Esodo 9
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1E IL Signore disse a Mosè: Entra da Faraone, e digli: Così ha detto il Signore Iddio degli Ebrei: Lascia andare il mio popolo, acciocchè mi serva.
1Домнул а зис луй Мойсе: „Ду-те ла Фараон ши спуне-й: ‘Аша ворбеште Домнул Думнезеул евреилор: «Ласэ пе попорул Меу сэ плече, ка сэ-Мь служяскэ.
2Perciocchè se tu ricusi di lasciar lo andare, e se tu lo ritieni ancora;
2Дакэ ну врей сэ-л лашь сэ плече ши дакэ-л май опрешть,
3ecco, la mano del Signore sarà sopra il tuo bestiame ch' è per li campi, sopra i cavalli, sopra gli asini, sopra i cammelli, sopra i buoi, e sopra le pecore, con una grandissima mortalità.
3ятэ, мына Домнулуй ва фи песте турмеле тале де пе кымп; песте кай, песте мэгарь, песте кэмиле, песте бой ши песте ой, ши ануме ва фи о чумэ фоарте маре.
4E il Signore metterà separazione fra il bestiame degl'Israeliti, e il bestiame degli Egizj; e nulla, di tutto quel che appartiene a' figliuoli d'Israele, morrà.
4Дар Домнул ва фаче деосебире ынтре турмеле луй Исраел ши турмеле еӂиптенилор, аша кэ ну ва пери нимик дин тот че есте ал копиилор луй Исраел.»
5E il Signore pose un termine, dicendo: Domani il Signore farà questa cosa nel paese.
5Домнул а хотэрыт время ши а зис: «Мыне ва фаче Домнул лукрул ачеста ын царэ.»’”
6E il giorno seguente il Signore fece quello; e ogni bestiame degli Egizj morì, ma del bestiame de' figliuoli d'Israele non ne morì alcuna bestia .
6Ши Домнул а фэкут аша кяр де а доуа зи. Тоате турмеле еӂиптенилор ау перит, дар н-а перит ничо витэ дин турмеле копиилор луй Исраел.
7E Faraone mandò a vedere ; ed ecco, del bestiame degl'Israeliti non era morta pure una bestia . Ma pure il cuor di Faraone si aggravò e non lasciò andare il popolo.
7Фараон а тримис сэ вадэ че се ынтымпласе, ши ятэ кэ ничо витэ дин турмеле луй Исраел ну перисе. Дар инима луй Фараон с-а ымпетрит ши н-а лэсат пе попор сэ плече.
8E IL Signore disse a Mosè e ad Aaronne: Prendetevi delle menate di faville di fornace, e spargale Mosè verso il cielo, davanti agli occhi di Faraone.
8Домнул а зис луй Мойсе ши луй Аарон: „Умплеци-вэ мыниле ку ченушэ дин куптор, ши Мойсе с-о арунче спре чер, суб окий луй Фараон.
9E quelle diverranno polvere, che si spargerà sopra tutto il paese di Egitto; onde, sopra gli uomini, e sopra gli animali nasceranno ulcere, dalle quali germoglieranno bolle in tutto il paese di Egitto.
9Еа се ва префаче ынтр-о цэрынэ каре ва акопери тоатэ цара Еӂиптулуй ши ва да наштере ын тоатэ цара Еӂиптулуй, пе оамень ши пе добитоаче, ла ниште бубе причинуите де ниште бэшичь фербинць.”
10Essi adunque presero delle faville di fornace; e, presentatisi davanti a Faraone, Mosè sparse quelle verso il cielo; e da esse nacquero, negli uomini e negli animali, ulcere dalle quali germogliavano bolle.
10Ей ау луат ченушэ дин куптор ши с-ау ынфэцишат ынаинтя луй Фараон; Мойсе а арункат-о спре чер, ши еа а дат наштере, пе оамень ши пе добитоаче, ла ниште бубе причинуите де ниште бэшичь фербинць.
11E i Magi non poterono stare in piè davanti a Mosè, per cagion di quell'ulcere; perciocchè quell'ulcere erano sopra i Magi, come sopra tutti gli Egizj.
11Врэжиторий ну с-ау путут арэта ынаинтя луй Мойсе дин причина бубелор, кэч бубеле ерау пе врэжиторь, ка ши пе тоць еӂиптений.
