เยเรมีย์ 10
Kadede Kap (Pohnpeian New Testament and Psalms) has no text for this chapter yet.
1ชนอิสราเอล จงฟังคำที่พระยาห์เวห์กล่าวกับพวกท่าน!
2พระยาห์เวห์กล่าวว่า “อย่าเรียนรู้วิถีของชนชาติทั้งหลาย อย่าหวาดหวั่นกับหมายสำคัญในท้องฟ้า เพราะชนชาติเหล่านั้นหวาดหวั่นกับมัน
3ธรรมเนียมของชนชาติต่าง ๆ ไร้ค่า มีคนตัดต้นไม้ออกจากป่า เป็นงานจากมือช่างที่ใช้ขวาน
4พวกเขาประดับมันด้วยเงินและทอง ใช้ค้อนตอกตะปูยึดไว้ ไม่ให้ขยับ
5พวกมันเหมือนรูปต้นปาล์มที่ทำขึ้นด้วยการกลึง พูดไม่ได้ ต้องมีคนหาม เพราะเคลื่อนไหวเองไม่ได้ อย่ากลัวพวกมัน เพราะทำร้ายไม่ได้ และไม่มีอำนาจทำดีด้วย”
6พระยาห์เวห์ ไม่มีใครเหมือนพระองค์ พระองค์ยิ่งใหญ่ พระนามของพระองค์ยิ่งใหญ่ด้วยกำลัง
7ใครจะไม่ยำเกรงพระองค์? กษัตริย์ของชนชาติทั้งหลาย เพราะความยำเกรงเป็นสิ่งที่พระองค์ควรได้รับ ในหมู่คนฉลาดของชนชาติต่าง ๆ และในราชอาณาจักรทั้งหมดของพวกเขา ไม่มีใครเหมือนพระองค์
8แต่พวกเขาล้วนเขลาและโง่งม พวกเขารับคำสอนจากรูปเคารพ! มันก็แค่ไม้
9มีเงินที่ตีเป็นแผ่นนำมาจากทาร์ชิช และทองจากอูฟาส เป็นงานของช่างแกะและฝีมือช่างทอง เสื้อผ้าของพวกมันเป็นสีน้ำเงินและสีม่วง ทั้งหมดเป็นงานของช่างชำนาญ
10แต่พระยาห์เวห์คือพระเจ้าแท้ เป็นพระเจ้าผู้มีชีวิต เป็นกษัตริย์ตลอดกาล เมื่อพระองค์เดือดดาล แผ่นดินก็สั่นสะเทือน ชนชาติต่าง ๆ ทนต่อความโกรธของพระองค์ไม่ได้
11“พวกเจ้าจงบอกพวกเขาว่า ‘เทพเจ้าที่ไม่ได้สร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินจะสูญไปจากแผ่นดินและใต้ฟ้าสวรรค์’”
12พระเจ้าสร้างแผ่นดินด้วยกำลังของพระองค์ ตั้งโลกให้มั่นด้วยปัญญาของพระองค์ และขึงฟ้าสวรรค์ด้วยความเข้าใจของพระองค์
13เมื่อพระองค์เปล่งเสียง น้ำในฟ้าสวรรค์ก็คำราม พระองค์ทำให้ไอน้ำลอยขึ้นจากสุดปลายแผ่นดิน ทำให้มีสายฟ้าสำหรับฝน และนำลมออกจากคลังของพระองค์
14ทุกคนเขลาและไร้ความรู้ ช่างทองทุกคนผิดหวังกับรูปแกะสลักของตน เพราะรูปหล่อเป็นสิ่งหลอกลวง ไม่มีลมหายใจในพวกมัน
15พวกมันไร้ค่า เป็นงานที่ทำให้หลงผิด เมื่อถึงเวลาลงโทษ พวกมันจะพินาศ
16ผู้เป็นส่วนของยาโคบไม่เหมือนสิ่งเหล่านี้ เพราะพระองค์สร้างทุกสิ่ง อิสราเอลคือเผ่าที่เป็นมรดกของพระองค์ พระนามของพระองค์คือพระยาห์เวห์แห่งกองทัพ
17ผู้ที่ถูกปิดล้อมอยู่ จงรวบรวมข้าวของออกจากแผ่นดิน
18เพราะพระยาห์เวห์กล่าวว่า “จงฟัง คราวนี้เราจะเหวี่ยงผู้ที่อาศัยในแผ่นดินออกไป จะทำให้พวกเขาเดือดร้อนจนรู้สึกได้”
19ข้าพเจ้าถึงคราววิบัติเพราะบาดเจ็บ! บาดแผลของข้าพเจ้าสาหัส แต่ข้าพเจ้าพูดว่า “นี่คือความทุกข์ของข้าพเจ้าจริง ๆ และข้าพเจ้าต้องแบกรับ”
20กระโจมของข้าพเจ้าพังแล้ว เชือกทุกเส้นขาด ลูก ๆ จากข้าพเจ้าไป ไม่อยู่แล้ว ไม่มีใครกางกระโจมให้ข้าพเจ้าอีก ไม่มีใครตั้งม่านกระโจม
21เพราะผู้เลี้ยงเขลา ไม่แสวงหาคำตอบจากพระยาห์เวห์ พวกเขาจึงไม่เจริญรุ่งเรือง ฝูงสัตว์ทั้งหมดของพวกเขากระจัดกระจาย
22ฟังเถิด เสียงข่าวกำลังมา พร้อมความโกลาหลใหญ่จากแผ่นดินทางเหนือ เพื่อทำให้เมืองต่าง ๆ ของยูดาห์รกร้าง เป็นที่อยู่ของหมาจิ้งจอก
23พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้ารู้ว่ามนุษย์ไม่ได้กำหนดทางของตนเอง คนที่เดินอยู่ไม่อาจกำหนดก้าวของตน
24พระยาห์เวห์ โปรดตักเตือนข้าพเจ้าอย่างอ่อนโยน อย่าใช้ความโกรธ มิฉะนั้นพระองค์จะทำให้ข้าพเจ้าสูญสิ้น
25โปรดเทความเดือดดาลของพระองค์ลงบนชนชาติที่ไม่รู้จักพระองค์ และบนตระกูลที่ไม่ร้องเรียกพระนาม เพราะพวกเขากลืนกินยาโคบ จริงทีเดียว พวกเขากลืนกินเขา ทำลายเขาจนหมด และทำลายที่อยู่ของเขา
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.