שמות 8
Westminster Leningrad Codex (Hebrew Old Testament)Original language
Westminster Leningrad Codex (Hebrew Old Testament)
Freedom Bible (Thai)
1וַיֹּ֣אמֶר יְהוָה֮ אֶל־מֹשֶׁה֒ אֱמֹ֣ר אֶֽל־אַהֲרֹ֗ן נְטֵ֤ה אֶת־יָדְךָ֙ בְּמַטֶּ֔ךָ עַל־הַ֨נְּהָרֹ֔ת עַל־הַיְאֹרִ֖ים וְעַל־הָאֲגַמִּ֑ים וְהַ֥עַל אֶת־הַֽצְפַרְדְּעִ֖ים עַל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃
1พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ไปหาฟาโรห์แล้วบอกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ปล่อยประชาชนของเราไป เพื่อพวกเขาจะรับใช้เรา
2וַיֵּ֤ט אַהֲרֹן֙ אֶת־יָד֔וֹ עַ֖ל מֵימֵ֣י מִצְרָ֑יִם וַתַּ֙עַל֙ הַצְּפַרְדֵּ֔עַ וַתְּכַ֖ס אֶת־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃
2ถ้าเจ้าไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป เราจะให้กบระบาดทั่วดินแดนของเจ้า
3וַיַּֽעֲשׂוּ־כֵ֥ן הַֽחֲרְטֻמִּ֖ים בְּלָטֵיהֶ֑ם וַיַּעֲל֥וּ אֶת־הַֽצְפַרְדְּעִ֖ים עַל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃
3แม่น้ำจะเต็มไปด้วยกบ กบจะขึ้นมาเข้าบ้าน ห้องนอน และขึ้นไปบนเตียงของเจ้า เข้าไปในบ้านของข้ารับใช้และประชาชนของเจ้า เข้าไปในเตาอบและอ่างนวดแป้ง
4וַיִּקְרָ֨א פַרְעֹ֜ה לְמֹשֶׁ֣ה וּֽלְאַהֲרֹ֗ן וַיֹּ֙אמֶר֙ הַעְתִּ֣ירוּ אֶל־יְהוָ֔ה וְיָסֵר֙ הַֽצְפַרְדְּעִ֔ים מִמֶּ֖נִּי וּמֵֽעַמִּ֑י וַאֲשַׁלְּחָה֙ אֶת־הָעָ֔ם וְיִזְבְּח֖וּ לַיהוָֽה׃
4กบจะขึ้นมาเกาะทั้งตัวเจ้า ประชาชนของเจ้า และข้ารับใช้ทั้งหมดของเจ้า”’”
5וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֣ה לְפַרְעֹה֮ הִתְפָּאֵ֣ר עָלַי֒ לְמָתַ֣י ׀ אַעְתִּ֣יר לְךָ֗ וְלַעֲבָדֶ֙יךָ֙ וּֽלְעַמְּךָ֔ לְהַכְרִית֙ הַֽצֲפַרְדְּעִ֔ים מִמְּךָ֖ וּמִבָּתֶּ֑יךָ רַ֥ק בַּיְאֹ֖ר תִּשָּׁאַֽרְנָה׃
5พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “บอกอาโรนว่า ‘ถือไม้เท้าแล้วเหยียดมือออกเหนือแม่น้ำ ลำธาร และบึงทั้งหลาย ให้กบขึ้นมาปกคลุมแผ่นดินอียิปต์’”
6וַיֹּ֖אמֶר לְמָחָ֑ר וַיֹּ֙אמֶר֙ כִּדְבָ֣רְךָ֔ לְמַ֣עַן תֵּדַ֔ע כִּי־אֵ֖ין כַּיהוָ֥ה אֱלֹהֵֽינוּ׃