12E il Signore indurò il cuor di Faraone; ed egli non porse orecchio a Mosè e ad Aaronne, come il Signore ne avea parlato a Mosè.
12Домнул а ымпетрит инима луй Фараон, ши Фараон н-а аскултат де Мойсе ши де Аарон, дупэ кум спусесе Домнул луй Мойсе.
13POI il Signore disse a Mosè: Levati da mattina, e presentati a Faraone, e digli: Così ha detto il Signore Iddio degli Ebrei: Lascia andare il mio popolo, acciocchè mi serva.
13Домнул а зис луй Мойсе: „Скоалэ-те дис-де-диминяцэ, ду-те ынаинтя луй Фараон ши спуне-й: ‘Аша ворбеште Домнул Думнезеул евреилор: «Ласэ пе попорул Меу сэ плече, ка сэ-Мь служяскэ.
14Perciocchè questa volta io manderò tutte le mie piaghe nel tuo cuore, e sopra i tuoi servitori, e sopra il tuo popolo; acciocchè tu conosca che non vi è alcuno pari a me in tutta la terra.
14Фииндкэ де дата ачаста ам сэ тримит тоате урӂииле Меле ымпотрива инимий тале, ымпотрива служиторилор тэй ши ымпотрива попорулуй тэу, ка сэ штий кэ нимень ну есте ка Мине пе тот пэмынтул.
15Conciossiachè, se io avessi stesa la mano, potrei aver percosso te e il tuo popolo, con la mortalità; e tu saresti stato sterminato d'in su la terra.
15Дакэ Мь-аш фи ынтинс мына ши те-аш фи ловит ку чумэ, пе тине ши пе попорул тэу, ай фи перит де пе пэмынт.
16Ma pur perciò ti ho costituito, acciocchè in te si vegga la mia potenza, e che il mio Nome sia predicato per tutta la terra.
16Дар те-ам лэсат сэ рэмый ын пичоаре ка сэ везь путеря Мя ши Нумеле Меу сэ фие вестит ын тот пэмынтул.
17Ancora t'innalzi contro al mio popolo, per non lasciarlo andare?
17Дакэ те май ридичь ымпотрива попорулуй Меу ши дакэ ну-л лашь сэ плече,
18Ecco, domani, intorno a quest'ora, io farò piovere una gravissima gragnuola, la cui simile non fu giammai in Egitto, dal giorno che fu fondato, fino ad ora.
18ятэ, мыне, ла часул ачеста, вой фаче сэ батэ о пятрэ аша де маре кум н-а май фост ын Еӂипт дин зиуа ынтемеерий луй ши пынэ азь.
19Ora dunque, manda a fare accogliere tutto il tuo bestiame, e tutto ciò ch'è del tuo per li campi; la gragnuola caderà sopra tutti gli uomini, e sopra gli animali che si traveranno per li campi e non saranno accolti in casa; e morranno.
19Пуне-ць дар ла адэпост турмеле ши тот че ай пе кымп. Пятра аре сэ батэ пе тоць оамений ши тоате вителе де пе кымп, каре ну вор фи интрат ын касе, ши вор пери.»’”
20D'infra i servitori di Faraone, chi temette la parola del Signore fece rifuggire i suoi servitori, e il suo bestiame, nelle case.
20Ачея динтре служиторий луй Фараон каре с-ау темут де Кувынтул Домнулуй шь-ау адунат ын касе робий ши турмеле.
21Ma chi non pose mente alla parola del Signore lasciò i suoi servitori, e il suo bestiame, per li campi.
21Дар чей че ну шь-ау пус ла инимэ Кувынтул Домнулуй шь-ау лэсат робий ши турмеле пе кымп.
22E il Signore disse a Mosè: Stendi la tua mano verso il cielo, a caderà gragnuola in tutto il paese di Egitto, sopra gli uomini, e sopra gli animali, e sopra tutta l'erba de' campi, nel paese di Egitto.
22Домнул а зис луй Мойсе: „Ынтинде-ць мына спре чер, ши аре сэ батэ пятра ын тоатэ цара Еӂиптулуй, пе оамень, пе вите ши пе тоатэ ярба де пе кымп ын цара Еӂиптулуй!”
23E Mosè stese la sua bacchetta verso il cielo; e il Signore fece tonare, e cader gragnuola; e il fuoco si avventava verso la terra; e il Signore fece piover gragnuola sopra il paese di Egitto.
