שמואל א 21
Westminster Leningrad Codex (Hebrew Old Testament)Original language
Westminster Leningrad Codex (Hebrew Old Testament)
Freedom Bible (Thai)
1וַיָּ֖קָם וַיֵּלַ֑ךְ וִיהוֹנָתָ֖ן בָּ֥א הָעִֽיר׃
1ดาวิดมาหาอาหิเมเลค ปุโรหิตที่เมืองโนบ อาหิเมเลคออกมาต้อนรับด้วยความหวาดหวั่นและถามว่า “ทำไมท่านมาคนเดียว ไม่มีใครมาด้วย?”
2וַיָּבֹ֤א דָוִד֙ נֹ֔בֶה אֶל־אֲחִימֶ֖לֶךְ הַכֹּהֵ֑ן וַיֶּחֱרַ֨ד אֲחִימֶ֜לֶךְ לִקְרַ֣את דָּוִ֗ד וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ מַדּ֤וּעַ אַתָּה֙ לְבַדֶּ֔ךָ וְאִ֖ישׁ אֵ֥ין אִתָּֽךְ׃
2ดาวิดตอบอาหิเมเลค ปุโรหิตว่า “กษัตริย์ทรงมอบหมายงานให้ฉัน และตรัสว่า ‘อย่าให้ใครรู้เรื่องที่เราใช้เจ้าไปทำหรือคำสั่งที่เรามอบให้เจ้า เราให้ชายหนุ่มไปยังสถานที่แห่งหนึ่งแล้ว’
3וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד לַאֲחִימֶ֣לֶךְ הַכֹּהֵ֗ן הַמֶּלֶךְ֮ צִוַּ֣נִי דָבָר֒ וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י אִ֣ישׁ אַל־יֵ֧דַע מְא֛וּמָה אֶת־הַדָּבָ֛ר אֲשֶׁר־אָנֹכִ֥י שֹׁלֵֽחֲךָ֖ וַאֲשֶׁ֣ר צִוִּיתִ֑ךָ וְאֶת־הַנְּעָרִ֣ים יוֹדַ֔עְתִּי אֶל־מְק֥וֹם פְּלֹנִ֖י אַלְמוֹנִֽי׃
3ตอนนี้ท่านมีอะไรอยู่บ้าง? ขอขนมปังห้าก้อน หรืออะไรก็ได้ที่ท่านมีอยู่”
4וְעַתָּ֗ה מַה־יֵּ֧שׁ תַּֽחַת־יָדְךָ֛ חֲמִשָּׁה־לֶ֖חֶם תְּנָ֣ה בְיָדִ֑י א֖וֹ הַנִּמְצָֽא׃
4ปุโรหิตตอบดาวิดว่า “ฉันไม่มีขนมปังธรรมดา มีแต่ขนมปังบริสุทธิ์ ถ้าชายหนุ่มเหล่านั้นไม่ได้ร่วมหลับนอนกับผู้หญิงก็ให้ได้”
5וַיַּ֨עַן הַכֹּהֵ֤ן אֶת־דָּוִד֙ וַיֹּ֔אמֶר אֵֽין־לֶ֥חֶם חֹ֖ל אֶל־תַּ֣חַת יָדִ֑י כִּֽי־אִם־לֶ֤חֶם קֹ֙דֶשׁ֙ יֵ֔שׁ אִם־נִשְׁמְר֥וּ הַנְּעָרִ֖ים אַ֥ךְ מֵאִשָּֽׁה׃ פ
5ดาวิดตอบปุโรหิตว่า “แน่นอน เราไม่ได้อยู่กับผู้หญิงมาสามวันแล้วตามที่เคยปฏิบัติ เมื่อฉันออกเดินทาง ร่างกายของชายหนุ่มก็บริสุทธิ์ แม้เป็นการเดินทางธรรมดา วันนี้ร่างกายของพวกเขายิ่งต้องบริสุทธิ์กว่าเดิมแน่”
