II. Samuela 12
Baibala Hemolele (Hawaiian Bible, 1868 revision)
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1HOOUNA mai la o Iehova ia Natana io Davida la: hele mai la ia io na la, i mai la ia ia, Elua mau kanaka ma kekahi kulanakauhale; ua waiwai kekahi, a ua ilihune kekahi.
1O SENHOR enviou Natã a Davi. Ele chegou até ele e lhe disse: “Havia dois homens em uma cidade: um rico e o outro pobre.
2He nui loa hoi na ohana hipa a me na ohana bipi a ke kanaka waiwai:
2O homem rico tinha muitos rebanhos e gado,
3Aka, na ke kanaka ilihune, hookahi wale no keikihipa wahine uuku ana i kuai ai a hanai iho ai: noho pu iho la ia me ia a me na keiki ana; ai iho la ia i kana ai, a inu hoi ma kona kiaha, a moe iho la ia ma kona poli, a me he kaikamahine la ia nana.
3mas o homem pobre não tinha nada, exceto uma pequena cordeira, que ele havia comprado e criado. Ela cresceu junto com ele e com os seus filhos. Ela comia da sua própria comida, bebia do seu próprio copo, dormia em seus braços e era como uma filha para ele.
4A hele mai la he kanaka hele i ua kanaka waiwai la, a aua iho la ia ke lawe i ko kana ohana hipa a me kana ohana bipi e kalua na ua kanaka la i hele mai io na la; aka, kii aku la ia i ke keikihipa a ke kanaka ilihune, a kalua iho la na ke kanaka i hele mai io na la.
4Um viajante chegou ao homem rico, e ele não quis pegar do seu próprio rebanho e do seu próprio gado para preparar comida para o viajante que havia chegado até ele, mas pegou a cordeira do homem pobre e a preparou para o homem que o visitava.”
5Huhu loa aku la o Davida i ua kanaka la; i aku la oia ia Natana, Ma ke ola ana o Iehova, he oiaio no e make ke kanaka nana i hana ia mea.
5A ira de Davi se acendeu profundamente contra aquele homem, e ele disse a Natã: “Tão certo como vive o SENHOR, o homem que fez isso merece morrer!
6A e hoihoi pa-ha aku ia i ke keikihipa, no ka hana ana ia mea, a no ka mea, aohe ona aloha.
6Ele deverá restituir a cordeira quatro vezes mais, porque ele fez essa coisa e porque não teve compaixão!”
7I aku la o Natana ia Davida, O oe no ia kanaka: Penei ka Iehova ke Akua no ka Iseraela i olelo mai ai, Ua poni aku no au ia oe i alii raaluna o ka Iseraela, a ua hoopakele hoi au ia oe i ka lima o Saula:
7Natã disse a Davi: “Você é esse homem! Assim diz o SENHOR, o Deus de Israel: 'Eu o ungi rei sobre Israel, e o livrei das mãos de Saul.
8A haawi aku la au i ka hale o kou haku nou, a me na wahine a kou haku iloko o kou poli, a haawi aku la hoi au i ka ohana o ka Iseraela a me ka Iuda nou: a ina he uuku keia mau mea, alaila e haawi aku hoi au nau, i kela mau mea, a i keia mau mea.
8Eu lhe dei a casa do seu senhor e as esposas do seu senhor em seus braços, e lhe dei a casa de Israel e de Judá; e se isso fosse muito pouco, eu lhe teria acrescentado muitas outras coisas.
9Heaha hoi kau i hoowahawaha ai i ke kanawai o Iehova, e hana i ka hewa imua o kona maka? Ua pepehi ae oe ia Uria ka Heta me ka pahikaua, a ua lawe oe i kana wahine i wahine nau; a ua pepehi i ke kane me ka pahikaua a ka poe mamo a Amona.
9Por que você desprezou a palavra do SENHOR, fazendo o que é mau aos seus olhos? Você matou Urias, o heteu, com a espada, tomou a esposa dele para ser sua esposa, e o assassinou com a espada dos filhos de Amom.
10No ia mea hoi, aole loa e kaawale aku ka pahikaua mai kou ohana aku; no ka mea, ua hoowahawaha mai oe ia'u, a ua lawe oe i ka wahine a Uria ka Heta i wahine nau.
10Agora, portanto, a espada nunca se apartará da sua casa, porque você me desprezou e tomou a esposa de Urias, o heteu, para ser sua esposa.'
