Ezra 9
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
1Kiam ĉio tio estis finita, aliris al mi la estroj, kaj diris: La popolo Izraela kaj la pastroj kaj la Levidoj ne apartigis sin de la popoloj de la landoj koncerne iliajn abomenindaĵojn, de la Kanaanidoj, Ĥetidoj, Perizidoj, Jebusidoj, Amonidoj, Moabidoj, Egiptoj, kaj Amoridoj;
1Ora, quando essas coisas foram concluídas, os líderes se aproximaram de mim, dizendo: “O povo de Israel, os sacerdotes e os levitas não se separaram dos povos das terras, seguindo as suas abominações, a saber, as dos cananeus, dos heteus, dos ferezeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos egípcios e dos amorreus.
2ĉar ili prenis el iliaj filinoj edzinojn por si kaj por siaj filoj, kaj miksiĝis la sankta semo kun la popoloj de la landoj; kaj la mano de la eminentuloj kaj ĉefoj estis la unua en ĉi tiu malbonago.
2Pois eles tomaram das filhas deles para si mesmos e para os seus filhos, de modo que a descendência santa se misturou com os povos das terras. Sim, a mão dos líderes e dos governantes tem sido a principal nesta transgressão.”
3Kiam mi aŭdis tion, mi disŝiris miajn vestojn kaj mian tunikon, mi elŝiris harojn de mia kapo kaj el mia barbo, kaj mi sidis konsternite.
3Quando ouvi isso, rasguei a minha túnica e o meu manto, arranquei os cabelos da minha cabeça e da minha barba, e me assentei perplexo.
4Kaj kolektiĝis al mi ĉiuj, kiuj timis la vortojn de Dio de Izrael, pro la krimo de la forkaptitoj; kaj mi sidis konsternite ĝis la vesperofero.
4Então todos os que tremiam diante das palavras do Deus de Israel se reuniram a mim por causa da transgressão dos exilados; e eu permaneci assentado perplexo até a oferta da tarde.
5Kaj ĉe la vesperofero mi leviĝis de mia aflikto, kaj kun disŝiritaj vestoj kaj tuniko mi stariĝis surgenue kaj etendis miajn manojn al la Eternulo, mia Dio,
5Na hora da oferta da tarde, eu me levantei da minha humilhação, com a minha túnica e o meu manto rasgados; caí de joelhos e estendi as minhas mãos ao SENHOR, meu Deus;
6kaj mi diris: Ho mia Dio, mi hontas, kaj ĝenas min levi mian vizaĝon al Vi, ho mia Dio; ĉar niaj malbonagoj kreskis pli alten ol nia kapo, kaj nia kulpo fariĝis granda ĝis la ĉielo.
6e eu disse: “Meu Deus, estou envergonhado e coro de vergonha ao levantar o meu rosto para o Senhor, meu Deus, pois as nossas iniquidades se multiplicaram sobre a nossa cabeça, e a nossa culpa cresceu até os céus.
7De post la tempo de niaj patroj ni estas en granda kulpo ĝis la nuna tago; pro niaj malbonagoj ni estis transdonitaj, ni kaj niaj reĝoj kaj niaj pastroj, en la manojn de la alilandaj reĝoj, sub glavon, en kaptitecon, al disrabo kaj malhonoro, kiel tio estas nun.
7Desde os dias de nossos pais temos sido extremamente culpados até o dia de hoje; e por causa das nossas iniquidades nós, nossos reis e nossos sacerdotes fomos entregues nas mãos dos reis das terras, à espada, ao cativeiro, ao saque e à confusão de rosto, como se vê neste dia.
8Kaj nun antaŭ momento venis pardono de la Eternulo, nia Dio, kaj Li restigis al ni saviĝintojn kaj permesis al ni alfortikiĝi sur Lia sankta loko; nia Dio donis lumon al niaj okuloj, kaj Li permesis al ni iom reviviĝi en nia sklaveco.
