I Re 3
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1OR Salomone s'imparentò con Faraone, re di Egitto; e prese la figliuola di Faraone, e la menò nella Città di Davide, finchè avesse compiuto di edificare la sua casa, e la Casa del Signore, e le mura di Gerusalemme d'ogn'intorno.
1Соломон с-а ынкускрит ку Фараон, ымпэратул Еӂиптулуй. А луат де невастэ пе фата луй Фараон ши а адус-о ын четатя луй Давид пынэ шь-а испрэвит де зидит каса луй, Каса Домнулуй ши зидул димпрежурул Иерусалимулуй.
2Solo il popolo sacrificava sopra gli alti luoghi; perciocchè fino a que' dì non era stata edificata Casa al Nome del Signore.
2Попорул ну адучя жертфе декыт пе ынэлцимь, кэч пынэ пе время ачаста ну се зидисе ынкэ о касэ ын Нумеле Домнулуй.
3Ma pur Salomone amò il Signore, camminando negli statuti di Davide, suo padre; solo sacrificava, e faceva profumi sopra gli alti luoghi.
3Соломон юбя пе Домнул ши се циня де обичеюриле татэлуй сэу Давид. Нумай кэ адучя жертфе ши тэмые пе ынэлцимь.
4IL re andò eziandio in Gabaon, per sacrificar quivi; perciocchè quello era il grande alto luogo. Salomone offerse mille olocausti sopra quell'Altare.
4Ымпэратул с-а дус ла Габаон сэ адукэ жертфе аколо, кэч ера чя май ынсемнатэ ынэлциме. Соломон а адус о мие де ардерь-де-тот пе алтар.
5E il Signore apparve a Salomone, in Gabaon, di notte, in sogno. E Iddio gli disse: Chiedi ciò che tu vuoi che io ti dia.
5Ла Габаон, Домнул С-а арэтат ын вис луй Соломон ноаптя ши Думнезеу й-а зис: „Чере че врей сэ-ць дау.”
6E Salomone disse: Tu hai usata gran benignità inverso Davide, mio padre, tuo servitore, siccome egli è camminato davanti a te in lealtà, ed in giustizia, e in dirittura di cuore verso te; e tu gli hai ancora riserbata questa gran benignità, che tu gli hai dato un figliuolo che siede sopra il suo trono, come oggi appare .
6Соломон а рэспунс: „Ту ай арэтат о маре бунэвоинцэ фацэ де робул Тэу Давид, татэл меу, пентру кэ умбла ынаинтя Та ын крединчошие, ын дрептате ши ын курэцие де инимэ фацэ де Тине; й-ай пэстрат ачастэ маре бунэвоинцэ ши й-ай дат ун фиу каре шаде пе скаунул луй де домние, кум се веде астэзь.
7Ora dunque, Signore Iddio mio, tu hai costituito re me, tuo servitore, in luogo di Davide, mio padre; ed io sono un piccol fanciullo, e non so nè uscire nè entrare.
7Акум, Доамне, Думнезеул меу, Ту ай пус пе робул Тэу сэ ымпэрэцяскэ ын локул татэлуй меу Давид, ши еу ну сунт декыт ун тынэр, ну сунт ынчеркат.
8E il tuo servitore è in mezzo del tuo popolo che tu hai eletto, ch'è un popolo grande, il quale, per la moltitudine, non si può contare, nè annoverare.
8Робул Тэу есте ын мижлокул попорулуй пе каре л-ай алес, попор фоарте маре, каре ну поате фи нич сокотит, нич нумэрат, дин причина мулцимий луй.
9Da' dunque al tuo servitore un cuore intendente, per giudicare il tuo popolo, per discernere tra il bene ed il male; perciocchè, chi potrebbe giudicare questo tuo popolo ch'è in così gran numero?
9Дэ дар робулуй Тэу о инимэ причепутэ, ка сэ жудече пе попорул Тэу, сэ деосебяскэ бинеле де рэу! Кэч чине ар путя сэ жудече пе попорул Тэу, пе попорул ачеста аша де маре ла нумэр!”
10E questo piacque al Signore, che Salomone avesse chiesta una tal cosa.
10Череря ачаста а луй Соломон а плэкут Домнулуй.
11E Iddio gli disse: Perciocchè tu hai chiesta questa cosa, e non hai chiesta lunga vita, nè ricchezze, nè la vita de' tuoi nemici; anzi hai chiesto di avere intelletto per essere intendente a giudicare; ecco, io fo secondo la tua parola;
11Ши Думнезеу а зис: „Фииндкэ лукрул ачеста ыл черь, фииндкэ ну черь пентру тине нич вяцэ лунгэ, нич богэций, нич моартя врэжмашилор тэй, чи черь причепере, ка сэ фачь дрептате,
12ecco, io ti do un cuor savio ed intendente; talchè nè davanti a te è stato, nè dopo te sorgerà alcuno pari a te.
12вой фаче дупэ кувынтул тэу. Ыць вой да о инимэ ынцеляптэ ши причепутэ, аша кум н-а фост нимень ынаинтя та ши ну се ва скула нимень ничодатэ ка тине.
13Ed oltre a ciò, io ti do quello che tu non mi hai chiesto, ricchezze e gloria; talchè fra i re non ne fu mai alcun tale, qual tu sarai tutto il tempo della tua vita.
13Май мулт, ыць вой да ши че н-ай черут: богэций ши славэ, аша ынкыт ын тот тимпул веций тале ну ва фи ничун ымпэрат ка тине.
14E se tu cammini nelle mie vie, per osservare i miei statuti ed i miei comandamenti, come è camminato Davide, tuo padre, io prolungherò il tempo della tua vita.
