Ii Samuele 15
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1ORA, dopo queste cose, avvenne che Absalom si fornì di carri e di cavalli; e cinquant'uomini correvano davanti a lui.
1Дупэ ачея, Абсалом шь-а прегэтит каре ши кай ши чинчзечь де оамень каре алергау ынаинтя луй.
2Ed egli si levava la mattina, e si fermava allato alla via della porta; e se vi era alcuno che avesse qualche piato, per lo quale gli convenisse venire al re per giudicio, Absalom lo chiamava, e gli diceva: Di qual città sei tu? E colui gli rispondeva: Il tuo servitore è di tale e tale tribù d'Israele.
2Се скула дис-де-диминяцэ ши стэтя ла марӂиня друмулуй, ла поартэ. Ши орь де кыте орь авя чинева врео неынцелеӂере ши се дучя ла ымпэрат ла жудекатэ, Абсалом ыл кема ши зичя: „Дин че четате ешть?” Дупэ че-й рэспундя: „Сунт дин кутаре семинцие а луй Исраел”,
3Ed Absalom gli diceva: Vedi, le tue ragioni son buone e diritte; ma tu non hai alcuno che ti ascolti da parte del re.
3Абсалом ый зичя: „Ятэ, причина та есте бунэ ши дряптэ, дар нимень дин партя ымпэратулуй ну те ва аскулта.”
4E Absalom diceva: Oh! fossi io pur costituito giudice nel paese; acciocchè chiunque avrebbe alcun piato, o affare di giudicio, venisse a me! io gli farei ragione.
4Абсалом зичя: „Де м-ар пуне пе мине жудекэтор ын царэ! Орьче ом каре ар авя о неынцелеӂере ши о жудекатэ ар вени ла мине, ши й-аш фаче дрептате.”
5E, se alcuno gli si accostava per prosternarsi davanti a lui, egli stendeva la mano, e lo prendeva, e lo baciava.
5Ши, кынд се апропия чинева сэ се ынкине ынаинтя луй, ел ый ынтиндя мына, ыл апука ши-л сэрута.
6E così faceva Absalom a tutti quelli d'Israele che venivano al re per giudicio; e furava il cuore di que' d'Israele.
6Абсалом се пурта аша ку тоць ачея дин Исраел каре се дучяу ла ымпэрат сэ чарэ дрептате. Ши Абсалом кыштига инима оаменилор луй Исраел.
7Or avvenne, in capo di quarant'anni, che Absalom disse al re: Deh! lascia che io vada in Hebron, per adempiere un mio voto che io ho fatto al Signore.
7Дупэ тречере де патрузечь де ань, Абсалом а зис ымпэратулуй: „Дэ-мь вое сэ мэ дук ла Хеброн сэ ымплинеск о журуинцэ пе каре ам фэкут-о Домнулуй.
8Perciocchè, mentre io dimorava in Ghesur, in Siria, il tuo servitore fece un voto, dicendo: Se pure il Signore mi riconduce in Gerusalemme, io sacrificherò al Signore.
8Кэч робул тэу а фэкут о журуинцэ, кынд локуям ла Гешур, ын Сирия, ши ам зис: Дакэ мэ ва адуче Домнул ынапой ла Иерусалим, вой да чинсте Домнулуй.”
9E il re gli disse: Va' in pace. Egli adunque si levò, e andò in Hebron.
9Ымпэратул й-а зис: „Ду-те ын паче.” Абсалом с-а скулат ши а плекат ла Хеброн.
10Or Absalom avea mandate per tutte le tribù d'Israele delle persone che dessero loro la posta, dicendo: Quando voi udirete il suon della tromba, dite: Absalom è fatto re in Hebron.
10Абсалом а тримис искоаде ын тоате семинцииле луй Исраел сэ спунэ: „Кынд вець аузи сунетул трымбицей, сэ зичець: ‘Абсалом с-а фэкут ымпэрат ла Хеброн!’”
11E con Absalom andarono dugent'uomini di Gerusalemme, ch'erano stati convitati; e vi andarono nella loro semplicità, non sapendo nulla.
11Доуэ суте де оамень дин Иерусалим, каре фусесерэ пофтиць, ау ынсоцит пе Абсалом, ши л-ау ынсоцит ын простия лор фэрэ сэ штие нимик.
12Ed Absalom, quando fu per sacrificare i sacrificii, mandò per Ahitofel Ghilonita, consigliere di Davide, che venisse da Ghilo, sua città; e la conguira divenne potente, e il popolo andava crescendo di numero appresso di Absalom.
12Пе кынд адучя Абсалом жертфеле, а тримис ын четатя Гило дупэ Ахитофел Гилонитул, сфетникул луй Давид. Унелтиря кэпэта путере ши попорул се ындрепта ын нумэр тот май маре де партя луй Абсалом.
13Ora un messo venne a Davide, dicendo: Il cuor degl'Israeliti è dietro ad Absalom.
