ดาเนียล 4
1จากกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ ถึงคนทุกชนชาติ ทุกเชื้อชาติ ทุกภาษา ที่อาศัยอยู่ทั่วโลก ขอให้สันติสุขของพวกท่านเพิ่มพูนยิ่งขึ้น
2เราเห็นว่าควรเล่าให้พวกท่านรู้ถึงสัญญาณและสิ่งอัศจรรย์ที่พระเจ้าผู้สูงสุดทำให้เกิดกับเรา
3สัญญาณของพระองค์ยิ่งใหญ่เพียงใด! สิ่งอัศจรรย์ของพระองค์ทรงพลังเพียงใด! อาณาจักรของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดไป อำนาจปกครองของพระองค์สืบไปทุกชั่วรุ่น
4เรา เนบูคัดเนสซาร์ อยู่อย่างสุขสบายในบ้าน และรุ่งเรืองอยู่ในวัง
5เราฝันเรื่องหนึ่งที่ทำให้กลัว ขณะนอนอยู่ เราว้าวุ่นใจเพราะความคิดและนิมิตที่เห็น
6เราจึงสั่งให้นักปราชญ์ทุกคนของบาบิโลนมาพบ เพื่ออธิบายความหมายของความฝันให้เรารู้
7ผู้ใช้เวทมนตร์ ผู้ร่ายคาถา ชาวเคลเดีย และผู้ทำนาย เข้ามา เราเล่าความฝันให้พวกเขาฟัง แต่พวกเขาอธิบายความหมายให้เรารู้ไม่ได้
8ในที่สุด ดาเนียลเข้ามาพบเรา เขามีชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ตามชื่อเทพเจ้าของเรา และมีวิญญาณของเหล่าเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว เราเล่าความฝันให้เขาฟังว่า
9“เบลเทชัสซาร์ หัวหน้าผู้ใช้เวทมนตร์ เรารู้ว่าเจ้ามีวิญญาณของเหล่าเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว และไม่มีความลับใดทำให้เจ้าลำบากใจ จงบอกนิมิตที่เราเห็นในความฝันและอธิบายความหมาย
10นิมิตที่เราเห็นขณะนอนอยู่มีดังนี้ เราเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งอยู่กลางโลก สูงใหญ่มาก
11ต้นไม้นั้นเติบโตและแข็งแรง สูงถึงท้องฟ้า มองเห็นได้จากทุกแห่งจนสุดขอบโลก
12ใบงดงาม ผลดก เป็นอาหารพอสำหรับทุกชีวิต สัตว์ในทุ่งอาศัยร่มเงาอยู่ใต้ต้น นกในท้องฟ้าอาศัยตามกิ่ง ทุกชีวิตได้อาหารจากต้นไม้นั้น
13“ในนิมิตที่เราเห็นขณะนอนอยู่ มีผู้เฝ้าดูที่ศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่งลงมาจากฟ้า
14ผู้นั้นร้องเสียงดังว่า ‘โค่นต้นไม้ ตัดกิ่ง! สะบัดใบให้ร่วง กระจายผลออกไป! ให้สัตว์หนีจากใต้ต้น ให้นกหนีจากกิ่ง
15แต่จงเหลือตอและรากไว้ในดิน เอาแถบเหล็กและทองสัมฤทธิ์รัดไว้ ท่ามกลางหญ้าอ่อนในทุ่ง ให้เปียกน้ำค้างจากฟ้า ให้เขาอยู่ร่วมกับสัตว์ท่ามกลางหญ้าบนแผ่นดิน
16ให้จิตใจของเขาเปลี่ยนจากจิตใจมนุษย์เป็นจิตใจสัตว์ และให้ผ่านไปเจ็ดวาระ
17“‘คำตัดสินนี้เป็นคำสั่งของเหล่าผู้เฝ้าดู และข้อเรียกร้องนี้เป็นคำของเหล่าผู้ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อให้ผู้มีชีวิตรู้ว่า องค์ผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ พระองค์จะมอบให้ใครก็ได้ตามที่ต้องการ และตั้งผู้ต่ำต้อยที่สุดในหมู่มนุษย์ให้ปกครองได้’
18“นี่คือความฝันที่เรา กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ เห็น เบลเทชัสซาร์ เจ้าจงอธิบายความหมาย เพราะนักปราชญ์ทุกคนในอาณาจักรของเราไม่อาจอธิบายให้เรารู้ได้ แต่เจ้าทำได้ เพราะเจ้ามีวิญญาณของเหล่าเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว”
19ดาเนียล ผู้มีชื่อว่าเบลเทชัสซาร์ นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ความคิดทำให้เขาว้าวุ่นใจ กษัตริย์ตรัสว่า “เบลเทชัสซาร์ อย่าให้ความฝันหรือความหมายของมันทำให้เจ้าว้าวุ่นใจเลย” เบลเทชัสซาร์ทูลตอบว่า “ข้าแต่กษัตริย์ ขอให้ความฝันนี้ตกแก่คนที่เกลียดพระองค์ และความหมายตกแก่ศัตรูของพระองค์เถิด
