Johan 13
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Lutherbibel 1912
1Misong loihhaih poih pha ai vop, Jesu mah hae long tacawt taak moe, Ampa khaeah caehhaih atue phak boeh, tiah panoek naah, long ah kaom angmah ih kaminawk khaeah, atue boeng khoek to amlunghaih to amtuengsak.
1Vor dem Fest aber der Ostern, da Jesus erkannte, daß seine Zeit gekommen war, daß er aus dieser Welt ginge zum Vater: wie hatte er geliebt die Seinen, die in der Welt waren, so liebte er sie bis ans Ende.
2Duembuh caak pacoeng tom naah, Anih angphat taak hanah, Simon capa, Juda Iskariot ih palung thungah taqawk mah toksak pae.
2Und beim Abendessen, da schon der Teufel hatte dem Judas, Simons Sohn, dem Ischariot, ins Herz gegeben, daß er ihn verriete,
3Ampa mah hmuen boih anih ban ah paek boeh, anih loe Sithaw khae hoi angzoh moe, Sithaw khaeah caeh han oh boeh, tiah Jesu mah panoek;
3und Jesus wußte, daß ihm der Vater alles in seine Hände gegeben und daß er von Gott gekommen war und zu Gott ging:
4anih loe duembuh caakhaih ahmuen hoiah angthawk moe, angmah ih kahni to angkhring, pavawh to lak moe, kaeng ah angzaeng.
4stand er von Abendmahl auf, legte seine Kleider ab und nahm einen Schurz und umgürtete sich.
5To pacoengah sabae thuk thungah tui a lawn moe, a hnukbang kaminawk ih khok to pasaeh pae, to pacoengah kaeng ah angzaeng ih pavawh hoiah a huk pae.
5Darnach goß er Wasser in ein Becken, hob an, den Jüngern die Füße zu waschen, und trocknete sie mit dem Schurz, damit er umgürtet war.
6Simon Piter khaeah phak naah loe, Piter mah anih khaeah, Angraeng, ka khok nang pasaeh pae han maw? tiah a naa.
6Da kam er zu Simon Petrus; und der sprach zu ihm: HERR, sollst du mir meine Füße waschen?
7Jesu mah anih khaeah, Vaihi ka sak ih tok hae na panoek thai mak ai; toe amzai ah ni na panoek vop tih, tiah a naa.
7Jesus antwortete und sprach zu ihm: Was ich tue, das weißt du jetzt nicht; du wirst es aber hernach erfahren.
8Piter mah anih khaeah, Ka khok hae natuek naah doeh na pasae mak ai, tiah a naa. Jesu mah anih khaeah, Kang pasae pae ai nahaeloe, kai ih kami ah na om mak ai, tiah a naa.
8Da sprach Petrus zu ihm: Nimmermehr sollst du meine Füße waschen! Jesus antwortete ihm: Werde ich dich nicht waschen, so hast du kein Teil mit mir.
9Simon Piter mah anih khaeah, Angraeng, ka khok khue ai, ka ban hoi ka lu doeh pasae ngala ah, tiah a naa.
9So spricht zu ihm Simon Petrus: HERR, nicht die Füße allein, sondern auch die Hände und das Haupt!
10Jesu mah anih khaeah, Tui amhluh kami loe khok khue ni pasaeh han angaih, kalah takpum loe ciim boeh: nangcae loe na ciim o, toe na ciim o boih ai, tiah a naa.
10Spricht Jesus zu ihm: Wer gewaschen ist, bedarf nichts denn die Füße waschen, sondern er ist ganz rein. Und ihr seid rein, aber nicht alle.
11Anih angphat taak han kami to anih mah panoek pongah, na ciim o boih ai, tiah a naa.
11(Denn er wußte seinen Verräter wohl; darum sprach er: Ihr seid nicht alle rein.)
12Anih mah nihcae ih khok pasaeh pae pacoengah, angmah ih kahni to lak moe, anghnut let, anih mah nihcae khaeah, Nangcae khaeah ka sak ih hmuen hae na panoek o maw? tiah a naa.
12Da er nun ihre Füße gewaschen hatte, nahm er wieder seine Kleider und setzte sich wieder nieder und sprach abermals zu ihnen: Wisset ihr, was ich euch getan habe?
