Фаптеле 27
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic scriptTranslation
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
Lutherbibel 1912
1Дупэ че с-а хотэрыт сэ плекэм ку корабия ын Италия, пе Павел ши пе алць кыцьва ынтемницаць й-ау дат пе мына унуй суташ ал четей де осташь Аугуста, нумит Юлиу.
1Da es aber beschlossen war, daß wir nach Italien schiffen sollten, übergaben sie Paulus und etliche andere Gefangene dem Unterhauptmann mit Namen Julius, von der “kaiserlichen” Schar.
2Не-ам суит ынтр-о корабие де ла Адрамит, каре авя сэ мяргэ пе коаста Асией, ши ам порнит. Авям ку ной пе Аристарх Мачедонянул дин Тесалоник.
2Da wir aber in ein adramyttisches Schiff traten, daß wir an Asien hin schiffen sollten, fuhren wir vom Lande; und mit uns war Aristarchus aus Mazedonien, von Thessalonich.
3А доуа зи, ам ажунс ла Сидон, ши Юлиу, каре се пурта оменос ку Павел, й-а дат вое сэ мяргэ пе ла приетений сэй ши сэ фие ынгрижит де ей.
3Und des andern Tages kamen wir an zu Sidon; und Julius hielt sich freundlich gegen Paulus, erlaubte ihm, zu seinen guten Freunden zu gehen und sich zu pflegen.
4Дупэ че ам плекат де аколо, ам плутит пе лынгэ Чипру, пентру кэ вынтуриле ерау потривниче.
4Und von da stießen wir ab und schifften unter Zypern hin, darum daß uns die Winde entgegen waren,
5Дупэ че ам трекут маря каре скалдэ Чиличия ши Памфилия, ам ажунс ла Мира ын Личия.
5und schifften durch das Meer bei Zilizien und Pamphylien und kamen gen Myra in Lyzien.
6Аколо, суташул а гэсит о корабие дин Александрия, каре мерӂя ын Италия, ши не-а суит ын еа.
6Und daselbst fand der Unterhauptmann ein Schiff von Alexandrien, das schiffte nach Italien, und ließ uns darauf übersteigen.
7Тимп де май мулте зиле, ам мерс ынчет ку корабия ши ну фэрэ греутате ам атинс ынэлцимя Книд, унде ну не-а лэсат вынтул сэ не оприм. Ам трекут пе ла капэтул Кретей, алэтурь де Салмона.
7Da wir aber langsam schifften und in vielen Tagen kaum gegen Knidus kamen (denn der Wind wehrte uns), schifften wir unter Kreta hin bei Salmone
8Де абя ам мерс ку корабия пе марӂиня инсулей ши ам ажунс ла ун лок нумит „Лиманурь буне”, де каре ера апроапе четатя Ласея.
8und zogen mit Mühe vorüber; da kamen wir an eine Stätte, die heißt Gutfurt, dabei war nahe die Stadt Lasäa.
9Трекусе дестул де мултэ време ши кэлэтория пе маре се фэчя примеждиоасэ, пентру кэ трекусе кяр ши „время постулуй”. Де ачея Павел а ынштиинцат пе чейлалць
9Da nun viel Zeit vergangen war und nunmehr gefährlich war zu schiffen, darum daß auch das Fasten schon vorüber war, vermahnte sie Paulus
10ши ле-а зис: „Оаменилор, кэлэтория вэд кэ ну се ва фаче фэрэ примеждие ши фэрэ мултэ пагубэ, ну нумай пентру ынкэркэтурэ ши пентру корабие, дар кяр ши пентру вециле ноастре.”
10und sprach zu ihnen: Liebe Männer, ich sehe, daß die Schiffahrt will mit Leid und großem Schaden ergehen, nicht allein der Last und des Schiffes sondern auch unsers Lebens.
11Суташул а аскултат май мулт де кырмачь ши де стэпынул корабией декыт де ворбеле луй Павел.
