เยเรมีย์ 51
Greek New Testament, word by word (STEPBible TAGNT) has no text for this chapter yet.
1พระยาห์เวห์กล่าวดังนี้ “จงฟัง เราจะให้ลมทำลายลุกขึ้นต่อสู้กับบาบิโลน และผู้คนที่อาศัยอยู่ในเลบคามัย
2เราจะส่งคนต่างถิ่นมาบาบิโลน พวกเขาจะฝัดเธอ จะทำให้ดินแดนของเธอว่างเปล่า เพราะในวันทุกข์ยาก พวกเขาจะต่อสู้กับเธอรอบด้าน
3ให้พลธนูน้าวธนูใส่คนที่น้าวธนู และคนที่ลุกขึ้นในเสื้อเกราะถักด้วย อย่าไว้ชีวิตชายหนุ่มของเธอ! ทำลายกองทัพทั้งหมดของเธออย่างสิ้นเชิง!
4พวกเขาจะล้มลงถูกฆ่าในดินแดนของชาวเคลเดีย ถูกแทงทะลุตามถนนของเธอ
5เพราะอิสราเอลและยูดาห์ไม่ถูกพระเจ้าของเขาทอดทิ้ง คือพระยาห์เวห์แห่งกองทัพ แม้ดินแดนของพวกเขาเต็มไปด้วยความผิดต่อองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
6“จงหนีออกจากท่ามกลางบาบิโลน! แต่ละคนจงเอาชีวิตรอด! อย่าถูกกำจัดไปในความผิดของเธอ เพราะนี่คือเวลาแห่งการแก้แค้นของพระยาห์เวห์ พระองค์จะตอบแทนเธอ
7บาบิโลนเป็นถ้วยทองในมือพระยาห์เวห์ ที่ทำให้ทั้งแผ่นดินเมา ชนชาติทั้งหลายดื่มเหล้าองุ่นของเธอ ชนชาติทั้งหลายจึงเสียสติ
8บาบิโลนล้มลงและถูกทำลายทันที! จงคร่ำครวญให้เธอ! เอายาสมานแผลมารักษาความเจ็บปวดของเธอ บางทีเธออาจหาย
9“พวกเราจะรักษาบาบิโลนให้หาย แต่เธอไม่หาย จงทิ้งเธอ ให้พวกเราแต่ละคนกลับดินแดนของตน เพราะการพิพากษาเธอไปถึงสวรรค์ สูงขึ้นถึงท้องฟ้า
10‘พระยาห์เวห์นำความเที่ยงธรรมของพวกเราออกมาแล้ว มาเถอะ ให้พวกเราประกาศในศิโยนถึงงานของพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเรา’
11“จงลับลูกธนู! ถือโล่ให้มั่น! พระยาห์เวห์ปลุกเร้าจิตใจของกษัตริย์ชาวมีเดีย เพราะพระองค์ตั้งใจต่อต้านบาบิโลนเพื่อทำลายเมืองนั้น เพราะนี่คือการแก้แค้นของพระยาห์เวห์ การแก้แค้นให้พระนิเวศของพระองค์
12จงชูธงต่อสู้กับกำแพงบาบิโลน! ให้การเฝ้ายามเข้มแข็ง! ตั้งคนเฝ้ายาม เตรียมที่ซุ่มโจมตี เพราะพระยาห์เวห์ทั้งตั้งใจและทำแล้ว ตามที่พระองค์กล่าวถึงผู้คนที่อาศัยในบาบิโลน
13เจ้าผู้อาศัยอยู่ริมแหล่งน้ำมากมาย มีทรัพย์สมบัติอุดม จุดจบของเจ้ามาถึงแล้ว ขีดสุดของความโลภของเจ้า
14พระยาห์เวห์แห่งกองทัพสาบานด้วยตัวพระองค์เองว่า ‘เราจะให้คนเต็มเจ้าแน่ เหมือนตั๊กแตน พวกเขาจะโห่ร้องต่อสู้กับเจ้า’
15“พระองค์สร้างแผ่นดินด้วยกำลังของพระองค์ ตั้งโลกให้มั่นด้วยปัญญาของพระองค์ ขึงฟ้าสวรรค์ด้วยความเข้าใจของพระองค์