13Чинева а венит ши а дат де штире луй Давид ши а зис: „Инима оаменилор луй Исраел с-а ынторс спре Абсалом.”
14Allora Davide disse a tutti i suoi servitori ch' erano con lui in Gerusalemme: Levatevi, fuggiamocene; perciocchè noi non potremo scampare d'innanzi ad Absalom; affrettatevi a camminare; chè talora egli di subito non ci raggiunga, e non trabocchi la ruina addosso a noi; e non percuota la città, mettendola a fil di spada.
14Ши Давид а зис тутурор служиторилор луй каре ерау ку ел ла Иерусалим: „Скулаци-вэ сэ фуӂим, кэч ну вом скэпа динаинтя луй Абсалом. Грэбици-вэ де плекаре, алтфел, ну ва ынтырзия сэ не ажунгэ ши ва арунка ненорочиря песте ной ши ва трече четатя прин аскуцишул сабией.”
15Ed i servitori del re gli dissero: Ecco i tuoi servitori, per fare interamente secondo che al re, mio signore, parrà bene.
15Служиторий ымпэратулуй й-ау зис: „Служиторий тэй вор фаче тот че ва вои домнул ностру, ымпэратул.”
16Il re adunque uscì fuori, e tutta la sua casa lo seguitò. E il re lasciò dieci donne concubine a guardia della casa.
16Ымпэратул а ешит, ши тоатэ каса луй мерӂя дупэ ел, ши а лэсат зече циитоаре пентру паза касей.
17E quando il re fu uscito, con tutto il popolo che lo seguitava, si fermarono in una casa remota.
17Ымпэратул а ешит астфел ши тот попорул ыл урма. Ши с-ау оприт ла чя дин урмэ касэ.
18E tutti i suoi servitori, con tutti i Cheretei, e tutti i Peletei, camminavano allato a lui; e tutti i Ghittei, ch'erano seicent'uomini, venuti di Gat al suo seguito, passavano davanti al re.
18Тоць служиторий луй, тоць керетиций ши тоць пелетиций ау трекут алэтурь де ел ши тоць гатиций, ын нумэр де шасе суте де оамень, вениць дин Гат дупэ ел, ау трекут ынаинтя ымпэратулуй.
19E il re disse a Ittai Ghitteo: Perchè andresti ancora tu con noi? ritornatene, e dimora col re; perciocchè tu sei forestiere, e sei per andartene presto al tuo luogo.
19Ымпэратул а зис луй Итай дин Гат: „Пентру че сэ вий ши ту ку ной? Ынтоарче-те ши рэмый ку ымпэратул, кэч ешть стрэин ши ай фост луат кяр дин цара та.
20Pur ieri ci venisti; e ti farei io andar vagando qua e là con noi? ma, quant'è a me, io vo dove potrò; ritornatene, e rimena i tuoi fratelli; benignità e verità dimorino teco.
20Де ерь ай венит, ши азь сэ те фак сэ рэтэчешть ку ной ынкоаче ши ынколо, кынд нич еу ынсумь ну штиу унде мэ дук! Ынтоарче-те ши я ши пе фраций тэй ку тине. Домнул сэ се поарте ку тине ку бунэтате ши крединчошие!”
21Ma Ittai rispose al re, e disse: Come vive il Signore, e come vive il re, mio signore, dovunque il re, mio signore, sarà, così per morire, come per vivere, il tuo servitore vi sarà ancora.
21Итай а рэспунс ымпэратулуй ши а зис: „Виу есте Домнул ши виу есте домнул меу, ымпэратул, кэ ын локул унде ва фи домнул меу, ымпэратул, фие ка сэ моарэ, фие ка сэ трэяскэ, аколо ва фи ши робул тэу.”
22Davide adunque disse ad Ittai: Va', passa oltre. Così Ittai Ghitteo passò oltre con tutta la sua gente, e tutti i fanciulli ch'egli avea seco.
22Давид а зис атунч луй Итай: „Ду-те ши тречь!” Ши Итай дин Гат а трекут ынаинте, ку тоць оамений луй ши тоць копиий каре ерау ку ел.
23E tutto il popolo del paese piangeva con gran grida, mentre tutta quella gente passava. E il re passò il torrente di Chidron; e tutta la gente passò, traendo verso il deserto.
23Тот цинутул плынӂя ши скотя ципете марь ла тречеря ынтрегулуй попор. Ымпэратул а трекут апой ши ел пырыул Кедрон ши тот попорул а апукат пе друмул каре дуче ын пустиу.
24Or ecco, quivi era ancora Sadoc, con tutti i Leviti, portando d'Arca del Patto di Dio; ed essi posarono l'Arca di Dio, mentre Ebiatar saliva, finchè tutto il popolo ebbe finito di uscire della città.
24Цадок ера ши ел аколо ши, ку ел, тоць левиций, дукынд кивотул легэмынтулуй луй Думнезеу, ши ау ашезат жос кивотул луй Думнезеу, ши Абиатар се суя, ын тимп че тот попорул испрэвя де ешит дин четате.