11Aber der Unterhauptmann glaubte dem Steuermann und dem Schiffsherrn mehr denn dem, was Paulus sagte.
12Ши фииндкэ лиманул ну ера бун де ернат, чей май мулць ау фост де пэрере сэ плече ку корабия де аколо, ка сэ ынчерче сэ ажунгэ ла Феникс, лиман дин Крета, ашезат спре мязэзи-апус ши спре мязэноапте-апус, ка сэ ернезе аколо.
12Und da die Anfurt ungelegen war, zu überwintern, bestanden ihrer das mehrere Teil auf dem Rat, von dannen zu fahren, ob sie könnten kommen gen Phönix, zu überwintern, welches ist eine Anfurt an Kreta gegen Südwest und Nordwest.
13Ынчепусе сэ суфле ун вынт ушор де мязэзи ши, ка уний каре се кредяу стэпынь пе цинтэ, ау ридикат анкореле ши ау порнит ку корабия пе марӂиня Кретей.
13Da aber der Südwind wehte und sie meinten, sie hätten nun ihr Vornehmen, erhoben sie sich und fuhren näher an Kreta hin.
14Дар ну дупэ мултэ време, с-а дезлэнцуит асупра инсулей ун вынт фуртунос, нумит Еуракилон.
14Nicht lange aber darnach erhob sich wider ihr Vornehmen eine Windsbraut, die man nennt Nordost.
15Корабия а фост луатэ де ел, фэрэ сэ поатэ лупта ымпотрива вынтулуй, ши не-ам лэсат душь ын воя луй.
15Und da das Schiff ergriffen ward und konnte sich nicht wider den Wind richten, gaben wir's dahin und schwebten also.
16Ам трекут репеде пе ла партя де жос а унуй остров нумит Клауда ши абя ам путут сэ пунем мына пе лунтре.
16Wir kamen aber an eine Insel, die heißt Klauda; da konnten wir kaum den Kahn ergreifen.
17Дупэ че ау ридикат-о, ау ынтребуинцат мижлоаче де ажутор, ау ынчинс корабия ку фрынгий ши, де тямэ сэ ну кадэ песте Сирта, ау лэсат пынзеле ын жос. Астфел с-ау лэсат мынаць де вынт.
17Den hoben wir auf und brauchten die Hilfe und unterbanden das Schiff; denn wir fürchteten, es möchte in die Syrte fallen, und ließen die Segel herunter und fuhren also.
18Фииндкэ ерам бэтуць фоарте таре де фуртунэ, а доуа зи ау ынчепут сэ арунче ын маре ынкэркэтура дин корабие,
18Und da wir großes Ungewitter erlitten, taten sie des nächsten Tages einen Auswurf.
19ши а трея зи, ной, ку мыниле ноастре, ам лепэдат унелтеле корабией.
19Und am dritten Tage warfen wir mit unseren Händen aus die Gerätschaft im Schiffe.
20Соареле ши стелеле ну с-ау вэзут май мулте зиле, ши фуртуна ера аша де путерникэ, ынкыт ла урмэ пердусем орьче нэдежде де скэпаре.
20Da aber an vielen Tagen weder Sonne noch Gestirn erschien und ein nicht kleines Ungewitter uns drängte, war alle Hoffnung unsres Lebens dahin.
21Оамений ну мынкасерэ де мултэ време. Атунч, Павел с-а скулат ын мижлокул лор ши а зис: „Оаменилор, требуя сэ мэ аскултаць ши сэ ну фи порнит ку корабия дин Крета, ка сэ фи скэпат де ачастэ примеждие ши де ачастэ пагубэ.
21Und da man lange nicht gegessen hatte, trat Paulus mitten unter sie und sprach: Liebe Männer, man solltet mir gehorcht haben und nicht von Kreta aufgebrochen sein, und uns dieses Leides und Schadens überhoben haben.
