ข้างนอก และสั่งว่า “ถ้าคนใดคนหนึ่งที่ข้ามอบให้พวกเจ้าดูแลหนีไปได้ คนที่ปล่อยเขาไปต้องเอาชีวิตของตนแทนชีวิตของคนนั้น”
25וַיְהִ֞י כְּכַלֹּתֹ֣ו ׀ לַעֲשֹׂ֣ות הָעֹלָ֗ה וַיֹּ֣אמֶר יֵ֠הוּא לָרָצִ֨ים וְלַשָּׁלִשִׁ֜ים בֹּ֤אוּ הַכּוּם֙ אִ֣ישׁ אַל־יֵצֵ֔א וַיַּכּ֖וּם לְפִי־חָ֑רֶב וַיַּשְׁלִ֗כוּ הָֽרָצִים֙ וְהַשָּׁ֣לִשִׁ֔ים וַיֵּלְכ֖וּ עַד־עִ֥יר בֵּית־הַבָּֽעַל׃
25ทันทีที่เยฮูถวายเครื่องเผาบูชาเสร็จ เขาก็สั่งกองทหารรักษาการณ์กับบรรดาผู้บัญชาการว่า “เข้าไปฆ่าพวกเขา อย่าให้ใครหนีไปได้!” พวกเขาจึงฆ่าคนเหล่านั้นด้วยคมดาบ กองทหารรักษาการณ์กับบรรดาผู้บัญชาการโยนศพออกไป แล้วเข้าไปยังห้องชั้นในของวิหารบาอัล
26וַיֹּצִ֛אוּ אֶת־מַצְּבֹ֥ות בֵּית־הַבַּ֖עַל וַֽיִּשְׂרְפֽוּהָ׃
26พวกเขานำเสาบูชาทั้งหลายที่อยู่ในวิหารบาอัลออกมาและเผาเสีย
27וַֽיִּתְּצ֔וּ אֵ֖ת מַצְּבַ֣ת הַבָּ֑עַל וַֽיִּתְּצוּ֙ אֶת־בֵּ֣ית הַבַּ֔עַל וַיְשִׂמֻ֥הוּ *לְמַחֲרָאֹות (לְמֹֽוצָאֹ֖ות) עַד־הַיֹּֽום׃
27พวกเขาทุบเสาบูชาบาอัลและรื้อวิหารบาอัลลง แล้วทำให้เป็นส้วมมาจนถึงทุกวันนี้
28וַיַּשְׁמֵ֥ד יֵה֛וּא אֶת־הַבַּ֖עַל מִיִּשְׂרָאֵֽל׃
28ดังนั้นเยฮูจึงกำจัดบาอัลออกจากอิสราเอล
29רַ֠ק חֲטָאֵ֞י יָרָבְעָ֤ם בֶּן־נְבָט֙ אֲשֶׁ֣ר הֶחֱטִ֣יא אֶת־יִשְׂרָאֵ֔ל לֹֽא־סָ֥ר יֵה֖וּא מֵאַֽחֲרֵיהֶ֑ם עֶגְלֵי֙ הַזָּהָ֔ב אֲשֶׁ֥ר בֵּֽית־אֵ֖ל וַאֲשֶׁ֥ר בְּדָֽן׃ ס
29อย่างไรก็ตามเยฮูไม่ได้หันจากบาปของเยโรโบอัมบุตรเนบัท ซึ่งทำให้อิสราเอลทำบาป คือ ลูกวัวทองคำที่เบธเอลและที่ดาน
30וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־יֵה֗וּא יַ֤עַן אֲשֶׁר־הֱטִיבֹ֙תָ֙ לַעֲשֹׂ֤ות הַיָּשָׁר֙ בְּעֵינַ֔י כְּכֹל֙ אֲשֶׁ֣ר בִּלְבָבִ֔י עָשִׂ֖יתָ לְבֵ֣ית אַחְאָ֑ב בְּנֵ֣י רְבִעִ֔ים יֵשְׁב֥וּ לְךָ֖ עַל־כִּסֵּ֥א יִשְׂרָאֵֽל׃
30พระยาห์เวห์ตรัสกับเยฮูว่า “เพราะเจ้าทำดีโดยทำสิ่งที่ถูกต้องในสายตาของเรา และได้ทำต่อวงศ์ของอาหับตามทุกสิ่งที่อยู่ในใจของเรา ลูกหลานของเจ้าจะนั่งบนบัลลังก์แห่งอิสราเอลถึงชั่วอายุที่สี่”