25Ma il re disse a Sadoc: Riporta l'Arca di Dio nella città; se io trovo grazia appo il Signore, egli mi ricondurrà, e me la farà vedere, insieme col suo abitacolo;
25Ымпэратул а зис луй Цадок: „Ду кивотул луй Думнезеу ынапой ын четате. Дакэ вой кэпэта тречере ынаинтя Домнулуй, мэ ва адуче ынапой ши мэ ва фаче сэ вэд кивотул ши локашул луй.
26ma, se pure egli dice così: Io non ti gradisco; eccomi, facciami egli come gli piacerà.
26Дар дакэ ва зиче: ‘Ну-мь плаче де тине’, ятэ-мэ, сэ факэ че ва креде ку мине.”
27Il re disse ancora al sacerdote Sadoc: Non sei tu il veggente? ritornatene in pace nella città, tu, ed Ebiatar , insieme co' vostri due figliuoli: Ahimaas, tuo figliuolo, e Gionatan, figliuolo di Ebiatar.
27Ымпэратул а май зис преотулуй Цадок: „Ынцелеӂь? Ынтоарче-те ын паче ын четате, ку фиул тэу Ахимаац ши ку Ионатан, фиул луй Абиатар, чей дой фий ай воштри.
28Vedete, io mi andrò trattenendo nelle campagne del deserto, finchè mi venga rapportata alcuna novella da parte vostra.
28Ведець, вой аштепта ын кымпииле пустиулуй пынэ че-мь вор вени вешть дин партя воастрэ.”
29Sadoc adunque, ed Ebiatar, riportarono l'Arca di Dio in Gerusalemme, e dimorarono quivi.
29Астфел, Цадок ши Абиатар ау дус ынапой кивотул луй Думнезеу ла Иерусалим ши ау рэмас аколо.
30E Davide saliva per la salita degli Ulivi, piangendo, ed avendo il capo coperto, e camminava scalzo. E tutta la gente ch'egli avea seco avea il capo coperto, e saliva piangendo.
30Давид а суит дялул Мэслинилор. Суя плынгынд ши ку капул акоперит ши мерӂя ку пичоареле гоале, ши тоць чей че ерау ку ел шь-ау акоперит ши ей капул ши суяу плынгынд.
31E fu rapportato e detto a Davide: Ahitofel è fra quelli che si son congiurati con Absalom. E Davide disse: Signore, rendi, ti prego, pazzo il consiglio di Ahitofel.
31Ау венит ши ау спус луй Давид: „Ахитофел есте ымпреунэ ку Абсалом принтре унелтиторь.” Ши Давид а зис: „Доамне, нимичеште сфатуриле луй Ахитофел!”
32Or avvenne che, come Davide fu giunto alla cima del monte , dove egli voleva adorare Iddio, ecco, Husai Archita gli venne incontro, avendo la vesta stracciata, e della terra in su la testa.
32Кынд а ажунс Давид пе вырф, унде с-а ынкинат ынаинтя луй Думнезеу, ятэ кэ Хушай, Аркитул, а венит ынаинтя луй, ку хайна сфышиятэ ши капул акоперит ку цэрынэ.
33E Davide gli disse: Se tu passi oltre meco, tu mi sarai di gravezza;
33Давид й-а зис: „Дакэ вей вени ку мине, ымь вей фи о поварэ.
34ma, se tu te ne ritorni nella città, e dici ad Absalom: Io sarò tuo servitore, o re; ab antico io sono stato servitore di tuo padre, ed ora sarò il tuo; tu mi romperai il consiglio di Ahitofel.
34Димпотривэ, вей нимичи пентру мине сфатуриле луй Ахитофел дакэ те вей ынтоарче ын четате ши вей зиче луй Абсалом: ‘Ымпэрате, еу вой фи робул тэу; одиниоарэ ам фост робул татэлуй тэу, дар акум сунт робул тэу.’
35E non avrai tu quivi teco i sacerdoti Sadoc ed Ebiatar, a' quali farai assapere tutto quello che tu intenderai dalla casa del re?
35Преоций Цадок ши Абиатар ну вор фи аколо ку тине? Тот че вей афла дин каса ымпэратулуй спуне преоцилор Цадок ши Абиатар.
36Ecco, là son con loro i due lor figlioli, Ahimaas, figliuolo di Sadoc, e Gionatan, figliuolo di Ebiatar; per essi mandate mi a dire tutto quello che avrete udito.
36Ши фииндкэ ей ау аколо ла ей пе чей дой фий ай лор, пе Ахимаац, фиул луй Цадок, ши пе Ионатан, фиул луй Абиатар, прин ей ымь вець тримите тот че вець афла.”
37Così Husai, famigliare amico di Davide, venne nella città, allora appunto che Absalom entrava in Gerusalemme.
37Хушай, приетенул луй Давид, с-а ынторс дар ын четате. Ши Абсалом а интрат ын Иерусалим.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.