6וַיַּעַן֩ דָּוִ֨ד אֶת־הַכֹּהֵ֜ן וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ כִּ֣י אִם־אִשָּׁ֤ה עֲצֻֽרָה־לָ֙נוּ֙ כִּתְמ֣וֹל שִׁלְשֹׁ֔ם בְּצֵאתִ֕י וַיִּהְי֥וּ כְלֵֽי־הַנְּעָרִ֖ים קֹ֑דֶשׁ וְהוּא֙ דֶּ֣רֶךְ חֹ֔ל וְאַ֕ף כִּ֥י הַיּ֖וֹם יִקְדַּ֥שׁ בַּכֶּֽלִי׃
6ปุโรหิตจึงให้ขนมปังบริสุทธิ์แก่เขา เพราะที่นั่นไม่มีขนมปังอื่นนอกจากขนมปังถวายต่อพระพักตร์ ซึ่งยกออกจากเบื้องพระพักตร์พระยาห์เวห์เพื่อแทนที่ด้วยขนมปังร้อนในวันที่ยกออก
7וַיִּתֶּן־ל֥וֹ הַכֹּהֵ֖ן קֹ֑דֶשׁ כִּי֩ לֹא־הָ֨יָה שָׁ֜ם לֶ֗חֶם כִּֽי־אִם־לֶ֤חֶם הַפָּנִים֙ הַמּֽוּסָרִים֙ מִלִּפְנֵ֣י יְהוָ֔ה לָשׂוּם֙ לֶ֣חֶם חֹ֔ם בְּי֖וֹם הִלָּקְחֽוֹ׃
7วันนั้นคนรับใช้คนหนึ่งของซาอูลอยู่ที่นั่น ถูกกักไว้ต่อพระพักตร์พระยาห์เวห์ เขาชื่อโดเอกชาวเอโดม เป็นคนเลี้ยงสัตว์ที่เก่งที่สุดของซาอูล
8וְשָׁ֡ם אִישׁ֩ מֵעַבְדֵ֨י שָׁא֜וּל בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא נֶעְצָר֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה וּשְׁמ֖וֹ דֹּאֵ֣ג הָאֲדֹמִ֑י אַבִּ֥יר הָרֹעִ֖ים אֲשֶׁ֥ר לְשָׁאֽוּל׃
8ดาวิดถามอาหิเมเลคว่า “ท่านมีหอกหรือดาบอยู่บ้างไหม? ฉันไม่ได้เอาดาบหรืออาวุธติดตัวมา เพราะงานของกษัตริย์เร่งด่วน”
9וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ לַאֲחִימֶ֔לֶךְ וְאִ֛ין יֶשׁ־פֹּ֥ה תַֽחַת־יָדְךָ֖ חֲנִ֣ית אוֹ־חָ֑רֶב כִּ֣י גַם־חַרְבִּ֤י וְגַם־כֵּלַי֙ לֹֽא־לָקַ֣חְתִּי בְיָדִ֔י כִּֽי־הָיָ֥ה דְבַר־הַמֶּ֖לֶךְ נָחֽוּץ׃ ס
9ปุโรหิตตอบว่า “ดาบของโกลิอัทชาวฟีลิสเตียที่ท่านฆ่าในหุบเขาเอลาห์อยู่ที่นี่ ห่อผ้าไว้หลังเอโฟด ถ้าท่านต้องการก็เอาไปเถอะ เพราะที่นี่ไม่มีดาบอื่นอีก” ดาวิดกล่าวว่า “ไม่มีดาบไหนเหมือนเล่มนั้น ส่งมาให้ฉันเถอะ”
