Lokphong 16
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Diodati Bibbia 1885
1Tempul thung hoiah vankami sarihtonawk khaeah, Caeh oh loe, long ah Sithaw palungphuihaih boengloeng to krai oh, tiah tha hoi thuih ih lok to ka thaih.
1Ed io udii una gran voce dal tempio, che diceva a' sette angeli; Andate, versate nella terra le coppe dell'ira di Dio.
2Hmaloe koek ih vankami loe caeh moe, angmah ih boengloeng to long ah krai tathuk; to naah moisan mah catui daengh ih kami hoi anih ih krang bok kaminawk nuiah panuet kathok, kana parai athlut to tacawt.
2E il primo andò, e versò la sua coppa in su la terra; e venne un'ulcera maligna, e dolorosa, agli uomini che aveano il marchio della bestia, ed a quelli che adoravano la sua immagine.
3Hnetto haih vankami mah angmah ih boengloeng to tuipui nuiah kraih, to naah tuipui loe kadueh kami ih athii baktiah angcoeng: tuipui thungah kaom kahing hmuennawk to duek o boih.
3Poi, il secondo angelo versò la sua coppa nel mare; ed esso divenne sangue, come di corpo morto; ed ogni anima vivente morì nel mare.
4Thumto haih vankami mah angmah ih boengloeng to vapui hoi vacongnawk nuiah kraih; to naah tui to athii ah angcoeng boih.
4Poi, il terzo angelo versò la sua coppa ne' fiumi, e nelle fonti dell'acque; e divennero sangue.
5To naah tui ukkung vankami mah, Nang loe na toeng, aw Angraeng, kaom li, kaom tangcae hoi kaom hankoi Angraeng ah na oh pongah, nang mah toenghaih hoiah hae tiah lok na caek boeh.
5Ed io udii l'angelo delle acque, che diceva: Tu sei giusto, o Signore, che sei, e che eri, che sei il Santo, d'aver fatti questi giudicii.
6Nihcae mah kaciim kaminawk hoi tahmaanawk ih athii palong o pongah, a naek o han ih athii na paek boeh, nihcae loe athii naek han krah kami ah oh o, tiah thuih ih lok to ka thaih.
6Poichè essi hanno sparso il sangue de' santi, e de' profeti, tu hai loro altresì dato a bere del sangue; perciocchè ben ne son degni.
7To naah hmaicam hoiah, ue, Thacak Angraeng Sithaw, na lokcaekhaihnawk loe toeng moe, loktang ah oh, tiah thuih ih lok maeto ka thaih.
7Ed io ne udii un altro, dal lato dell'altare, che diceva: Sì certo, Signore Iddio onnipotente, i tuoi giudicii son veraci, e giusti.
8Palito haih vankami mah angmah ih boengloeng to ni nuiah kraih; kaminawk hmai hoi kanghsak hanah sakthaihaih to ni hanah paek.
8Poi, il quarto angelo versò la sua coppa sopra il sole; e gli fu dato d'ardere gli uomini con fuoco.
9Kabae parai hmai mah kaminawk to kangh pongah, hae nathaih nuiah sakthaihaih tawnkung, Sithaw ih ahmin to kasae a thuih o: Anih pakoeh hanah nihcae loe dawnpakhuemhaih tawn o ai.
9E gli uomini furono arsi di grande arsura; e bestemmiarono il nome di Dio, che ha la podestà sopra queste piaghe; e non si ravvidero, per dargli gloria.
10Pangato haih vankami mah angmah ih boengloeng to moisan anghnuthaih tangkhang nuiah kraih; to naah anih ih prae loe khoving hoiah koi; nat loiah nihcae loe angmacae ih palai to kaek o.
10Poi, il quinto angelo versò la sua coppa in sul trono della bestia; e il suo regno divenne tenebroso, e gli uomini si mordevano le lingue per l'affanno;
11Ahmaa nat loiah, van Sithaw ih ahmin kasae a thuih o, a sak o ih hmuen pongah dawnpakhuemhaih tawn o ai.