11Penei ka Iehova i olelo mai ai, Eia hoi, e hoala auanei au i ka ino ku e ia oe maloko o kou hale, a e lawe au i kau mau wahine imua o kou maka, a e haawi aku ia lakou na kou hoalauna, a e moe ia me kau mau wahine imua o keia la.
11“Assim diz o SENHOR: 'Eis que levantarei o mal contra você a partir da sua própria casa; e tomarei as suas esposas diante dos seus olhos e as darei ao seu próximo, e ele se deitará com as suas esposas à luz do sol.
12No ka mea, ua hana malu oe i kau; aka, e hana au i keia mea imua o ka Iseraela a pau, a imua hoi o ka la.
12Pois você fez isso em segredo, mas eu farei esta coisa diante de todo o Israel, e em plena luz do dia.'”
13I aku la o Davida ia Natana, Ua hana hewa wau ia Iehova. I mai la o Natana ia Davida, Ua kala aku hoi o Iehova i kou hewa; aole oe e make.
13Davi disse a Natã: “Pequei contra o SENHOR.” Natã respondeu a Davi: “O SENHOR também perdoou o seu pecado. Você não morrerá.
14Aka, no ka mea, ma keia hana ana au, ua loaa i ka poe enemi o Iehova ke kumu e olelo hoino ai, he oiaio no e make ke keiki i hanau mai nau.
14No entanto, porque com este ato você deu grande motivo para os inimigos do SENHOR blasfemarem, a criança que lhe nasceu certamente morrerá.”
15Hoi aku la o Natana i kona hale. Hahau mai la o Iehova i ke keiki a ka wahine a Uria i hanau mai ai na Davida, a mai nui iho la ia.
15Então Natã voltou para a sua casa. O SENHOR feriu a criança que a esposa de Urias deu à luz a Davi, e ela ficou gravemente doente.
16Nolaila, nonoi aku la o Davida i ke Akua no ke keiki: hookeai iho la o Davida, komo aku la, a moe iho la ma ka honua a ao ka po.
16Davi, portanto, suplicou a Deus pela criança; e Davi jejuou, e entrou e passou a noite toda deitado no chão.
17Ku ae la na lunakahiko o kona hale, hele aku la io na la e hoala ia ia mai ka honua ae: aole ia i ae aku, aole hoi i ai i ka ai me lakou.
17Os líderes da sua casa se levantaram e ficaram ao lado dele, para levantá-lo do chão; mas ele se recusou, e não comeu pão com eles.
18A i ka hiku o ka la, make iho la ke keiki. Makau iho la na kauwa a Davida e hai aku ia ia, ua make ke keiki; i ae la lakou, Aia i ke ola ana o ke keiki, olelo aku la kakou ia ia, aole ia i hoolohe mai i ko kakou leo: he oiaio no, e hana eha oia ia ia iho, ke hai aku kakou ia ia, ua make ke keiki.
18No sétimo dia, a criança morreu. Os servos de Davi tiveram medo de lhe dizer que a criança estava morta, pois diziam: “Eis que, enquanto a criança ainda estava viva, nós falávamos com ele e ele não ouvia a nossa voz. Como então ele poderá fazer mal a si mesmo se lhe dissermos que a criança está morta?”
19A ike ae la o Davida i ka hamumumu a na kauwa ana, ike iho la o Davida, ua make ke keiki: nolaila i aku la o Davida i kana mau kauwa, Ua make anei ke keiki? I mai la lakou, Ua make.
19Mas quando Davi viu que os seus servos estavam sussurrando entre si, Davi percebeu que a criança estava morta; e Davi perguntou aos seus servos: “A criança está morta?” Eles responderam: “Está morta.”
20Alaila, ku ae la o Davida mai ka honua aku, auau iho la, a hamo iho la i ka aila, aahu iho la ia ia i ka lole hou, hele aku la i ka hale o Iehova, a hoomana aku la. Alaila hoi mai la ia i kona hale: a kena aku la ia, a kau mai la lakou i ka ai imua ona, a ai iho la ia.
20Então Davi se levantou do chão, lavou-se, ungiu-se e trocou de roupa; e ele entrou na casa do SENHOR, e adorou. Depois, foi para a sua própria casa; e, quando ele pediu, colocaram pão diante dele e ele comeu.
