Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Septuagint (Greek Old Testament), second edition
1A sabedoria guardou até o fim o primeiro pai do mundo, que foi criado sozinho, e o livrou de sua própria transgressão;
1ΑΥΤΗ πρωτόπλαστον πατέρα κόσμου μόνον κτισθέντα διεφύλαξε καὶ ἐξείλατο αὐτὸν ἐκ παραπτώματος ἰδίου
2e lhe deu força para dominar sobre todas as coisas.
2ἔδωκέ τε αὐτῷ ἰσχὺν κρατῆσαι ἁπάντων.
3Mas, quando um homem injusto se afastou dela em sua ira, pereceu por causa da fúria com que matou seu irmão.
3ἀποστάς δὲ ἀπ᾿ αὐτῆς ἄδικος ἐν ὀργῇ αὐτοῦ, ἀδελφοκτόνοις συναπώλετο θυμοῖς·
4Quando, por causa dele, a terra foi submersa pelo dilúvio, a sabedoria novamente a salvou, guiando o justo por meio de um simples pedaço de madeira.
4δι᾿ ὃν κατακλυζομένην γῆν πάλιν διέσωσε σοφία, δι᾿ εὐτελοῦς ξύλου τὸν δίκαιον κυβερνήσασα.
5Além disso, quando as nações que haviam concordado em praticar a maldade foram confundidas, a sabedoria reconheceu o justo, preservou-o irrepreensível diante de Deus e o manteve firme quando seu coração se comoveu por causa de seu filho.
5αὕτη καὶ ἐν ὁμονοίᾳ πονηρίας ἐθνῶν συγχυθέντων ἔγνω τὸν δίκαιον καὶ ἐτήρησεν αὐτὸν ἄμεμπτον Θεῷ καὶ ἐπὶ τέκνου σπλάγχνοις ἰσχυρὸν ἐφύλαξεν.
6Quando os ímpios pereciam, a sabedoria livrou um homem justo quando ele fugia do fogo que desceu do céu sobre as cinco cidades.
6αὕτη δίκαιον ἐξαπολλυμένων ἀσεβῶν ἐρρύσατο φυγόντα πῦρ καταβάσιον Πενταπόλεως·
7Da perversidade deles ainda dão testemunho uma terra devastada e fumegante, plantas que produzem belos frutos, mas não amadurecem, e, como memorial de uma alma incrédula, uma coluna de sal que permanece de pé.
7ἧς ἔτι μαρτύριον τῆς πονηρίας καπνιζομένη καθέστηκε χέρσος, καὶ ἀτελέσιν ὥραις καρποφοροῦντα φυτά, ἀπιστούσης ψυχῆς μνημεῖον ἑστηκυῖα στήλη ἁλός.
8Pois, ao desprezarem a sabedoria, não somente ficaram incapazes de reconhecer as coisas boas, mas também deixaram para a posteridade um monumento de sua insensatez, para que nem mesmo o lugar em que tropeçaram ficasse oculto.
8σοφίαν γὰρ παροδεύσαντες οὐ μόνον ἐβλάβησαν τοῦ μὴ γνῶναι τὰ καλά, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀφροσύνης ἀπέλιπον τῷ βίῳ μνημόσυνον, ἵνα ἐν οἶς ἐσφάλησαν μηδὲ λαθεῖν δυνηθῶσι.
9A sabedoria, porém, livrou das aflições os que a serviam.
9σοφία δὲ τοὺς θεραπεύσαντας αὐτὴν ἐκ πόνων ἐρρύσατο.
10Quando um homem justo fugia da ira de seu irmão, a sabedoria o guiou por caminhos retos. Mostrou-lhe o reino de Deus e lhe deu conhecimento das coisas santas. Fez prosperar seus trabalhos e multiplicou os frutos de seus esforços.
10αὕτη φυγάδα ὀργῆς ἀδελφοῦ δίκαιον ὡδήγησεν ἐν τρίβοις εὐθείαις· ἔδειξεν αὐτῷ βασιλείαν Θεοῦ καὶ ἔδωκεν αὐτῷ γνῶσιν ἁγίων· εὐπόρησεν αὐτὸν ἐν μόχθοις καί ἐπλήθυνε τοὺς πόνους αὐτοῦ·
11Quando homens, movidos pela ganância, o trataram com dureza, ela permaneceu ao seu lado e o tornou rico.