11e bestemmiarono l'Iddio del cielo, per i lor travagli, e per le loro ulcere; e non si ravvidero delle loro opere.
12Ni angzae bang ih siangpahrangnawk han loklam tuk pae thai hanah, tarukto haih vankami mah angmah ih boengloeng to Euphrates tuipui nuiah kraih, to naah vapui tui to kaang boih.
12Poi, il sesto angelo versò la sua coppa in sul gran fiume Eufrate, e l'acqua di esso fu asciutta; acciocchè fosse apparecchiata la via dei re, che vengono dal sol levante.
13To pacoengah pahui pui ih pakha, moisan ih pakha, kamro tahmaa ih pakha thung hoi tacawt ukong baktih kaom kasae muithla thumto ka hnuk.
13Ed io vidi uscir della bocca del dragone, e della bocca della bestia, e della bocca del falso profeta, tre spiriti immondi, a guisa di rane;
14Nihcae loe taqawk muithla ah oh o pongah, dawnrai hmuennawk to sak o, long pum ah kaom siangpahrangnawk khaeah caeh o moe, Thacak Angraeng to misatuk hanah kaminawk to pakhueng. Toe to ni loe Lensawk Angraeng mah pazawkhaih niah om tih.
14perciocchè sono spiriti di demoni, i quali fan segni, ed escon fuori ai re di tutto il mondo, per raunarli alla battaglia di quel gran giorno dell'Iddio onnipotente.
15Khenah, kamqu baktiah kang zoh. Anglawt moe, angmah ih kahni suemcoek kami loe tahamhoih, to tih ai nahaeloe anih mah bangkrai ah caeh ueloe, minawk hmaa ah azat paw moeng tih.
15(Ecco, io vengo come un ladrone; beato chi veglia, e guarda i suoi vestimenti, acciocchè non cammini nudo, e non si veggano le sue vergogne).
16Anih mah kaminawk to Hebru lok hoi Armageddon, tiah kawk ih ahmuen ah amkhuengsak.
16Ed essi li raunarono in un luogo, detto in Ebreo Armagheddon.
17Sarihto haih vankami mah angmah ih boengloeng to van ih takhi nuiah kraih; to naah van tempul thung ih, angraeng tangkhang hoiah Sak pacoeng boeh, tiah thuih ih kalen parai lok to tacawt.
17Poi, il settimo angelo versò la sua coppa nell'aria; e una gran voce uscì dal tempio del cielo, dal trono, dicendo: È fatto.
18To naah atuen tuenhaih, khopazihhaih, tangphra puekhaih, kalen parai talihnawhaih to oh, long nuiah kaminawk oh tangsuek nathuem hoi kamtong to baktih thacak, kalen parai talihnawhaih to om vai ai vop.
18E si fecero folgori, e tuoni, e suoni, e gran tremoto; tale che non ne fu giammai un simile, nè un così grande, da che gli uomini sono stati sopra la terra.
19Kalen Babylon vangpui loe thumto ah ampraek, kalah prae kaminawk ohhaih vangpuinawk loe amro king: Sithaw loe a palungphuihaih misurtui kakoiah lawn ih boengloeng naeksak hanah, kalen Babylon vangpui to pahnet ai.
19E la gran città fu divisa in tre parti, e le città delle genti caddero; Dio si ricordò della gran Babilonia, per darle il calice dell'indegnazione della sua ira.
20Tui mah takui ih praenawk loe cawn o boih, maenawk doeh anghmat o boih boeh.
20Ed ogni isola fuggì, e i monti non furon trovati.
21Qaetui maeto naah boengloeng cumvaito kazit, kalen parai van ih qaetui to kaminawk nuiah krak: to qaetui hoiah kaom nathaih loe nung parai pongah, kaminawk mah Sithaw ih ahmin kasae thuih o.
21E cadde dal cielo, in su gli uomini, una gragnuola grossa come del peso d'un talento; e gli uomini bestemmiarono Iddio per la piaga della gragnuola; perciocchè la piaga d'essa era grandissima.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.