8Agora, por um breve momento, a graça foi demonstrada da parte do SENHOR, nosso Deus, para nos deixar um remanescente que escape, e para nos dar uma estaca em seu santo lugar, para que o nosso Deus ilumine os nossos olhos e nos reviva um pouco em nossa escravidão.
9Ni estas ja sklavoj; sed en nia sklaveco nia Dio nin ne forlasis. Kaj Li donis al ni favorkorecon de la reĝoj de Persujo, por permesi al ni reviviĝi, por konstrui la domon de nia Dio kaj restarigi ĝiajn ruinojn, kaj por doni al ni barilon en Judujo kaj Jerusalem.
9Pois somos escravos; contudo, o nosso Deus não nos desamparou em nossa escravidão, mas estendeu o seu amor leal sobre nós à vista dos reis da Pérsia, para nos reviver, para levantar a casa do nosso Deus e reparar as suas ruínas, e para nos dar um muro em Judá e em Jerusalém.
10Kaj nun kion ni diros, ho nia Dio, post tio? ĉar ni forlasis Viajn ordonojn,
10“Agora, nosso Deus, o que diremos depois disso? Pois nós abandonamos os seus mandamentos,
11kiujn Vi ordonis per Viaj servantoj, la profetoj, dirante: La lando, en kiun vi venas por ekposedi ĝin, estas lando malpura pro la malpureco de la popoloj alilandaj, pro iliaj abomenindaĵoj, per kiuj ili plenigis ĝin de rando al rando en sia malpureco;
11que o Senhor ordenou por meio dos seus servos, os profetas, dizendo: 'A terra em que vocês estão entrando para possuir é uma terra impura por causa da impureza dos povos das terras, por causa das suas abominações, que a encheram de uma extremidade à outra com a sua imundície.
12ne donu do viajn filinojn al iliaj filoj, kaj iliajn filinojn ne prenu por viaj filoj, neniam zorgu pri ilia paco kaj bonstato, por ke vi fortiĝu kaj por ke vi nutru vin per la bonaĵoj de la tero kaj por ke vi heredigu ĝin por eterne al viaj filoj.
12Agora, portanto, não deem as suas filhas aos filhos deles. Não tomem as filhas deles para os seus filhos, nem busquem a paz ou a prosperidade deles jamais, para que vocês sejam fortes e comam o melhor da terra, e a deixem como herança para os seus filhos para sempre.'
13Kaj post ĉio, kio trafis nin pro niaj malbonaj faroj kaj pro nia granda kulpo, kaj kiam nun Vi indulgis nin malgraŭ niaj malbonagoj kaj donis al ni tian saviĝon,
13“Depois de tudo o que nos sobreveio por causa das nossas más obras e da nossa grande culpa, visto que o Senhor, nosso Deus, nos castigou menos do que as nossas iniquidades merecem, e nos deu um remanescente como este,
14ĉu ni nun denove malobeu Viajn ordonojn, kaj boparenciĝu kun la popoloj de tiuj abomenindaĵoj? Ĉu Vi ne koleros kontraŭ ni ĝis plena ekstermo sen restigo de ia restaĵo kaj savitaĵo?
14tornaremos nós a quebrar os seus mandamentos e a nos unir aos povos que cometem essas abominações? O Senhor não se iraria contra nós até nos consumir, de modo que não houvesse remanescente, nem quem escapasse?
15Ho Eternulo, Dio de Izrael! Vi estas justa; ĉar ni restis saviĝintoj ĝis la nuna tago. Jen ni estas antaŭ Vi en nia kulpo; ni ne povas teni nin antaŭ Vi pro tio.
15SENHOR, Deus de Israel, o Senhor é justo; pois fomos deixados como um remanescente que escapou, como se vê hoje. Eis que estamos diante do Senhor em nossa culpa; pois ninguém pode permanecer diante do Senhor por causa disso.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.