16เมื่อพระองค์เปล่งเสียง น้ำในฟ้าสวรรค์คำราม พระองค์ทำให้ไอน้ำลอยขึ้นจากสุดปลายแผ่นดิน ทำให้มีสายฟ้าสำหรับฝน และนำลมออกจากคลังของพระองค์
17“ทุกคนกลายเป็นคนโง่ ไม่มีความรู้ ช่างทองทุกคนผิดหวังเพราะรูปเคารพของตน เพราะรูปหล่อของเขาเป็นสิ่งเท็จ ไม่มีลมหายใจในนั้น
18พวกมันไร้ค่า เป็นงานลวงตา เมื่อถึงเวลาลงโทษ พวกมันจะพินาศ
19ผู้เป็นส่วนของยาโคบไม่เหมือนสิ่งเหล่านี้ เพราะพระองค์สร้างทุกสิ่ง รวมทั้งเผ่าที่เป็นมรดกของพระองค์ พระองค์มีนามว่าพระยาห์เวห์แห่งกองทัพ
20“เจ้าเป็นขวานรบและอาวุธสงครามของเรา เราจะใช้เจ้าทุบชนชาติทั้งหลายให้แตกเป็นชิ้น ๆ เราจะใช้เจ้าทำลายอาณาจักร
21เราจะใช้เจ้าทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ทั้งม้าและคนขี่
22เราจะใช้เจ้าทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ทั้งรถรบและคนที่นั่งในนั้น เราจะใช้เจ้าทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ทั้งผู้ชายและผู้หญิง เราจะใช้เจ้าทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ทั้งคนแก่และคนเยาว์วัย เราจะใช้เจ้าทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ทั้งชายหนุ่มและสาวพรหมจารี
23เราจะใช้เจ้าทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ทั้งผู้เลี้ยงแกะและฝูงของเขา เราจะใช้เจ้าทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ทั้งชาวนาและแอกของเขา เราจะใช้เจ้าทุบให้แตกเป็นชิ้น ๆ ทั้งผู้ปกครองและผู้แทน
24“เราจะตอบแทนบาบิโลนและทุกคนที่อาศัยในเคลเดีย ตามความชั่วทั้งหมดที่พวกเขาทำในศิโยนต่อหน้าพวกเจ้า” พระยาห์เวห์กล่าว
25“จงฟัง เราต่อต้านเจ้า ภูเขาผู้ทำลาย” พระยาห์เวห์กล่าว “ผู้ทำลายทั้งแผ่นดิน เราจะยื่นมือมาต่อสู้กับเจ้า กลิ้งเจ้าลงจากหินผา และทำให้เจ้าเป็นภูเขาที่ถูกเผา
26พวกเขาจะไม่เอาหินมุมจากเจ้า หรือหินสำหรับวางรากฐาน แต่เจ้าจะรกร้างตลอดไป” พระยาห์เวห์กล่าว
27“จงชูธงในดินแดน! เป่าแตรท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย! เตรียมชนชาติทั้งหลายต่อสู้กับเธอ! เรียกอาณาจักรอารารัต มินนี และอัชเคนัส มารวมกันต่อสู้กับเธอ! ตั้งแม่ทัพต่อสู้กับเธอ! ให้ม้ายกขึ้นมาเหมือนตั๊กแตนเป็นฝูง!
28เตรียมชนชาติทั้งหลายต่อสู้กับเธอ ทั้งกษัตริย์ชาวมีเดีย ผู้ปกครอง ผู้แทนทั้งหมด และดินแดนทั้งหมดที่อยู่ใต้อำนาจของพวกเขา!