31וְיֵה֗וּא לֹ֥א שָׁמַ֛ר לָלֶ֛כֶת בְּתֹֽורַת־יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל בְּכָל־לְבָבֹ֑ו לֹ֣א סָ֗ר מֵעַל֙ חַטֹּ֣אות יָֽרָבְעָ֔ם אֲשֶׁ֥ר הֶחֱטִ֖יא אֶת־יִשְׂרָאֵֽל׃
31แต่เยฮูไม่ได้เอาใจใส่ที่จะดำเนินตามบทบัญญัติของพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลด้วยสุดใจ เขาไม่ได้หันจากบาปของเยโรโบอัมซึ่งทำให้อิสราเอลทำบาป
32בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם הֵחֵ֣ל יְהוָ֔ה לְקַצֹּ֖ות בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיַּכֵּ֥ם חֲזָאֵ֖ל בְּכָל־גְּב֥וּל יִשְׂרָאֵֽל׃
32ในวันเหล่านั้นพระยาห์เวห์ทรงเริ่มตัดดินแดนบางส่วนออกจากอิสราเอล ฮาซาเอลโจมตีพวกเขาตามชายแดนทั้งหมดของอิสราเอล
33מִן־הַיַּרְדֵּן֙ מִזְרַ֣ח הַשֶּׁ֔מֶשׁ אֵ֚ת כָּל־אֶ֣רֶץ הַגִּלְעָ֔ד הַגָּדִ֥י וְהָרֻאובֵנִ֖י וְהַֽמְנַשִּׁ֑י מֵעֲרֹעֵר֙ אֲשֶׁ֣ר עַל־נַ֣חַל אַרְנֹ֔ן וְהַגִּלְעָ֖ד וְהַבָּשָֽׁן׃
33ตั้งแต่แม่น้ำจอร์แดนไปทางตะวันออก คือแผ่นดินกิเลอาดทั้งหมดของชาวกาด ชาวรูเบน และชาวมนัสเสห์ ตั้งแต่อาโรเออร์ซึ่งอยู่ข้างหุบเขาอารโนน รวมทั้งกิเลอาดและบาชาน
34וְיֶ֨תֶר דִּבְרֵ֥י יֵה֛וּא וְכָל־אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה וְכָל־גְּבוּרָתֹ֑ו הֲלֹֽוא־הֵ֣ם כְּתוּבִ֗ים עַל־סֵ֛פֶר דִּבְרֵ֥י הַיָּמִ֖ים לְמַלְכֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃
34ส่วนเหตุการณ์อื่นๆในรัชกาลเยฮู ทุกสิ่งที่เขาทำและกำลังอำนาจทั้งหมดของเขา ไม่ได้เขียนไว้ในหนังสือพงศาวดารของบรรดากษัตริย์แห่งอิสราเอลหรือ?
35וַיִּשְׁכַּ֤ב יֵהוּא֙ עִם־אֲבֹתָ֔יו וַיִּקְבְּר֥וּ אֹתֹ֖ו בְּשֹׁמְרֹ֑ון וַיִּמְלֹ֛ךְ יְהֹואָחָ֥ז בְּנֹ֖ו תַּחְתָּֽיו׃
35เยฮูล่วงลับไปอยู่กับบรรพบุรุษ และพวกเขาฝังเขาไว้ในสะมาเรีย เยโฮอาหาสบุตรของเขาขึ้นครองราชย์แทน
36וְהַיָּמִ֗ים אֲשֶׁ֨ר מָלַ֤ךְ יֵהוּא֙ עַל־יִשְׂרָאֵ֔ל עֶשְׂרִ֥ים וּשְׁמֹנֶֽה־שָׁנָ֖ה בְּשֹׁמְרֹֽון׃ פ
36เยฮูครองราชย์เหนืออิสราเอลที่สะมาเรียเป็นเวลายี่สิบแปดปี
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.