13Kai hae Patukkung, Angraeng, tiah nang kawk o: to tiah nang kawk o haih loe amsoem; kai loe to tiah ni ka oh roe.
13Ihr heißet mich Meister und HERR und saget recht daran, denn ich bin es auch.
14Kai loe nangcae Patukkung hoi Angraeng ah ka oh, toe khok kang pasaeh pae o baktih toengah, nangcae mah doeh maeto hoi maeto ih khok to pasae oh.
14So nun ich, euer HERR und Meister, euch die Füße gewaschen habe, so sollt ihr auch euch untereinander die Füße waschen.
15Nangcae khae ka sak ih baktih toengah, na sak o toeng hanah, khet koi kaom hmuen kang patuek o boeh.
15Ein Beispiel habe ich euch gegeben, daß ihr tut, wie ich euch getan habe.
16Loktang to, loktang ah, kang thuih o, Tamna loe angmah ih angraeng pongah len kue ai; patoeh ih kami doeh patoehkung pongah len kue ai.
16Wahrlich, wahrlich ich sage euch: Der Knecht ist nicht größer denn sein Herr, noch der Apostel größer denn der ihn gesandt hat.
17Hae hmuennawk hae na panoek o moe, na sak o nahaeloe, taham na hoih o.
17So ihr solches wisset, selig seid ihr, so ihr's tut.
18Nangcae boih ka thuih koeh ih na ai ni: ka qoih ih kaminawk loe ka panoek: Cabu akoep hanah, kai hoi nawnto buhcaa kami mah khok hoiah ang pathuih boeh.
18Nicht sage ich von euch allen; ich weiß, welche ich erwählt habe. Aber es muß die Schrift erfüllt werden: “Der mein Brot isset, der tritt mich mit Füßen.”
19To baktih hmuen pha ai naah kang thuih o coek boeh, to tiah ni hae baktih hmuen phak naah, Kai loe Anih boeh ni, tiah na tang o thai tih.
19Jetzt sage ich's euch, ehe denn es geschieht, auf daß, wenn es geschehen ist, ihr glaubt, daß ich es bin.
20Loktang to, loktang ah, kang thuih o, Ka patoeh ih kami talawk kami loe, kai talawk kami ah oh, Kai talawk kami loe Kai patoehkung talawk kami ah oh, tiah a naa.
20Wahrlich, wahrlich ich sage euch: Wer aufnimmt, so ich jemand senden werde, der nimmt mich auf; wer aber mich aufnimmt, der nimmt den auf, der mich gesandt hat.
21Hae lok a thuih pacoengah, Jesu loe dawnrai hoiah oh; Loktang to, loktang ah, kang thuih o, Nangcae thung ih kami maeto mah kai angphat taak tih, tiah a naa.
21Da Jesus solches gesagt hatte, ward er betrübt im Geist und zeugte und sprach: Wahrlich, wahrlich ich sage euch: Einer unter euch wird mich verraten.
22To naah a hnukbang kaminawk mah, Mi thuih koehhaih ih maw, tiah poek o moe, maeto hoi maeto ang khet o.
22Da sahen sich die Jünger untereinander an, und ward ihnen bange, von welchem er redete.
23A hnukbang kaminawk thungah Jesu mah palung ih kami maeto loe, Jesu ih saoek nuiah amha.
23Es war aber einer unter seinen Jüngern, der zu Tische saß an der Brust Jesu, welchen Jesus liebhatte.
24Simon Piter mah saoek ah amha a hnukbang kami khaeah, Jesu mah thuih ih lok loe mi thuih koehhaih ih maw dueng noek ah, tiah a naa.
24Dem winkte Simon Petrus, daß er forschen sollte, wer es wäre, von dem er sagte.
25To naah Jesu ih saoek ah amha kami mah anih khaeah, Angraeng, to kami loe mi aa? tiah dueng.
25Denn derselbe lag an der Brust Jesu, und er sprach zu ihm: HERR, wer ist's?
26Jesu mah, Sabae thungah takaw ka nup moe, ka paek ih kami to ni, tiah a naa. To pacoengah Anih mah sabae thungah takaw to nup moe, Simon capa, Juda Iskariot hanah paek.
26Jesus antwortete: Der ist's, dem ich den Bissen eintauche und gebe. Und er tauchte den Bissen ein und gab ihn Judas, Simons Sohn, dem Ischariot.