11ἐν πλεονεξίᾳ κατισχυόντων αὐτὸν παρέστη καὶ ἐπλούτισεν αὐτόν·
12Guardou-o dos inimigos e o protegeu daqueles que armavam emboscadas. Em sua luta severa, ela atuou como juíza, para que ele soubesse que a piedade é mais poderosa do que tudo.
12διεφύλαξεν αὐτὸν ἀπὸ ἐχθρῶν, καὶ ἀπὸ ἐνεδρευόντων ἠσφαλίσατο καὶ ἀγῶνα ἰσχυρὸν ἐβράβευσεν αὐτῷ, ἵνα γνῷ, ὅτι παντὸς δυνατωτέρα ἐστὶν εὐσέβεια.
13Quando um homem justo foi vendido, a sabedoria não o abandonou, mas o livrou do pecado. Desceu com ele ao calabouço
13αὕτη πραθέντα δίκαιον οὐκ ἐγκατέλιπεν, ἀλλὰ ἐξ ἁμαρτίας ἐρρύσατο αὐτόν·
14e não o deixou enquanto estava acorrentado, até lhe trazer o cetro de um reino e autoridade sobre os que o haviam tratado tiranicamente. Também demonstrou que eram mentirosos os que o haviam acusado com desprezo e lhe deu glória eterna.
14συγκατέβη αὐτῷ εἰς λάκκον καὶ ἐν δεσμοῖς οὐκ ἀφῆκεν αὐτόν, ἕως ἤνεγκεν αὐτῷ σκῆπτρα βασιλείας καὶ ἐξουσίαν τυραννούντων αὐτοῦ· ψευδεῖς τε ἔδειξε τοὺς μωμησαμένους αὐτὸν καὶ ἔδωκεν αὐτῷ δόξαν αἰώνιον.
15A sabedoria livrou um povo santo e uma descendência irrepreensível de uma nação de opressores.
15αὕτη λαὸν ὅσιον καὶ σπέρμα ἄμεμπτον ἐρρύσατο ἐξ ἔθνους θλιβόντων·
16Entrou na alma de um servo do Senhor e enfrentou reis terríveis com prodígios e sinais.
16εἰσῆλθεν εἰς ψυχὴν θεράποντος Κυρίου καὶ ἀντέστη βασιλεῦσι φοβεροῖς ἐν τέρασι καὶ σημείοις.
17Deu aos santos a recompensa de seus trabalhos. Guiou-os por um caminho maravilhoso, tornou-se para eles cobertura durante o dia e chama estrelada durante a noite.
17ἀπέδωκεν ὁσίοις μισθὸν κόπων αὐτῶν, ὡδήγησεν αὐτοὺς ἐν ὁδῷ θαυμαστῇ καὶ ἐγένετο αὐτοῖς εἰς σκέπην ἡμέρας καὶ εἰς φλόγα ἄστρων τὴν νύκτα.
18Fez com que atravessassem o mar Vermelho e os conduziu através de muitas águas;
18διεβίβασεν αὐτοὺς θάλασσαν ἐρυθρὰν καὶ διήγαγεν αὐτοὺς δι᾿ ὕδατος πολλοῦ·
19mas afogou seus inimigos e os lançou para fora das profundezas do abismo.
19τοὺς δὲ ἐχθροὺς αὐτῶν κατέκλυσε καὶ ἐκ βάθους ἀβύσσου ἀνέβρασεν αὐτούς.
20Por isso os justos saquearam os ímpios, cantaram louvores ao teu santo nome, ó Senhor, e exaltaram em uníssono tua mão que lutou por eles,
20διὰ τοῦτο δίκαιοι ἐσκύλευσαν ἀσεβεῖς καὶ ὕμνησαν, Κύριε, τὸ ὄνομα τὸ ἅγιόν σου, τήν τε ὑπέρμαχόν σου χεῖρα ᾔνεσαν ὁμοθυμαδόν·
21porque a sabedoria abriu a boca dos mudos e fez a língua das crianças falar com clareza.
21ὅτι ἡ σοφία ἤνοιξε στόμα κωφῶν καὶ γλώσσας νηπίων ἔθηκε τρανάς.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.