23Мойсе шь-а ынтинс тоягул спре чер, ши Домнул а тримис тунете ши пятрэ, де кэдя фок пе пэмынт. Домнул а фэкут сэ батэ пятра песте цара Еӂиптулуй.
24E vi fu gragnuola e fuoco avviluppato per mezzo essa gragnuola, la quale era molto fiera, la cui pari non fu giammai in tutto il paese degli Egizj, da che essi son divenuti nazione.
24А бэтут пятра, ши фокул се аместека ку пятра; пятра ера аша де маре ынкыт ну май бэтусе пятрэ ка ачея ын тоатэ цара Еӂиптулуй де кынд есте ел локуит де оамень.
25E la gragnuola percosse, in tutto il paese di Egitto, tutto quello ch' era per li campi, così uomini come animali; percosse ancora tutta l'erba de' campi, e spezzò tutti gli alberi de' campi.
25Пятра а нимичит, ын тоатэ цара Еӂиптулуй, тот че ера пе кымп, де ла оамень пынэ ла добитоаче; пятра а нимичит ши тоатэ ярба де пе кымп ши а фрынт тоць копачий де пе кымп.
26Sol nella contrada di Gosen, dove erano i figliuoli d'Isaele, non vi fu gragnuola.
26Нумай ын цинутул Госен, унде ерау копиий луй Исраел, н-а бэтут пятра.
27E Faraone mandò a chiamar Mosè ed Aaronne, e disse loro: Questa volta io ho peccato; il Signore è il giusto; ma io e il mio popolo siamo i colpevoli.
27Фараон а тримис сэ кеме пе Мойсе ши пе Аарон ши ле-а зис: „Де дата ачаста ам пэкэтуит; Домнул аре дрептате, яр еу ши попорул меу сунтем виноваць.
28Pregate il Signore, acciocchè basti, e che non vi sieno più tuoni di Dio, nè gragnuola; ed io vi lascerò andare, e non resterete più.
28Ругаци-вэ Домнулуй ка сэ ну май фие тунете ши пятрэ, ши вэ вой лэса сэ плекаць ши ну вець май фи оприць.”
29E Mosè gli disse: Come io sarò uscito fuor della città, io spanderò le palme delle mani verso il Signore; e i tuoni cesseranno, e la gragnuola non sarà più; acciocchè tu conosca che la terra e del Signore.
29Мойсе й-а зис: „Кынд вой еши дин четате, вой ридика мыниле спре Домнул, тунетеле вор ынчета ши ну ва май бате пятра, ка сэ штий кэ ал Домнулуй есте пэмынтул!
30Ma io so che nè tu, nè i tuoi servitori, non avrete ancora timore del Signore Iddio.
30Дар штиу кэ ту ши служиторий тэй тот ну вэ вець теме де Домнул Думнезеу.”
31Or il lino e l'orzo furono percossi; perciocchè l'orzo era già in ispiga, mezzo maturo, e il lino in gambo.
31Инул ши орзул се прэпэдисерэ, пентру кэ орзул токмай дэдусе ын спик, яр инул ера ын флоаре;
32Ma il grano e la spelta non furono percossi; perciocchè erano più serotini.
32грыул ши овэзул ну се стрикасерэ, пентру кэ ерау тырзий.
33Mosè adunque uscì fuor della città, d'appresso a Faraone, e sparse le palme delle sue mani verso il Signore; e cessarono i tuoni e la gragnuola; e la pioggia non fu più versata sopra la terra.
33Мойсе а плекат де ла Фараон ши а ешит афарэ дин четате; шь-а ридикат мыниле спре Домнул, тунетеле ши пятра ау ынчетат ши н-а май кэзут плоая пе пэмынт.
34E Faraone, veggendo ch'era cessata la pioggia, la gragnuola, ed i tuoni, continuò a peccare, e aggravò il cuor suo, egli, e i suoi servitori.
34Фараон, вэзынд кэ плоая, пятра ши тунетеле ынчетасерэ, н-а контенит сэ пэкэтуяскэ ши шь-а ымпетрит инима, ел ши служиторий луй.
35E il cuor di Faraone s'indurò, ed egli non lasciò andare i figliuoli d'Israele; come il Signore ne avea parlato per Mosè.
35Луй Фараон и с-а ымпетрит инима ши н-а лэсат пе копиий луй Исраел сэ плече, дупэ кум спусесе Домнул прин Мойсе.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.