27Takaw nup pacoengah, anih takoh thungah Setan akun. To pacoengah Jesu mah anih khaeah, Na sak han koi hmuen to karangah sah lai ah, tiah a naa.
27Und nach dem Bissen fuhr der Satan in ihn. Da sprach Jesus zu ihm: Was du tust, das tue bald!
28Tipongah maw anih hanah to tiah lok a thuih pae, tito toah buhcaa kami maeto mah doeh panoek o ai.
28Das aber wußte niemand am Tische, wozu er's ihm sagte.
29Nihcae thung ih thoemto kaminawk mah Judah loe phoisa pakuemkung ah oh pongah, poihsak hanah hmuenmae qan han ih a thuih pae kalang mue, to tih ai boeh loe kamtang kaminawk paek hanah hmuenmae a qansak mue, tiah poek o.
29Etliche meinten, dieweil Judas den Beutel hatte, Jesus spräche zu ihm: Kaufe was uns not ist auf das Fest! oder daß er den Armen etwas gäbe.
30Takaw lak pacoengah, anih loe tasa bangah tacawt roep; to naah khoving boeh.
30Da er nun den Bissen genommen hatte, ging er alsbald hinaus. Und es war Nacht.
31Juda tasa bang tacawt pacoengah, Jesu mah, Kami Capa loe vaihi pakoeh ah oh boeh, Anih pongah Sithaw doeh pakoeh ah oh.
31Da er aber hinausgegangen war, spricht Jesus: Nun ist des Menschen Sohn verklärt, und Gott ist verklärt in ihm.
32Anih pongah Sithaw pakoeh ah om nahaeloe, anih pongah Sithaw Angmah to doeh pakoeh ah om ueloe, akra ai ah Anih to pakoeh roep tih boeh.
32Ist Gott verklärt in ihm, so wird ihn auch Gott verklären in sich selbst und wird ihn bald verklären.
33Nawktanawk, nawnetta thungah ni nangcae khaeah ka om tih boeh. Nangcae mah nang pakrong o tih: toe Judahnawk khaeah ka thuih ih lok baktih toengah, vaihi roe kang thuih o: ka caehhaih ahmuen ah, nang zo o thai mak ai.
33Liebe Kindlein, ich bin noch eine kleine Weile bei euch. Ihr werdet mich suchen; und wie ich zu den Juden sagte: “Wo ich hin gehe, da könnet ihr nicht hin kommen”, sage ich jetzt auch euch.
34Kaalok kangtha kang paek o, maeto hoi maeto amlung oh; kang palung o baktih toengah, nangcae doeh maeto hoi maeto amlung oh.
34Ein neu Gebot gebe ich euch, daß ihr euch untereinander liebet, wie ich euch geliebt habe, auf daß auch ihr einander liebhabet.
35Maeto hoi maeto nam lung o naah ni, kaminawk boih mah nangcae loe kai hnukah bang kaminawk ni, tiah panoek o tih, tiah a naa.
35Dabei wird jedermann erkennen, daß ihr meine Jünger seid, so ihr Liebe untereinander habt.
36Simon Piter mah anih khaeah, Angraeng, naa ah maw na caeh han? tiah a naa. Jesu mah anih khaeah, Vaihi ka caehhaih ahmuen ah nang zo o thai mak ai, toe hae pacoengah ni nang zo o thai vop tih, tiah pathim pae.
36Spricht Simon Petrus zu ihm: HERR, wo gehst du hin? Jesus antwortete ihm: Wo ich hin gehe, kannst du mir diesmal nicht folgen; aber du wirst mir nachmals folgen.
37Piter mah anih khaeah, Angraeng, tipongah vaihi kang zo o thai mak ai loe? Nang pongah ka hinghaih ka vah han, tiah a naa.
37Petrus spricht zu ihm: HERR, warum kann ich dir diesmal nicht folgen? Ich will mein Leben für dich lassen.
38Jesu mah anih khaeah, Kai pongah na hinghaih na vah han maw? Loktang to, loktang ah, kang thuih, Aakhong ai na ah, vai thumto kai nang phat taak tih, tiah pathim pae.
38Jesus antwortete ihm: Solltest du dein Leben für mich lassen? Wahrlich, wahrlich ich sage dir: Der Hahn wird nicht krähen, bis du mich dreimal habest verleugnet.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.