29แผ่นดินสั่นและเจ็บปวด เพราะสิ่งที่พระยาห์เวห์ตั้งใจทำต่อบาบิโลนตั้งมั่น เพื่อทำให้ดินแดนบาบิโลนรกร้างไม่มีคนอาศัย
30นักรบผู้เก่งกล้าของบาบิโลนหยุดต่อสู้ อยู่ในป้อมปราการของตน กำลังของพวกเขาหมดไป พวกเขากลายเป็นเหมือนผู้หญิง ที่อยู่ของเธอถูกจุดไฟ ดาลของเธอถูกหัก
31คนวิ่งส่งข่าวคนหนึ่งจะวิ่งไปพบอีกคน ผู้ส่งสารคนหนึ่งจะไปพบอีกคน เพื่อแจ้งกษัตริย์บาบิโลนว่าเมืองของเขาถูกยึดทุกด้านแล้ว
32ทางข้ามถูกยึด พวกเขาเผาต้นอ้อด้วยไฟ นักรบหวาดกลัว”
33เพราะพระยาห์เวห์แห่งกองทัพ พระเจ้าของอิสราเอล กล่าวดังนี้ “ธิดาแห่งบาบิโลนเป็นเหมือนลานนวดข้าวในเวลาที่ถูกย่ำ อีกเพียงไม่นาน เวลาเก็บเกี่ยวของเธอจะมาถึง”
34“เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์บาบิโลน กลืนกินฉันแล้ว เขาบดขยี้ฉัน ทำให้ฉันเป็นภาชนะว่างเปล่า เขากลืนฉันเหมือนสัตว์ประหลาด เขาเอาอาหารเลิศรสของฉันใส่ปากของตนจนเต็ม แล้วทิ้งฉัน
35ขอให้ความรุนแรงที่ทำต่อฉันและเนื้อหนังของฉันตกแก่บาบิโลน!” ผู้อาศัยในศิโยนจะกล่าว และ “ขอให้เลือดของฉันตกแก่ผู้คนที่อาศัยในเคลเดีย!” เยรูซาเล็มจะกล่าว
36ดังนั้นพระยาห์เวห์จึงกล่าวดังนี้ “จงฟัง เราจะสู้คดีให้เจ้า และแก้แค้นให้เจ้า เราจะทำให้ทะเลของเธอแห้ง และทำให้น้ำพุของเธอแห้งไป
37บาบิโลนจะกลายเป็นกองซาก เป็นที่อยู่ของหมาจิ้งจอก เป็นที่น่าตกตะลึงและเป็นที่เย้ยหยัน ไม่มีคนอาศัย
38พวกเขาจะคำรามด้วยกันเหมือนสิงโตหนุ่ม จะส่งเสียงขู่เหมือนลูกสิงโต
39เมื่อพวกเขาร้อนรุ่ม เราจะจัดงานเลี้ยงให้ จะทำให้พวกเขาเมา เพื่อพวกเขาจะรื่นเริง และหลับตลอดไป ไม่ตื่นขึ้น” พระยาห์เวห์กล่าว
40“เราจะนำพวกเขาลงไปเหมือนลูกแกะสู่การสังหาร เหมือนแกะตัวผู้พร้อมกับแพะตัวผู้
41“เชชัคถูกยึดเสียแล้ว! ผู้ที่ทั้งแผ่นดินสรรเสริญถูกจับเสียแล้ว! บาบิโลนกลายเป็นที่รกร้างท่ามกลางชนชาติทั้งหลายเสียแล้ว!
42ทะเลเอ่อขึ้นท่วมบาบิโลน เธอถูกคลื่นมากมายปกคลุม
43เมืองของเธอรกร้าง เป็นดินแดนแห้งแล้งและทะเลทราย ดินแดนที่ไม่มีใครอาศัย ไม่มีมนุษย์คนใดผ่านไป
44เราจะพิพากษาเบลในบาบิโลน จะนำสิ่งที่เขากลืนออกจากปากเขา ชนชาติทั้งหลายจะไม่หลั่งไหลไปหาเขาอีก จริงทีเดียว กำแพงบาบิโลนจะล้ม
45“ประชาชนของเรา จงออกจากท่ามกลางเธอ แต่ละคนจงเอาชีวิตรอดจากความโกรธเกรี้ยวของพระยาห์เวห์
46อย่าให้ใจพวกเจ้าอ่อนล้า อย่ากลัวข่าวที่จะได้ยินในดินแดน เพราะปีหนึ่งจะมีข่าวมา หลังจากนั้นอีกปีหนึ่งจะมีข่าวมา และมีความรุนแรงในดินแดน ผู้ปกครองต่อสู้กับผู้ปกครอง
47ดังนั้นจงฟัง วันเวลานั้นกำลังมาถึง เราจะพิพากษารูปแกะสลักของบาบิโลน ดินแดนทั้งหมดของเธอจะสับสน ผู้ถูกฆ่าทั้งหมดจะล้มลงท่ามกลางเธอ
