Ester 6
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Naquela noite, o rei não conseguia dormir. Ele ordenou que trouxessem o livro de registros das crônicas, e elas foram lidas para o rei.
1Te kah khoyin ah tah manghai te a ih hoelh. Te dongah khokhuen olka poekkoepnah cabu te loh hamla a thui pah. Te vaengah manghai mikhmuh ah aka tae pah ham khaw om uh.
2Achou-se escrito que Mardoqueu tinha denunciado Bigtã e Teres, dois dos eunucos do rei, que eram guardas da porta, os quais tinham tentado pôr as mãos no rei Assuero.
2Te vaengah cingkhaa aka tawt, manghai imkhoem rhoi Bigthan neh Teresh loh manghai Ahasuerus kut hlah thil ham a mae rhoi vaengah Mordekai a puen pah tila a daek te a hmuh.
3O rei perguntou: “Que honra e dignidade foram dadas a Mardoqueu por isso?” Então os servos do rei que o serviam disseram: “Nada foi feito por ele.”
3Te dongah manghai loh, “He dongah Mordekai ham umponnah neh lennah metlam a saii?” a ti nah. Te vaengah amah taengah aka thotat manghai kah tueihyoeih rhoek loh, “Anih ham hno pakhat khaw a saii pah moenih,” a ti uh.
4O rei perguntou: “Quem está no pátio?” Ora, Hamã tinha entrado no pátio exterior da casa do rei, para falar com o rei sobre enforcar Mardoqueu na forca que ele havia preparado para ele.
4Manghai loh, “Vongup kah te unim?” a ti vaengah, Haman tah thing dongah Mordekai kuiok sak ham a tawn te manghai taengah thui hamla manghai im kah vongup khuila lom kun.
5Os servos do rei lhe disseram: “Eis que Hamã está no pátio.” O rei disse: “Que ele entre.”
5Te vaengah manghai kah tueihyoeih rhoek loh a taengah, “Haman vongup ah pai ke,” a ti uh. Te dongah manghai loh, “Ha kun saeh,” a ti nah.
6Então Hamã entrou. O rei lhe perguntou: “O que se deve fazer ao homem a quem o rei se agrada em honrar?” Ora, Hamã disse em seu coração: “A quem o rei se agradaria em honrar mais do que a mim?”
6Haman a kun van neh a taengah, “Manghai loh amah kah umponah dongah khueh a ngaih hlang ham te manghai loh balae a saii pa eh?” a ti nah. Te vaengah Haman loh a lungbuei ah, 'Manghai loh kai lakah aka hoeikhang te umponah saii pah ham unim a ngaih?,” a ti.
7Hamã disse ao rei: “Para o homem a quem o rei se agrada em honrar,
7Te dongah Haman loh manghai taengah, “Manghai loh amah kah umponah dongah khueh a ngaih hlang te,
8que tragam as vestes reais que o rei costuma usar, e o cavalo em que o rei monta, e em cuja cabeça seja colocada uma coroa real.
8manghai amah pum dongkah a bai nawn manghai pueinak, manghai loh a soah a ngol thil marhang, a lu dongah a khuem manghai rhuisam te khuen saeh.
9Que as vestes e o cavalo sejam entregues nas mãos de um dos príncipes mais nobres do rei, para que vistam o homem a quem o rei se agrada em honrar, e o façam andar a cavalo pela praça da cidade, e proclamem diante dele: ‘Assim se fará ao homem a quem o rei se agrada em honrar!’”
9Te phoeiah pueinak neh marhang te angrhaeng manghai kah mangpa rhoek lamkah pakhat kut ah pae saeh. Te vaengah manghai loh amah kah umponah dongah khueh ham a ngaih hlang te bai sak saeh. Te phoeiah anih te khopuei toltung la marhang dongah ngol sak saeh lamtah a hmai ah, 'Manghai loh amah kah umponah khuiah khueh a ngaih hlang ham tah he tlam ni a saii,’ tila doek saeh,” a ti nah.
10Então o rei disse a Hamã: “Apresse-se e pegue as vestes e o cavalo, como você disse, e faça isso por Mardoqueu, o judeu, que está sentado à porta do rei. Não deixe faltar nada de tudo o que você falou.”
10Te phoeiah manghai loh Haman te, “Na thui bangla pueinak neh marhang te tlek lo lamtah manghai vongka ah aka ngol Judah Mordekai ham saii pah. Na thui boeih te ol pakhat khaw rhul sak boeh,” a ti nah.
11Então Hamã pegou as vestes e o cavalo, vestiu Mardoqueu, e o fez andar a cavalo pela praça da cidade, e proclamou diante dele: “Assim se fará ao homem a quem o rei se agrada em honrar!”
11Te dongah Haman loh pueinak neh marhang te a loh tih Mordekai te a bai sak. Te phoeiah anih khopuei toltung la a ngol sak tih a hmai ah, 'Manghai loh amah kah umponah khuiah khueh a ngaih hlang ham tah he tlam ni a saii,’ tila a doek.
12Mardoqueu voltou para a porta do rei, mas Hamã se apressou para sua casa, pranteando e com a cabeça coberta.
12Te phoeiah Mordekai te manghai vongka la mael. Tedae Haman tah a im la mael paitok tih rhahdoe cangpoem ah a lu te a muei.
13Hamã contou a Zeres, sua mulher, e a todos os seus amigos tudo o que lhe havia acontecido. Então seus sábios e Zeres, sua mulher, lhe disseram: “Se Mardoqueu, diante de quem você começou a cair, é de descendência judaica, você não prevalecerá contra ele, mas certamente cairá diante dele.”
13Haman loh a taengah aka thoeng boeih te a yuu Zeresh taeng neh a lungnah boeih taengah a thui. Te vaengah amah te a hlangcueih rhoek neh a yuu Zeresh loh, “Mordekai te Judah tiingan lamkah koinih, a mikhmuh ah cungku sak ham na tong cakhaw anih te na noeng mahpawh, a mikhmuh ah rhep na cungku rhoe na cungku ni,” a ti nah.
14Enquanto eles ainda falavam com ele, chegaram os eunucos do rei, e se apressaram em levar Hamã ao banquete que Ester havia preparado.
14Anih te a thui uh li vaengah manghai imkhoem rhoek ha pawk uh tih Haman te Esther kah a saii buhkoknah kung la tlek a khuen uh.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.