22Акум, вэ сфэтуеск сэ фиць ку вое бунэ, пентру кэ ничунул дин вой ну ва пери ши ну ва фи алтэ пердере декыт а корабией.
22Und nun ermahne ich euch, daß ihr unverzagt seid; denn keines Leben aus uns wird umkommen, nur das Schiff.
23Ун ынӂер ал Думнезеулуй ал кэруя сунт еу ши кэруя Ый служеск ми с-а арэтат азь-ноапте
23Denn diese Nacht ist bei mir gestanden der Engel Gottes, des ich bin und dem ich diene,
24ши мь-а зис: ‘Ну те теме, Павеле, ту требуе сэ стай ынаинтя Чезарулуй ши ятэ кэ Думнезеу ць-а дэруит пе тоць чей че мерг ку корабия ымпреунэ ку тине.’
24und sprach: Fürchte dich nicht, Paulus! du mußt vor den Kaiser gestellt werden; und siehe, Gott hat dir geschenkt alle, die mit dir schiffen.
25Де ачея, оаменилор, лиништици-вэ, кэч ам ынкредере ын Думнезеу кэ се ва ынтымпла аша кум ми с-а спус.
25Darum, liebe Männer, seid unverzagt; denn ich glaube Gott, es wird also geschehen, wie mir gesagt ist.
26Дар требуе сэ дэм песте ун остров.”
26Wir müssen aber anfahren an eine Insel.
27Ын ноаптя а пайспрезечя, пе кынд ерам ымпиншь ынкоаче ши ынколо ку корабия пе Маря Адриатикэ, пе ла мезул нопций, маринарий ау бэнуит кэ се апропие де пэмынт.
27Da aber die vierzehnte Nacht kam, daß wir im Adria-Meer fuhren, um die Mitternacht, wähnten die Schiffsleute, sie kämen etwa an ein Land.
28Ау мэсурат адынчимя апей ши ау гэсит доуэзечь де стынжень; ау мерс пуцин май департе, ау мэсурат-о дин ноу ши ау гэсит чинчспрезече стынжень.
28Und sie senkten den Bleiwurf ein und fanden zwanzig Klafter tief; und über ein wenig davon senkten sie abermals und fanden fünfzehn Klafter.
29Де тямэ сэ ну се ловяскэ де стынчь, ау арункат патру анкоре ынспре кырма корабией ши доряу сэ се факэ зиуэ.
29Da fürchteten sie sich, sie würden an harte Orte anstoßen, und warfen hinten vom Schiffe vier Anker und wünschten, daß es Tag würde.
30Дар, деоарече корэбиерий кэутау сэ фугэ дин корабие ши слобозяу лунтря ын маре, суб кувынт кэ ар вря сэ арунче анкореле ынспре партя динаинте а корабией,
30Da aber die Schiffsleute die Flucht suchten aus dem Schiffe und den Kahn niederließen in das Meer und gaben vor, sie wollten die Anker vorn aus dem Schiffe lassen,
31Павел а зис суташулуй ши осташилор: „Дакэ оамений ачештя ну вор рэмыне ын корабие, ну путець фи скэпаць.”
31sprach Paulus zu dem Unterhauptmann und zu den Kriegsknechten: Wenn diese nicht im Schiffe bleiben, so könnt ihr nicht am Leben bleiben.
32Атунч, осташий ау тэят фунииле лунтрий ши ау лэсат-о сэ кадэ.
32Da hieben die Kriegsknechte die Stricke ab von dem Kahn und ließen ihn fallen.
33Ынаинте де зиуэ, Павел а ругат пе тоць сэ мэнынче ши а зис: „Астэзь сунт пайспрезече зиле де кынд стаць мереу де веге ши н-аць луат нимик де мынкаре ын гурэ.