48แล้วฟ้าสวรรค์และแผ่นดิน และทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น จะร้องเพลงด้วยความยินดีเหนือบาบิโลน เพราะผู้ทำลายจะมาหาเธอจากทางเหนือ” พระยาห์เวห์กล่าว
49“บาบิโลนทำให้ผู้ถูกฆ่าของอิสราเอลล้มลงอย่างไร ผู้ถูกฆ่าจากทั้งดินแดนจะล้มลงที่บาบิโลนอย่างนั้น
50พวกเจ้าที่รอดจากดาบ จงไป! อย่ายืนนิ่ง! จงระลึกถึงพระยาห์เวห์จากที่ห่างไกล และให้เยรูซาเล็มเข้ามาในความคิดของพวกเจ้า”
51“พวกเราสับสน เพราะได้ยินคำดูหมิ่น ความอับอายคลุมหน้าพวกเรา เพราะคนต่างถิ่นเข้ามาในสถานบริสุทธิ์ของพระนิเวศของพระยาห์เวห์”
52“ดังนั้นจงฟัง วันเวลานั้นกำลังมาถึง” พระยาห์เวห์กล่าว “เราจะพิพากษารูปแกะสลักของเธอ คนบาดเจ็บจะคร่ำครวญทั่วทั้งดินแดน
53แม้บาบิโลนขึ้นไปถึงท้องฟ้า แม้เธอสร้างป้อมบนที่สูงอันแข็งแรงของตน ผู้ทำลายก็จะมาหาเธอจากเรา” พระยาห์เวห์กล่าว
54“เสียงร้องมาจากบาบิโลน และเสียงความพินาศใหญ่หลวงมาจากดินแดนของชาวเคลเดีย!
55เพราะพระยาห์เวห์ทำให้บาบิโลนรกร้าง ทำลายเสียงดังของเธอให้หมดไป! คลื่นของพวกเขาคำรามเหมือนน้ำมากมาย ได้ยินเสียงกึกก้องของพวกเขา
56เพราะผู้ทำลายมาหาเธอแล้ว มาหาบาบิโลน นักรบผู้เก่งกล้าของเธอถูกจับ ธนูของพวกเขาถูกหักเป็นชิ้น ๆ เพราะพระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าแห่งการตอบแทน พระองค์จะตอบแทนแน่
57เราจะทำให้ขุนนางและคนมีปัญญาของเธอ ผู้ปกครอง ผู้แทน และนักรบผู้เก่งกล้าของเธอเมา พวกเขาจะหลับตลอดไป ไม่ตื่นขึ้น” กษัตริย์ผู้มีนามว่าพระยาห์เวห์แห่งกองทัพกล่าว
58พระยาห์เวห์แห่งกองทัพกล่าวดังนี้ “กำแพงกว้างของบาบิโลนจะถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ประตูสูงของเธอจะถูกเผาด้วยไฟ ประชาชนทั้งหลายจะทำงานเพื่อความว่างเปล่า ชนชาติทั้งหลายทำงานเพื่อไฟ แล้วพวกเขาจะเหนื่อยล้า”
59คำที่เยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะสั่งเสไรยาห์ บุตรเนริยาห์ บุตรมาห์เสอาห์ เมื่อเขาไปบาบิโลนกับเศเดคียาห์ กษัตริย์ยูดาห์ ในปีที่สี่แห่งรัชกาล เสไรยาห์เป็นหัวหน้าฝ่ายจัดเสบียง
60เยเรมีย์เขียนภัยร้ายทั้งหมดที่จะมาสู่บาบิโลนไว้ในหนังสือ คือถ้อยคำทั้งหมดนี้ที่เขียนเกี่ยวกับบาบิโลน
61เยเรมีย์บอกเสไรยาห์ว่า “เมื่อท่านไปถึงบาบิโลน จงแน่ใจว่าได้อ่านถ้อยคำทั้งหมดนี้
62แล้วกล่าวว่า ‘พระยาห์เวห์ พระองค์กล่าวถึงที่นี่ว่าจะกำจัดมัน จนไม่มีใครอาศัยอยู่ ทั้งคนและสัตว์ แต่จะรกร้างตลอดไป’
63เมื่อท่านอ่านหนังสือนี้จบแล้ว จงผูกหินเข้ากับหนังสือ โยนลงกลางแม่น้ำยูเฟรทีส
64แล้วกล่าวว่า ‘บาบิโลนจะจมอย่างนี้ จะไม่ขึ้นมาอีก เพราะภัยร้ายที่เราจะนำมาสู่เธอ และพวกเขาจะเหนื่อยล้า’” ถ้อยคำของเยเรมีย์จบลงเพียงนี้
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.