6อาโรนเหยียดมือออกเหนือแหล่งน้ำของอียิปต์ กบก็ขึ้นมาปกคลุมแผ่นดินอียิปต์
7וְסָר֣וּ הַֽצְפַרְדְּעִ֗ים מִמְּךָ֙ וּמִבָּ֣תֶּ֔יךָ וּמֵעֲבָדֶ֖יךָ וּמֵעַמֶּ֑ךָ רַ֥ק בַּיְאֹ֖ר תִּשָּׁאַֽרְנָה׃
7พวกนักเวทมนตร์ก็ใช้วิชาอาคมทำอย่างเดียวกัน ทำให้กบขึ้นมาบนแผ่นดินอียิปต์
8וַיֵּצֵ֥א מֹשֶׁ֛ה וְאַהֲרֹ֖ן מֵעִ֣ם פַּרְעֹ֑ה וַיִּצְעַ֤ק מֹשֶׁה֙ אֶל־יְהוָ֔ה עַל־דְּבַ֥ר הַֽצְפַרְדְּעִ֖ים אֲשֶׁר־שָׂ֥ם לְפַרְעֹֽה׃
8ฟาโรห์จึงเรียกโมเสสกับอาโรนมา แล้วพูดว่า “ขอร้องพระยาห์เวห์ให้เอากบไปจากเราและประชาชนของเรา แล้วเราจะปล่อยประชาชนไปถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์”
9וַיַּ֥עַשׂ יְהוָ֖ה כִּדְבַ֣ר מֹשֶׁ֑ה וַיָּמֻ֙תוּ֙ הַֽצְפַרְדְּעִ֔ים מִן־הַבָּתִּ֥ים מִן־הַחֲצֵרֹ֖ת וּמִן־הַשָּׂדֹֽת׃
9โมเสสตอบฟาโรห์ว่า “ผมให้ท่านเป็นผู้กำหนดเวลาเองว่าต้องการให้ผมอธิษฐานเผื่อท่าน ข้ารับใช้ และประชาชนของท่านเมื่อไร เพื่อให้กบหมดไปจากท่านและบ้านเรือนของท่าน เหลืออยู่แต่ในแม่น้ำเท่านั้น”
10וַיִּצְבְּר֥וּ אֹתָ֖ם חֳמָרִ֣ם חֳמָרִ֑ם וַתִּבְאַ֖שׁ הָאָֽרֶץ׃
10ฟาโรห์ตอบว่า “พรุ่งนี้” โมเสสจึงพูดว่า “จะเป็นไปตามที่ท่านขอ เพื่อท่านจะได้รู้ว่าไม่มีใครเหมือนพระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา
11וַיַּ֣רְא פַּרְעֹ֗ה כִּ֤י הָֽיְתָה֙ הָֽרְוָחָ֔ה וְהַכְבֵּד֙ אֶת־לִבּ֔וֹ וְלֹ֥א שָׁמַ֖ע אֲלֵהֶ֑ם כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֥ר יְהוָֽה׃ ס
11กบจะไปจากท่าน บ้านเรือน ข้ารับใช้ และประชาชนของท่าน เหลืออยู่แต่ในแม่น้ำเท่านั้น”
12וַיֹּ֣אמֶר יְהוָה֮ אֶל־מֹשֶׁה֒ אֱמֹר֙ אֶֽל־אַהֲרֹ֔ן נְטֵ֣ה אֶֽת־מַטְּךָ֔ וְהַ֖ךְ אֶת־עֲפַ֣ר הָאָ֑רֶץ וְהָיָ֥ה לְכִנִּ֖ם בְּכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃
12โมเสสกับอาโรนออกจากฟาโรห์ แล้วโมเสสร้องทูลพระยาห์เวห์เรื่องกบที่พระองค์ส่งมาทำให้ฟาโรห์เดือดร้อน
13וַיַּֽעֲשׂוּ־כֵ֗ן וַיֵּט֩ אַהֲרֹ֨ן אֶת־יָד֤וֹ בְמַטֵּ֙הוּ֙ וַיַּךְ֙ אֶת־עֲפַ֣ר הָאָ֔רֶץ וַתְּהִי֙ הַכִּנָּ֔ם בָּאָדָ֖ם וּבַבְּהֵמָ֑ה כָּל־עֲפַ֥ר הָאָ֛רֶץ הָיָ֥ה כִנִּ֖ים בְּכָל־אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃
13พระยาห์เวห์ก็ทำตามคำขอของโมเสส กบตายหมดจากบ้าน ลานบ้าน และทุ่งนา
14וַיַּעֲשׂוּ־כֵ֨ן הַחַרְטֻמִּ֧ים בְּלָטֵיהֶ֛ם לְהוֹצִ֥יא אֶת־הַכִּנִּ֖ים וְלֹ֣א יָכֹ֑לוּ וַתְּהִי֙ הַכִּנָּ֔ם בָּאָדָ֖ם וּבַבְּהֵמָֽה׃
14ผู้คนกวาดกบมากองรวมกันเป็นกอง ๆ จนแผ่นดินส่งกลิ่นเหม็น
15וַיֹּאמְר֤וּ הַֽחַרְטֻמִּים֙ אֶל־פַּרְעֹ֔ה אֶצְבַּ֥ע אֱלֹהִ֖ים הִ֑וא וַיֶּחֱזַ֤ק לֵב־פַּרְעֹה֙ וְלֹֽא־שָׁמַ֣ע אֲלֵהֶ֔ם כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֥ר יְהוָֽה׃ ס
15แต่เมื่อฟาโรห์เห็นว่ามีช่วงให้หายใจได้ เขาก็ทำให้ใจของตนแข็งกระด้างและไม่ยอมฟังโมเสสกับอาโรน ตามที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้
16וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־מֹשֶׁ֗ה הַשְׁכֵּ֤ם בַּבֹּ֙קֶר֙ וְהִתְיַצֵּב֙ לִפְנֵ֣י פַרְעֹ֔ה הִנֵּ֖ה יוֹצֵ֣א הַמָּ֑יְמָה וְאָמַרְתָּ֣ אֵלָ֗יו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שַׁלַּ֥ח עַמִּ֖י וְיַֽעַבְדֻֽנִי׃
16พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “บอกอาโรนว่า ‘เหยียดไม้เท้าออกแล้วตีฝุ่นบนพื้นดิน ให้ฝุ่นกลายเป็นเหาทั่วแผ่นดินอียิปต์’”
17כִּ֣י אִם־אֵינְךָ֮ מְשַׁלֵּ֣חַ אֶת־עַמִּי֒ הִנְנִי֩ מַשְׁלִ֨יחַ בְּךָ֜ וּבַעֲבָדֶ֧יךָ וּֽבְעַמְּךָ֛ וּבְבָתֶּ֖יךָ אֶת־הֶעָרֹ֑ב וּמָ֨לְא֜וּ בָּתֵּ֤י מִצְרַ֙יִם֙ אֶת־הֶ֣עָרֹ֔ב וְגַ֥ם הָאֲדָמָ֖ה אֲשֶׁר־הֵ֥ם עָלֶֽיהָ׃
17พวกเขาก็ทำตามนั้น อาโรนถือไม้เท้าเหยียดมือออกตีฝุ่นบนพื้นดิน เหาก็ขึ้นทั้งบนคนและสัตว์ ฝุ่นทั่วแผ่นดินอียิปต์กลายเป็นเหา
18וְהִפְלֵיתִי֩ בַיּ֨וֹם הַה֜וּא אֶת־אֶ֣רֶץ גֹּ֗שֶׁן אֲשֶׁ֤ר עַמִּי֙ עֹמֵ֣ד עָלֶ֔יהָ לְבִלְתִּ֥י הֱיֽוֹת־שָׁ֖ם עָרֹ֑ב לְמַ֣עַן תֵּדַ֔ע כִּ֛י אֲנִ֥י יְהוָ֖ה בְּקֶ֥רֶב הָאָֽרֶץ׃
18พวกนักเวทมนตร์พยายามใช้วิชาอาคมทำให้เกิดเหา แต่ทำไม่ได้ เหายังคงอยู่ทั้งบนคนและสัตว์
19וְשַׂמְתִּ֣י פְדֻ֔ת בֵּ֥ין עַמִּ֖י וּבֵ֣ין עַמֶּ֑ךָ לְמָחָ֥ר יִהְיֶ֖ה הָאֹ֥ת הַזֶּֽה׃
19พวกนักเวทมนตร์จึงพูดกับฟาโรห์ว่า “นี่คือนิ้วมือของพระเจ้า” แต่ใจของฟาโรห์ยังแข็งกระด้าง เขาไม่ยอมฟังโมเสสกับอาโรน ตามที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้