14Ши, дакэ вей умбла ын кэиле Меле, пэзинд леӂиле ши порунчиле Меле, кум а фэкут Давид, татэл тэу, ыць вой лунӂи зилеле.”
15E Salomone si svegliò, ed ecco un sogno. Poi se ne venne in Gerusalemme, e si presentò davanti all'Arca del Patto del Signore, ed offerse olocausti, e sacrificò sacrificii da render grazie; fece eziandio un convito a tutti i suoi servitori.
15Соломон с-а дештептат. Ачеста а фост висул. Соломон с-а ынторс ла Иерусалим ши с-а ынфэцишат ынаинтя кивотулуй легэмынтулуй Домнулуй. А адус ардерь-де-тот ши жертфе де мулцумире ши а дат ун оспэц тутурор служиторилор луй.
16Allora due donne meretrici vennero al re, e si presentarono davanti a lui.
16Атунч ау венит доуэ фемей курве ла ымпэрат ши с-ау ынфэцишат ынаинтя луй.
17E l'una di loro disse: Ahi, signor mio! Io, e questa donna, dimoriamo in una stessa casa; or io partorii, stando con lei in quella casa.
17Уна дин фемей а зис: „Рогу-мэ, домнул меу, еу ши фемея ачаста локуям ын ачеяшь касэ ши ам нэскут лынгэ еа ын касэ.
18E il terzo giorno appresso che io ebbi partorito, questa donna partorì anch'essa; e noi stavamo insieme, e non vi era alcun forestiere con noi in casa; non vi era altri che noi due in casa.
18Дупэ трей зиле, фемея ачаста а нэскут ши еа. Локуям ымпреунэ, ничун стрэин ну ера ку ной ын касэ, ну ерам декыт ной амындоуэ.
19Ora, la notte passata, il figliuolo di questa donna è morto; perciocchè ella gli era giaciuta addosso.
19Песте ноапте, фиул ачестей фемей а мурит, пентру кэ се кулкасе песте ел.
20Ed ella s'è levata in mezzo alla notte, ed ha preso il mio figliuolo d'appresso a me, mentre la tua servente dormiva, e se l'ha posto a giacere in seno, e mi ha posto a giacere in seno il suo figliuolo morto.
20Еа с-а скулат пе ла мижлокул нопций, а луат пе фиул меу де лынгэ мине, пе кынд дормя роаба та, ши л-а кулкат ла сынул ей, яр пе фиул ей, каре мурисе, л-а кулкат ла сынул меу.
21Ora io, levatami la mattina per allattare il mio figliuolo, ho trovato ch'era morto; ma, avendolo la mattina considerato, ecco, egli non era il mio figliuolo che io avea partorito.
21Диминяца, м-ам скулат сэ дау цыцэ копилулуй, ши ятэ кэ ера морт. М-ам уйтат ку луаре аминте ла ел диминяца, ши ятэ кэ ну ера фиул меу пе каре-л нэскусем.”
22E l'altra donna disse: No; anzi il vivo è il mio figliuolo, e il morto è il tuo. E quell' altra diceva: No; anzi il morto è il tuo figliuolo, e il vivo è il mio figliuolo. Così parlavano in presenza del re.
22Чялалтэ фемее а зис: „Ба ну; фиул меу есте чел виу, яр фиул тэу е чел морт.” Дар чя динтый а рэспунс: „Ба ничдекум! Фиул тэу есте чел морт, яр фиул меу есте чел виу.” Аша ау ворбит еле ынаинтя ымпэратулуй.
23E il re disse: Costei dice: Questo che è vivo è il mio figliuolo, e il morto è il tuo; e colei dice: No; anzi il morto è il tuo figliuolo, e il vivo è il mio.
23Ымпэратул а зис: „Уна зиче: ‘Фиул меу есте чел виу, яр фиул тэу есте чел морт.’ Ши чялалтэ зиче: ‘Ба ничдекум! Фиул тэу есте чел морт, яр фиул меу есте чел виу.’”
24Allora il re disse: Recatemi una spada. E fu portata una spada davanti al re.
24Апой а адэугат: „Адучеци-мь о сабие.” Ау адус о сабие ынаинтя ымпэратулуй.
25Poi il re disse: Spartite il fanciullo vivo in due: e datene la metà all'una, e la metà all'altra.
25Ши ымпэратул а зис: „Тэяць ын доуэ копилул чел виу ши даць о жумэтате унея ши о жумэтате челейлалте.”
26Ma la donna di cui era il fanciullo vivo, disse al re (perciocchè le viscere le si commossero inverso il suo figliuolo): Ahi! signor mio; datele il fanciullo vivo, e nol fate punto morire. Ma l'altra disse: Non sia nè a te, nè a me, spartasi.
26Атунч, фемея ал кэрей копил ера виу а симцит кэ и се рупе инима пентру копил ши а зис ымпэратулуй: „Ах, домнул меу, дэ-й май бине ей копилул чел виу ши ну-л оморы!” Дар чялалтэ а зис: „Сэ ну фие нич ал меу, нич ал тэу; тэяци-л!”
27Allora il re diede la sentenza, e disse: Date a costei il fanciullo vivo, e nol fate punto morire; essa è la madre sua.
27Ши ымпэратул, луынд кувынтул, а зис: „Даць челей динтый копилул чел виу ши ну-л оморыць. Еа есте мама луй.”
28E tutti gl'Israeliti, udito il giudicio che il re avea dato, temettero il re; perciocchè videro che vi era in lui una sapienza di Dio, per giudicare.
28Тот Исраелул а аузит де хотэрыря пе каре о ростисе ымпэратул. Ши с-ау темут де ымпэрат, кэч ау вэзут кэ ынцелепчуня луй Думнезеу ера ын ел, повэцуинду-л ын жудекэциле луй.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.