21Alaila, i aku la kana mau kauwa ia ia. Heaha keia au i hana iho nei? hookeai iho la oe me ka uwe i ke keiki i kona wa e ola ana; a make iho ke keiki, ua ala ae oe a ai iho i ka ai.
21Então os seus servos lhe perguntaram: “O que é isso que você fez? Você jejuou e chorou pela criança enquanto ela estava viva, mas quando a criança morreu, você se levantou e comeu pão.”
22I mai la kela, A e ola ana ke keiki, hookeai iho la au me ka uwe: i iho la au, Malama paha e aloha mai ke Akua ia'u i ola ke keiki.
22Ele respondeu: “Enquanto a criança ainda estava viva, eu jejuei e chorei; pois eu dizia: 'Quem sabe se o SENHOR não terá misericórdia de mim, para que a criança viva?'
23Ano hoi, ua make ia: no ke aha hoi au e hookeai ai? E hiki anei ia'u ke hoihoi mai ia ia? Owau ke hele aku io na la, aka, aole ia e hoi hou mai io'u nei.
23Mas agora ela está morta. Por que eu deveria jejuar? Posso eu trazê-la de volta? Eu irei para ela, mas ela não voltará para mim.”
24Hooluolu aku la o Davida ia Bateseba i kana wahine; komo aku la ia iloko io na la, a moe me ia: a hanau mai la ia i keikikane, a kapa aku la kela i kona inoa, o Solomona; a aloha mai la o Iehova ia ia.
24Davi consolou Bate-Seba, sua esposa, e entrou até ela, e se deitou com ela. Ela deu à luz um filho, e ele o chamou de Salomão. O SENHOR o amou;
25Hoouna mai la ia i ke kaula ia Natana, a kapa mai la ia i kona inoa o Iedidia, no Iehova.
25e ele enviou uma mensagem por meio do profeta Natã, e lhe deu o nome de Jedidias, por causa do SENHOR.
26Kaua aku la o Ioaba ia Raba o na mamo a Amona, a hoopio mai la i ke kulanakauhale alii.
26Ora, Joabe lutou contra Rabá, dos filhos de Amom, e tomou a cidade real.
27Hoouna mai la o Ioaba i na elele io Davida la, i mai la, E, ua kana aku no wau ia Raba, a ua hoopio iho i ke kulanakauhale wai.
27Joabe enviou mensageiros a Davi, e disse: “Lutei contra Rabá. Sim, tomei a cidade das águas.
28Ano hoi, e hoakoakoa pu mai oe i na kanaka e koe, e kaua aku i ke kulanakauhale, a e hoopio ia wahi; o pio auanei ke kulanakauhale ia'u, a e kaheaia ko'u inoa maluna ona.
28Agora, portanto, reúna o restante do povo, acampe contra a cidade e tome-a; para que não seja eu a tomar a cidade, e ela seja chamada pelo meu nome.”
29Hoakoakoa pu ae la o Davida i na kanaka a pau, a hele aku la i Raba, kaua aku la ia, a hoopio iho la ia wahi.
29Davi reuniu todo o povo e foi a Rabá, lutou contra ela e a tomou.
30Lawe ae la hoi ia i ka papale o ko lakou alii, mailuna o kona poo, ma ke kaupaona ana, he talena gula ia, me na pohaku makamae, a ua kauia maluna o ke poo o Davida. A lawe mai la ia i ka waiwai pio o ke kulanakauhale he nui loa.
30Ele tirou a coroa da cabeça do rei deles; o peso dela era de um talento de ouro, e nela havia pedras preciosas; e foi colocada na cabeça de Davi. Ele levou uma grande quantidade de despojos da cidade.
31Lawe ae la hoi oia i na kanaka maloko, a kau iho la ia lakou malalo o na pahiolo, a malalo o na mea hao oioi, a malalo hoi o na koilipi hao, a hoohele aku la hoi ia lakou mawaena o ka umu pohakuula: pela ia i hana aku ai i na kulanakauhale a pau i na mamo a Amona. A hoi aku la o Davida a me na kanaka a pau i Ierusalema.
31Ele trouxe os habitantes que estavam nela, e os colocou para trabalhar com serras, com picaretas de ferro e com machados de ferro, e os fez trabalhar em fornos de tijolos; e assim ele fez com todas as cidades dos filhos de Amom. Então Davi e todo o povo voltaram para Jerusalém.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.