33Und da es anfing licht zu werden, ermahnte sie Paulus alle, daß sie Speise nähmen, und sprach: Es ist heute der vierzehnte Tag, daß ihr wartet und ungegessen geblieben seid und habt nichts zu euch genommen.
34Де ачея, вэ рог сэ мынкаць, кэч лукрул ачеста есте пентру скэпаря воастрэ ши ну ви се ва перде ничун пэр дин кап.”
34Darum ermahne ich euch, Speise zu nehmen, euch zu laben; denn es wird euer keinem ein Haar von dem Haupt entfallen.
35Дупэ че а спус ачесте ворбе, а луат пыне, а мулцумит луй Думнезеу ынаинтя тутурор, а фрынт-о ши а ынчепут сэ мэнынче.
35Und da er das gesagt, nahm er das Brot, dankte Gott vor ihnen allen und brach's und fing an zu essen.
36Тоць с-ау ымбэрбэтат атунч ши ау луат ши ей де ау мынкат.
36Da wurden sie alle gutes Muts und nahmen auch Speise.
37Ын корабие ерам де тоць доуэ суте шаптезечь ши шасе де суфлете.
37Unser waren aber alle zusammen im Schiff zweihundert und sechundsiebzig Seelen.
38Дупэ че с-ау сэтурат, ау ушурат корабия, арункынд грыул ын маре.
38Und da sie satt geworden, erleichterten sie das Schiff und warfen das Getreide in das Meer.
39Кынд с-а фэкут зиуэ, н-ау куноскут пэмынтул, дар ау вэзут де департе ун голф, каре авя малурь нисипоасе, ши ау хотэрыт сэ ымпингэ корабия ынтр-аколо, дакэ ва фи ку путинцэ.
39Da es aber Tag ward, kannten sie das Land nicht; einer Anfurt aber wurden sie gewahr, die hatte ein Ufer; dahinan wollten sie das Schiff treiben, wo es möglich wäre.
40Ау тэят анкореле, ка сэ ле слобозяскэ ын маре, ши ау слэбит ын ачелашь тимп фунииле кырмелор, апой ау ридикат вентрила чя микэ дупэ суфларя вынтулуй ши с-ау ындрептат спре мал.
40Und sie hieben die Anker ab und ließen sie dem Meer, lösten zugleich die Bande der Steuerruder auf und richteten das Segel nach dem Winde und trachteten nach dem Ufer.
41Дар ау дат песте о лимбэ де пэмынт, унде с-а ынфипт корабия, ши партя динаинте а корабией с-а ымплынтат ши стэтя неклинтитэ, пе кынд партя динапой а ынчепут сэ се рупэ де избитура валурилор.
41Und da wir fuhren an einen Ort, der auf beiden Seiten Meer hatte, stieß sich das Schiff an, und das Vorderteil blieb feststehen unbeweglich; aber das Hinterteil zerbrach von der Gewalt der Wellen.
42Осташий ау фост де пэрере сэ омоаре пе чей ынтемницаць, ка сэ ну скапе вреунул прин ынот.
42Die Kriegsknechte aber hatten einen Rat, die Gefangenen zu töten, daß nicht jemand, so er ausschwömme, entflöhe.
43Суташул ынсэ, каре воя сэ скапе пе Павел, й-а оприт де ла гындул ачеста. А порунчит ка чей че пот ынота сэ се арунче де пе корабие ын апэ ши сэ ясэ чей динтый ла пэмынт,
43Aber der Unterhauptmann wollte Paulus erhalten und wehrte ihrem Vornehmen und hieß, die da schwimmen könnten, sich zuerst in das Meer lassen und entrinnen an das Land,
44яр чейлалць сэ се ашезе уний пе скындурь, яр алций пе фрынтурь де корабие, ши аша с-а фэкут кэ ау ажунс тоць теферь ла ускат.
44die andern aber etliche auf Brettern, etliche auf dem, das vom Schiff war. Und also geschah es, daß sie alle gerettet zu Lande kamen.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.