20ต้นไม้ที่พระองค์เห็น เติบโตแข็งแรง สูงถึงท้องฟ้า และมองเห็นได้ทั่วโลก
21ใบงดงาม ผลดก เป็นอาหารพอสำหรับทุกชีวิต สัตว์ในทุ่งอาศัยอยู่ใต้ต้น และนกในท้องฟ้าอาศัยตามกิ่ง
22ต้นไม้นั้นคือพระองค์ ข้าแต่กษัตริย์ พระองค์ทรงเติบโตและเข้มแข็ง ความยิ่งใหญ่ของพระองค์เพิ่มพูนถึงท้องฟ้า และอำนาจปกครองแผ่ไปจนสุดขอบโลก
23“กษัตริย์ทอดพระเนตรเห็นผู้เฝ้าดูที่ศักดิ์สิทธิ์ลงมาจากฟ้า และพูดว่า ‘โค่นต้นไม้และทำลายเสีย แต่จงเหลือตอและรากไว้ในดิน เอาแถบเหล็กและทองสัมฤทธิ์รัดไว้ ท่ามกลางหญ้าอ่อนในทุ่ง ให้เปียกน้ำค้างจากฟ้า ให้เขาอยู่ร่วมกับสัตว์ในทุ่งจนผ่านไปเจ็ดวาระ’
24“ข้าแต่กษัตริย์ ความหมายมีดังนี้ นี่เป็นคำสั่งขององค์ผู้สูงสุดที่กำหนดไว้แก่กษัตริย์ผู้เป็นนายของข้าพเจ้า
25พระองค์จะถูกขับไล่จากหมู่มนุษย์ ไปอยู่กับสัตว์ในทุ่ง จะต้องกินหญ้าเหมือนวัว และเปียกน้ำค้างจากฟ้า จะผ่านไปเจ็ดวาระ จนพระองค์รู้ว่าองค์ผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ และจะมอบให้ใครก็ได้ตามที่ต้องการ
26ที่สั่งให้เหลือตอและรากของต้นไม้ไว้นั้น หมายความว่าอาณาจักรของพระองค์จะยังคงเป็นของพระองค์ เมื่อพระองค์รู้แล้วว่าฟ้าสวรรค์เป็นผู้ปกครอง
27ข้าแต่กษัตริย์ ขอรับคำแนะนำของข้าพเจ้าเถิด เลิกทำบาป หันมาทำสิ่งที่ถูกต้อง เลิกทำชั่ว หันมาเมตตาคนยากจน บางทีพระองค์อาจอยู่อย่างสงบสุขได้นานขึ้น”
28ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์
29สิบสองเดือนต่อมา ขณะพระองค์เสด็จอยู่ในวังที่บาบิโลน
30กษัตริย์ตรัสว่า “นี่คือบาบิโลนอันยิ่งใหญ่ที่เราสร้างไว้เป็นที่ประทับของกษัตริย์ ด้วยกำลังและอำนาจของเรา เพื่อเชิดชูความรุ่งโรจน์และความยิ่งใหญ่ของเราไม่ใช่หรือ?”
31ยังไม่ทันพูดจบ ก็มีเสียงจากฟ้าว่า “กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ จงฟังคำประกาศแก่เจ้า ‘อาณาจักรสิ้นไปจากเจ้าแล้ว
32เจ้าจะถูกขับไล่จากหมู่มนุษย์ ไปอยู่กับสัตว์ในทุ่ง จะต้องกินหญ้าเหมือนวัว จะผ่านไปเจ็ดวาระ จนเจ้ารู้ว่าองค์ผู้สูงสุดปกครองอาณาจักรของมนุษย์ และจะมอบให้ใครก็ได้ตามที่ต้องการ’”
33คำประกาศนั้นเกิดเป็นจริงกับเนบูคัดเนสซาร์ทันที พระองค์ถูกขับไล่จากหมู่มนุษย์ ต้องกินหญ้าเหมือนวัว ร่างกายเปียกน้ำค้างจากฟ้า จนผมยาวเหมือนขนนกอินทรี และเล็บยาวเหมือนกรงเล็บนก
34เมื่อครบกำหนด เรา เนบูคัดเนสซาร์ เงยหน้ามองฟ้าสวรรค์ ความเข้าใจกลับคืนมา เราจึงสรรเสริญองค์ผู้สูงสุด ยกย่องและถวายเกียรติแด่องค์ผู้มีชีวิตตลอดไป เพราะอำนาจปกครองของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดไป อาณาจักรของพระองค์สืบไปทุกชั่วรุ่น
35ผู้คนทั้งหมดบนโลกนับเสมือนไม่มีอะไรเลย พระองค์ทำตามความประสงค์ในกองทัพแห่งฟ้าสวรรค์ และในหมู่ผู้คนบนโลก ไม่มีใครยับยั้งมือของพระองค์ได้ หรือถามพระองค์ว่า “กำลังทำอะไร?”
36ในเวลาที่ความเข้าใจกลับคืนมา เกียรติและความสง่างามของเราก็กลับคืนมา เพื่อเชิดชูราชอาณาจักรของเรา ที่ปรึกษาและขุนนางมาหาเรา เราได้กลับมาปกครองอาณาจักร และมีความยิ่งใหญ่เพิ่มขึ้นมาก
37บัดนี้ เรา เนบูคัดเนสซาร์ สรรเสริญ ยกย่อง และถวายเกียรติแด่กษัตริย์แห่งฟ้าสวรรค์ ทุกสิ่งที่พระองค์ทำเป็นความจริง หนทางของพระองค์ยุติธรรม และพระองค์สามารถทำให้ผู้หยิ่งยโสตกต่ำลงได้
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.