20וַיַּ֤עַשׂ יְהוָה֙ כֵּ֔ן וַיָּבֹא֙ עָרֹ֣ב כָּבֵ֔ד בֵּ֥יתָה פַרְעֹ֖ה וּבֵ֣ית עֲבָדָ֑יו וּבְכָל־אֶ֧רֶץ מִצְרַ֛יִם תִּשָּׁחֵ֥ת הָאָ֖רֶץ מִפְּנֵ֥י הֶעָרֹֽב׃
20พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงลุกแต่เช้าไปยืนต่อหน้าฟาโรห์ ตอนที่เขาออกมาที่แม่น้ำ แล้วบอกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า “ปล่อยประชาชนของเราไป เพื่อพวกเขาจะรับใช้เรา
21וַיִּקְרָ֣א פַרְעֹ֔ה אֶל־מֹשֶׁ֖ה וּֽלְאַהֲרֹ֑ן וַיֹּ֗אמֶר לְכ֛וּ זִבְח֥וּ לֵֽאלֹהֵיכֶ֖ם בָּאָֽרֶץ׃
21ถ้าเจ้าไม่ปล่อยประชาชนของเราไป เราจะส่งฝูงแมลงวันมารุมเจ้า ข้ารับใช้ ประชาชน และบ้านเรือนของเจ้า บ้านของชาวอียิปต์จะเต็มไปด้วยฝูงแมลงวัน แม้แต่พื้นดินที่พวกเขาอาศัยอยู่ก็เช่นกัน
22וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֗ה לֹ֤א נָכוֹן֙ לַעֲשׂ֣וֹת כֵּ֔ן כִּ֚י תּוֹעֲבַ֣ת מִצְרַ֔יִם נִזְבַּ֖ח לַיהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ הֵ֣ן נִזְבַּ֞ח אֶת־תּוֹעֲבַ֥ת מִצְרַ֛יִם לְעֵינֵיהֶ֖ם וְלֹ֥א יִסְקְלֻֽנוּ׃
22แต่ในวันนั้นเราจะแยกแผ่นดินโกเชนที่ประชาชนของเราอาศัยอยู่ออกต่างหาก จะไม่มีฝูงแมลงวันอยู่ที่นั่น เพื่อเจ้าจะได้รู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์ทั่วทั้งแผ่นดินโลก
23דֶּ֚רֶךְ שְׁלֹ֣שֶׁת יָמִ֔ים נֵלֵ֖ךְ בַּמִּדְבָּ֑ר וְזָבַ֙חְנוּ֙ לַֽיהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ כַּאֲשֶׁ֖ר יֹאמַ֥ר אֵלֵֽינוּ׃
23เราจะแยกประชาชนของเราออกจากประชาชนของเจ้า หมายสำคัญนี้จะเกิดขึ้นพรุ่งนี้”’”
24וַיֹּ֣אמֶר פַּרְעֹ֗ה אָנֹכִ֞י אֲשַׁלַּ֤ח אֶתְכֶם֙ וּזְבַחְתֶּ֞ם לַיהוָ֤ה אֱלֹֽהֵיכֶם֙ בַּמִּדְבָּ֔ר רַ֛ק הַרְחֵ֥ק לֹא־תַרְחִ֖יקוּ לָלֶ֑כֶת הַעְתִּ֖ירוּ בַּעֲדִֽי׃
24พระยาห์เวห์ก็ทำตามนั้น ฝูงแมลงวันจำนวนมหาศาลเข้ามาในวังของฟาโรห์และบ้านของข้ารับใช้ของเขา แผ่นดินอียิปต์เสียหายยับเยินเพราะฝูงแมลงวัน
25וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֗ה הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֜י יוֹצֵ֤א מֵֽעִמָּךְ֙ וְהַעְתַּרְתִּ֣י אֶל־יְהוָ֔ה וְסָ֣ר הֶעָרֹ֗ב מִפַּרְעֹ֛ה מֵעֲבָדָ֥יו וּמֵעַמּ֖וֹ מָחָ֑ר רַ֗ק אַל־יֹסֵ֤ף פַּרְעֹה֙ הָתֵ֔ל לְבִלְתִּי֙ שַׁלַּ֣ח אֶת־הָעָ֔ם לִזְבֹּ֖חַ לַֽיהוָֽה׃
25ฟาโรห์เรียกโมเสสกับอาโรนมาแล้วพูดว่า “ไปถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้าของพวกเจ้าในแผ่นดินนี้เถอะ!”
26וַיֵּצֵ֥א מֹשֶׁ֖ה מֵעִ֣ם פַּרְעֹ֑ה וַיֶּעְתַּ֖ר אֶל־יְהוָֽה׃
26โมเสสตอบว่า “ทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะสิ่งที่เราจะถวายเป็นเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราเป็นสิ่งที่ชาวอียิปต์รังเกียจ ถ้าเราถวายสิ่งที่พวกเขารังเกียจต่อหน้าต่อตา พวกเขาจะไม่เอาหินขว้างเราหรือ?
27וַיַּ֤עַשׂ יְהוָה֙ כִּדְבַ֣ר מֹשֶׁ֔ה וַיָּ֙סַר֙ הֶעָרֹ֔ב מִפַּרְעֹ֖ה מֵעֲבָדָ֣יו וּמֵעַמּ֑וֹ לֹ֥א נִשְׁאַ֖ר אֶחָֽד׃
27เราจะเดินทางเข้าไปในถิ่นทุรกันดารเป็นระยะทาง 3 วัน แล้วถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ตามที่พระองค์จะสั่งเรา”
28וַיַּכְבֵּ֤ד פַּרְעֹה֙ אֶת־לִבּ֔וֹ גַּ֖ם בַּפַּ֣עַם הַזֹּ֑את וְלֹ֥א שִׁלַּ֖ח אֶת־הָעָֽם׃ פ
28ฟาโรห์ตอบว่า “เราจะปล่อยพวกเจ้าไปถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเจ้าในถิ่นทุรกันดาร แต่อย่าไปไกลนัก ช่วยอธิษฐานเผื่อเราด้วย”
no verse 29 in this text
29โมเสสตอบว่า “เมื่อผมออกไปจากท่านแล้ว ผมจะอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ พรุ่งนี้ฝูงแมลงวันจะไปจากฟาโรห์ ข้ารับใช้ และประชาชนของท่าน แต่ขอฟาโรห์อย่าหลอกลวงอีกด้วยการไม่ยอมปล่อยประชาชนไปถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์”
no verse 30 in this text
30โมเสสออกจากฟาโรห์แล้วอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์
no verse 31 in this text
31พระยาห์เวห์ก็ทำตามคำขอของโมเสส พระองค์เอาฝูงแมลงวันไปจากฟาโรห์ ข้ารับใช้ และประชาชนของเขาจนไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว
no verse 32 in this text
32แต่ครั้งนี้ฟาโรห์ก็ทำให้ใจของตนแข็งกระด้างอีก และไม่ยอมปล่อยประชาชนไป
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.