10וַיֹּ֣אמֶר הַכֹּהֵ֗ן חֶרֶב֩ גָּלְיָ֨ת הַפְּלִשְׁתִּ֜י אֲשֶׁר־הִכִּ֣יתָ ׀ בְּעֵ֣מֶק הָאֵלָ֗ה הִנֵּה־הִ֞יא לוּטָ֣ה בַשִּׂמְלָה֮ אַחֲרֵ֣י הָאֵפוֹד֒ אִם־אֹתָ֤הּ תִּֽקַּח־לְךָ֙ קָ֔ח כִּ֣י אֵ֥ין אַחֶ֛רֶת זוּלָתָ֖הּ בָּזֶ֑ה וַיֹּ֧אמֶר דָּוִ֛ד אֵ֥ין כָּמ֖וֹהָ תְּנֶ֥נָּה לִּֽי׃
10วันนั้นดาวิดลุกขึ้นหนีเพราะกลัวซาอูล ไปหาอาคีชกษัตริย์เมืองกัท
11וַיָּ֣קָם דָּוִ֔ד וַיִּבְרַ֥ח בַּיּוֹם־הַה֖וּא מִפְּנֵ֣י שָׁא֑וּל וַיָּבֹ֕א אֶל־אָכִ֖ישׁ מֶ֥לֶךְ גַּֽת׃
11คนรับใช้ของอาคีชพูดกับกษัตริย์ว่า “นี่ดาวิดกษัตริย์ของแผ่นดินนั้นไม่ใช่หรือ? พวกเขาร้องเพลงโต้ตอบกันขณะเต้นรำถึงเขาว่า ‘ซาอูลฆ่าคนเป็นพัน ดาวิดฆ่าคนเป็นหมื่น’ ไม่ใช่หรือ?”
12וַיֹּ֨אמְר֜וּ עַבְדֵ֤י אָכִישׁ֙ אֵלָ֔יו הֲלוֹא־זֶ֥ה דָוִ֖ד מֶ֣לֶךְ הָאָ֑רֶץ הֲל֣וֹא לָזֶ֗ה יַעֲנ֤וּ בַמְּחֹלוֹת֙ לֵאמֹ֔ר הִכָּ֤ה שָׁאוּל֙ באלפו וְדָוִ֖ד ברבבתו׃
12ดาวิดเก็บคำพูดเหล่านี้ไว้ในใจและกลัวอาคีชกษัตริย์เมืองกัทมาก
13וַיָּ֧שֶׂם דָּוִ֛ד אֶת־הַדְּבָרִ֥ים הָאֵ֖לֶּה בִּלְבָב֑וֹ וַיִּרָ֣א מְאֹ֔ד מִפְּנֵ֖י אָכִ֥ישׁ מֶֽלֶךְ־גַּֽת׃
13เขาจึงเปลี่ยนท่าทีต่อหน้าคนเหล่านั้น แสร้งทำเป็นเสียสติขณะอยู่ในความควบคุมของพวกเขา ขีดเขียนบนประตูเมืองและปล่อยน้ำลายไหลเปื้อนเครา
14וַיְשַׁנּ֤וֹ אֶת־טַעְמוֹ֙ בְּעֵ֣ינֵיהֶ֔ם וַיִּתְהֹלֵ֖ל בְּיָדָ֑ם ויתו עַל־דַּלְת֣וֹת הַשַּׁ֔עַר וַיּ֥וֹרֶד רִיר֖וֹ אֶל־זְקָנֽוֹ׃
14อาคีชบอกคนรับใช้ว่า “ดูสิ คนนี้เสียสติ พาเขามาหาฉันทำไม?
15וַיֹּ֥אמֶר אָכִ֖ישׁ אֶל־עֲבָדָ֑יו הִנֵּ֤ה תִרְאוּ֙ אִ֣ישׁ מִשְׁתַּגֵּ֔עַ לָ֛מָּה תָּבִ֥יאוּ אֹת֖וֹ אֵלָֽי׃
15ฉันขาดคนบ้าหรืออย่างไร พวกเจ้าถึงพาคนนี้มาแสดงอาการบ้าต่อหน้าฉัน? จะให้คนนี้เข้าบ้านฉันหรือ?”
16חֲסַ֤ר מְשֻׁגָּעִים֙ אָ֔נִי כִּי־הֲבֵאתֶ֣ם אֶת־זֶ֔ה לְהִשְׁתַּגֵּ֖עַ עָלָ֑י הֲזֶ֖ה יָב֥וֹא אֶל־בֵּיתִֽי׃ ס
no verse 16 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.